Morderstwo Elizabeth Short, czyli Czarnej Dahlii (Black Dahlia) pozostaje jedną z najbardziej fascynujących spraw kryminalnych w annałach amerykańskiej kryminalistyki. Kto zabił, okaleczył i poćwiartował tę młodziutką aspirującą aktorkę? Po dziś dzień nie wiadomo.
Zginęła 15 stycznia 1947 roku, czyli już ponad 60 lat temu. Nawet po 6 dekadach od jej tragicznej śmierci sprawa Liz Short fascynuje zarówno pisarzy, jak i filmowców. Istnieje nawet zespół thrash/metalcorowy The Black Dahlia Murder. Czarna Dahlia (Dalia) urodziła się 29 lipca 1924 roku. Nie będę przytaczał jej biografii (zainteresowanych odsyłam w odmęty sieci), wspomnę jedynie, że próbowała swoich sił w aktorstwie, chciała również zostać modelką. Ostatni raz widziano ją żywą 9 stycznia 1947 roku - nikt nie miał pojęcia, gdzie była i co robiła w ciągu tygodnia poprzedzającego morderstwo.
Jej nagie i poćwiartowane zwłoki znalezione zostały przez matkę Betty Bersinger i jej trzyletnią córkę wracającą z zakupów 15 stycznia 1947 roku w trawie w Leimert Park (Los Angeles). Początkowo obie myślały, że ktoś wyrzucił manekina. Ale to nie była kukła. Zwłoki Liz Short zostały przecięte na pół, jej twarz została okaleczona od ust do ucha (wyglądała jakby się uśmiechała, tzw. uśmiech Glasgow), ręce upozowano nad głową, nogi rozszerzono, piersi wycięto. Ciało zostało kompletnie pozbawione krwi. Czyżby Liz Short padła ofiarą współczesnego krwiopijcy? Nie było żadnych śladów na miejscu zbrodni, żadnych odcisków palców; śledczy stwierdzili, że Czarna Dahlia została zamordowana gdzie indziej, a jej zwłoki porzucono w innym miejscu. Autopsja wykazała, że Liz Short była torturowana i została zgwałcona zarówno przed, jak i po śmierci. 60 mężczyzn przyznało się do popełnienia tego szokującego morderstwa, większość kłamało, podejrzanych zostało 23... czy zrobił to któryś z nich? Sprawa pozostaje po dzień dzisiejszy nie rozwiązana i pozwala na grę domysłów...
Powstało kilka filmów o Czarnej Dahlii, w tym "Black Dahlia" (2006) Briana De Palmy, gdzie w rolę zamordowanej wcieliła się olśniewająca Mia Kirshner, "The Devil's Muse" (2007) Ramzi Abeda z Kirsten Kerr w roli głównej oraz chyba mój ulubiony "Who Is the Black Dahlia?" (1975) Josepha Pevneya - spokojny i wysublimowany dramat kryminalny z Lucie Arnaz w roli Liz.
Na zdjęciach Mia Kirshner, Lucie Arnaz (odtwórczynie ról Liz Short) oraz prawdziwa Black Dahlia: Liz (1924-1947) oraz jej pozbawione krwi ciało (zdjęcie z materiałów policyjnych).
Link:
http://en.wikipedia.org/wiki/Elizabeth_Short
Jedna z moich absolutnie ulubionych kapel gothic neoclassical darkwave. Od llipca 2009 roku niestety przestała być aktywna twórczo. We francuskim Dark Sanctaury zachwycała mnie przede wszystkim ogromna dawka melancholii, przecudowne wokale Dame Pandory, która dysponowała naprawdę fantastycznym głosem, wzruszające i podniosłe pasaże klawiszowo-akustyczno-skrzypcowe oraz piękna poetycka warstwa liryczna. Kiedy słucham Dark Sanctuary, a musicie wiedzieć, że wracam do tej muzyki dość często, od razu wyczuwam inspirację nieśmiertelnym Dead Can Dance. Zresztą "Summoning of the Muse" w wykonaniu Dark Sanctuary jest po prostu fenomenalne! Zespół wydał 7 albumów studyjnych - z czego moje ulubione to "L'etre las - L'envers du miroir" (2002), "Les Memoires Blesses" (2004) oraz "Dark Sanctuary" (2009). Najczęściej słuchanym utworem jest chyba "Seul, face au sinistre" z singla "Vie Ephemere" (2002). W 2004 roku Dark Sanctuary wystąpił na Wave Gothic Treffen. Zaiste szkoda, że nie zobaczę już Dark Sanctuary na żywo - inna sprawa, że zespół występował koncertowo zazwyczaj na terytorium Francji, Niemiec czy Hiszpanii, ostatni koncert miał miejsce w 2009 roku w Anglii. Dame Pandora, oprócz niewątpliwej urody prezentuje się przewspaniale w czerni.
Mila Kunis w "Black Swan" Darrena Arnofsky'iego. Swoją drogą jeśli już jesteśmy przy kinematografii to moje ulubione filmy zahaczające o tematykę baletową to "Suspiria" (1977) Dario Argento i "Etoile" (1988) Petera Del Monte. Zwłaszcza ten ostatni może przypaść do gustu wielbicielom filmu Arnofsky'iego ("Pi", "Requiem dla snu"). Dlaczego? Ano dlatego, że łączą go z mrocznym spektaklem Natalie Portman i Mili Kunis pewne podobieństwa. Wpierw co nieco o fabule:
