piątek, 10 kwietnia 2015

Northern Plague, Lacrima i Negura Bunget w Bazylu, 7.04.2015 (fotorelacja)



















Trochę spóźniona fotorelacja, ale po pierwsze nie był to koncert moich marzeń (wybrałem się ponownie na Negurę Bunget z sentymentu, gdyż poznański gig Negury chyba jako pierwszy opisałem tutaj po założeniu Darker Than Black, Blacker Than Hate), po drugie ostatnio mam notoryczny problem z dostępem do sieci, a mój nowszy laptop nie nadaje się niestety do użytku. Pierwszego zespołu Grimegod parającego się 'emotional metalem' (cóż za bzdurna etykieta, no dobra gothic doom metalem) nie widziałem, bo wszedłem do Bazyla w momencie gdy Rumuni skończyli grać (w kapeli grają dwaj muzycy obecnego składu Negura Bunget). Dodam jeszcze, że (nie)zaskoczyły mnie kompletne pustki w Bazylu - najwyraźniej Northern Plague i Negura Bunget nie były magnesami przyciągającymi szerszą publiczność. Tak na oko przyszło może ze 30-40 osób. Frekwencja zatem bardzo słaba. Na stoisku z merchem kupiłem ostatni (dość kontrowersyjny) album Rumunów "Tau" (2015), wszystkie ich wcześniejsze albumy z "Om" na czele były sold-out.

Northern Plague z Białegostoku. W pewnym sensie ów młody zespół black death metalowy stał się dla wielu metalowców synonimem wtórnej pulpy, parcia na szkło oraz źródłem heheszków w sieci. Podobnie ma się sprawa z Nekromer i paroma innymi kapelami. Osobiście nic do Northern Plague nie mam, choć rzeczywiście ich muzyka trochę za bardzo przypomina mi Hate i Behemoth. Z ich debiutanckiego długograju "Manifest" (2014) słyszałem raptem ze dwa kawałki i mnie nie zachwyciły, ale też muzyka Northern Plague nie odrzuciła mnie od siebie. Jak chcą grać to niech grają, choć pod sceną moshowały zaledwie dwie osoby. W końcu są sprawni technicznie, głodni sukcesów i tłustych wykresów kołowych i znają się na skutecznym marketingu. Tylko czekać na międzynarodowy sukces.

Krakowskiej kapeli doom metalowej Lacrima (która zagrała po Northern Plague) nie znałem wcześniej, choć uwielbiam doom metal. Miłe zaskoczenie, bo muzyka całkiem fajna - nawiązująca brzmieniowo do wczesnej twórczości Paradise Lost, Anathemy czy My Dying Bride. Sporo doom metalowego miażdżenia, ale też bardziej energetyczne fragmenty i ciekawy śpiew wokalisty. Lacrima miesiąc wcześniej supportowali norweski progressive melodic death metalowy In Mourning, ale na tym gigu mnie zabrakło. Lacrima zagrała m.in. takie kawałki jak "I Shouldn't" czy "Almanach".

Rumuni z Negura Bunget zawładnęli sceną Bazyla około godziny 21.45. Ich ostatnia płyta "Tau" (2015) jest dość kontrowersyjna, a w sieci przeważają negatywne komentarze. Przesłuchałem ją do tej pory kilkakrotnie i jawi mi się ona jako całkiem znośna, choć daleko jej do wcześniejszych dokonań Negura Bunget. Odkąd Negru pozbył się starych i sprawdzonych muzyków ze składu kapeli (ci założyli świetny Dordeduh) na zespół spadła fala krytyki. Jednak po kilkurotnym zapoznaniu się z "Tau" stwierdzam, że to całkiem niezły album. Zróżnicowany, eklektyczny, z naciskiem na brzmienia neo-folkowe. Na pewno poleciały na żywo co najmniej ze trzy numery z poświęconego głębi rumuńskiej Natury "Tau": "Nametenie", "Tarim Vilhovnicesc" czy "La Hotaru Cu Cinci Culmi". Podobały mi się mocne, przeszywające black metalowe wokale Adriana Neagoe oraz wyraziste instrumentarium folkowe z którego Negura Bunget zresztą słynie. Teraz chciałbym zobaczyć jak się prezentuje Dordeduh na żywo.

niedziela, 5 kwietnia 2015

Richard Preston "Strefa skażenia" - recenzja

Nieodparcie fascynuje mnie długa na 200 metrów jaskinia Kitum zlokalizowana na zboczu wygasłego wulkanu Elgon w Kenii. To jedyne miejsce na Ziemi do którego wchodzą słonie, by zlizywać sole ze skał. Jaskinia Kitum to także prawdopodobny rezerwuar wirusa Marburg (MHF), gdyż dwaj pacjenci zero zarazili się wirusem Marburg właśnie w niej - Marburg to bliski krewny osławionego wirusa gorączki krwotocznej Ebola. W roku 1980 dochodzi do pierwszej infekcji w jaskini Kitum, której ofiarą pada francuski inżynier-elektryk pracujący w fabryce cukru w Nzoia. Mężczyzna, który w "Strefie skażenia" nosi pseudonim Charles Monet umiera w szpitalu w Nairobi zainfekowany wirusem gorączki krwotocznej Marburg szczep MARV. Drugi przypadek: w roku 1987 w jaskini Kitum wirusem Marburg szczep RAVN (obecnie RAVV) zaraża się 15-letni chłopiec z Danii spędzający z rodzicami wakacje w Kenii (w książce nosi on pseudonim Peter Cardinal). W 2008 roku (co już nie zostało uwzględnione w książce) tym razem w ugandyjskiej jaskini Python infekcją MARV zaraża się 41-letnia obywatelka Holandii, która umiera w szpitalu w Leiden. Afrykańskie jaskinie potrafią być niebezpieczne - być może rezerwuarem wirusa są zamieszkujące w nich owocożerne nietoperze i ich sproszkowane guano. Do tej pory zwierzęcy wektor wirusa pozostaje nieznany.

Rzadko obecnie sięgam po powieści, ale best-sellerową "Strefę skażenia" ("The Hot Zone") Richarda Prestona z 1994 roku czyta się z zapartym tchem. W "Strefie skażenia" Preston opisuje historię lokalnych epidemii filowirusów Marburg i Ebola. Skupia się także na incydencie w Reston, stan Virginia z października 1989 roku w trakcie którego rozpoznano zmutowaną formę wirusa Ebola zwaną Reston (RESTV), groźną i zabójczą dla małp, niegroźną dla ludzi. RESTV zaczął się szerzyć wśród sprowadzonych z Filipin małp. Opowiedziana zostaje historia Dr. Nancy Jaax, która w laboratorium Level 4 Biosafety w Fort Detrick, Maryland bada śmiercionośny wirus Ebola. W finale książki Preston udaje się do jaskini Kitum w Kenii i ją zwiedza. Zachwalana przez Stephena Kinga "Strefa skażenia" była też krytykowana przez niektórych badaczy za nadawanie posmaku sensacji objawom infekcji wirusa Ebola (np. rozpuszczanie organów wewnętrznych). Mimo wszystko każdy kto interesuje się wirusologią i epidemiologią powinien sięgnąć po "The Hot Zone".

Richard Preston miał rację. Wirus Ebola powrócił ze zdwojoną siłą w grudniu 2013 roku - rozszerzona epidemia wybuchła w kilku krajach Afryki Zachodniej i trwa po dziś dzień największe krwawe żniwo zbierając w Liberii, Sierra Leone i Gwinei. Do 31 marca 2015 roku naliczono 10 477 zgonów spowodowanych infekcją wirusem Ebola, a co za tym idzie 25 263 przypadki zachorowań. Pacjentem zero okazał się 1-roczny chłopiec Emile Ouamouno z wioski Meliandou w Gwinei. W sierpniu 2014 roku osobna epidemia wirusa Ebola szczep Zair wybuchła w Kongo w wyniku której umarło 49 ludzi. Nic zatem dziwnego że thriller non-fiction Richarda Prestona został wznowiony właśnie teraz.

Andreas Lubitz: Piloci samobójcy

















Chciałem napisać o Andreasie Lubitzu i rozbiciu przez niego samolotu Germanwings Lot 9525 wcześniej (kiedy ta informacja była świeża i szokująca), ale brak dostępu do sieci mi to uniemożliwił. Urodzony 18 grudnia 1987 roku 27-letni Lubitz rozbił samolot 24 marca 2015 roku we francuskich Alpach popełniając tzw. samobójstwo rozszerzone i zabijając siebie i 144 pasażerów i 5 członków załogi. Przynajmniej w to nie powątpiewa francuska i niemiecka prokuratura. Airbus A320 lecący z Barcelony do Dusseldorfu rozbił się we francuskich Alpach 100 km od Nicei (w pobliżu komuny Prads-Haute-Bléone) 8 minut po utracie kontaktu z wieżą kontroli lotów. Miejsce rozbicia się samolotu to mierzący w najwyższym wierzchołku 2961 metrów masyw Massif des Trois-Évêchés, a konkretnie wschodnia strona szczytu Tête du Travers. Nikt nie ocalał, a samolot po uderzeniu rozbił się na niewielkie fragmenty (największy o rozmiarze samochodu). Wszyscy zginęli - głównie pasażerowie z Niemiec i Hiszpanii. 34-letni kapitan Patrick Sondenheimer wyszedł w trakcie lotu do toalety. Wówczas drugi pilot Andreas Lubitz zamknął się w kokpicie samolotu i zablokował drzwi. Patrick domagał się przez interkom aby go wpuścić, w końcu zaczął walić w drzwi, ale Andreas milczał. Ustawił autopilota na tryb obniżania się o 30 metrów i zmodyfikował jego ustawienia, aby Airbus przyśpieszył. Samolot uderzył w miejsce katastrofy z prędkością 700 km na godzinę. Na krótko przed uderzeniem pasażerowie zaczęli krzyczeć, co można usłyszeć w nagraniu z urządzenia kokpitu.

Cierpiący na depresję Andreas Lubitz celowo rozbił samolot popełniając samobójstwo rozszerzone albo dosadniej okrutny masowy mord. Analogie z wieloma przypadkami masowych morderstw zakończonych samobójstwem sprawcy nasuwają się same. Jaka w końcu jest różnica pomiędzy Lubitzem a mordercą, który na uniwersytecie strzela do studentów, po czym zanim zostanie złapany bądź zastrzelony przez organy ścigania strzela sobie w łeb. W tej jednak sytuacji pasażerowie i członkowie załogi byli kompletnie bezsilni. Nie dało się nic zrobić i to w tej sprawie jest najbardziej przerażające. Lubitz ukrywał przed pracodawcą to, że leczył się psychiatrycznie. Analiza jego tabletu wykazała, iż wpisywał w wyszukiwarce "sposoby na popełnienie samobójstwa" czy "zabezpieczenia drzwi kokpitu". Najwyraźniej planował rozbicie samolotu już od pewnego czasu. Nie działał pod wpływem impulsu jak 'typowy' samobójca. Kierowała nim agresja, gdyż samobójcy zazwyczaj chcą popełnić samobójstwo niezauważeni przez innych. Chciał zaistnieć w świadomości otoczenia jako samobójca/masowy morderca. Chciał zostać zapamiętany, co było przejawem osobowości narcystycznej. Być może kłopoty z płcią przeciwną przeważyły o podjęciu tej ostatecznej decyzji przez Lubitza. Był człowiekiem emocjonalnie wrażliwym, którzy nabrał przekonania utraty kontroli nad swoim życiem. Jednocześnie umiał się doskonale maskować. Rozbicie samolotu ze 149 osobami na pokładzie było jego manifestem. Zacząłem się zastanawiać czy wcześniej były przypadki celowego rozbicia samolotów przez pilotów jako akty samobójcze. Oto co znalazłem:

1) 26 września 1976 roku - Aeroflot, pilot startuje z lotniska Nowosybirsk-Severny i rozbija samolot o kompleks mieszkaniowy, w którym mieszkała jego eks-żona. Ginie 12 osób, w tym sprawca.
2) 5 stycznia 1977 roku - 23-letni pilot Colin Richard Forman rozbija samolot Beechcraft Baron o budynek Connair. Ginie 5 osób łącznie z pilotem-samobójcą, którego ostatni raport brzmi "Lepiej jest umrzeć z honorem niż żyć bez niego".
3) 22 sierpnia 1979 roku - 23-letni mechanik pracujący na lotnisku w Bogocie kradnie samolot Hawker Siddeley HS 748 i rozbija go na przedmieściach Bogoty. Giną 3 osoby oraz pilot.
4) 9 luty 1982 roku - Lot Japan Airlines 350, samolot Douglas DC-8 rozbija się przy lądowaniu na lotnisku Haneda w Tokio Bay. Kapitan Seiji Katagiri celowo rozbija samolot. 24 osoby giną ze 166 pasażerów i 8 członków załogi. Katagiri zostaje uratowany i poddany leczeniu psychiatrycznemu.
5) 15 września 1982 roku - Pilot lekkiego samolotu popełniając samobójstwo rozbija maszynę na lotnisku w mieście Bankston w Australii.
6) 13 lipca 1994 roku - Rosyjski inżynier lotnictwa kradnie samolot z bazy wojskowej Kubinka, okrąża lotnisko, po czym się rozbija.
7) 21 sierpnia 1994 roku - Lot Royal Air Marock 630 z Agadiru do Casablanki, celowe rozbicie samolotu ATR 42 po 10 minutach lotu w górach Atlas (Douar Izounine) przez 32-letniego pilota Younesa Khayata. Giną łącznie 44 osoby, w tym książę Kuwejtu i jego żona.
8) 19 grudnia 1997 roku - Lot SilkAir 185 z Dżakarty do Singapuru, samolot Boeing 737-300 rozbija się w rzece Musi (południowa Sumatra). Ginie 97 pasażerów i 7 członków załogi. Sugerowana, acz dyskusyjna przyczyna: samobójstwo kapitana samolotu.
9) 11 października 1999 roku - Chris Phatswe kradnie samolot ATR-42 i po czterech godzinach krążenia wokół lotniska w Gaborone w Botswanie rozbija go niszcząc trzy inne samoloty. Przed kraksą lotnisko zostaje ewakuowane.
10) 31 październik 1999 roku - Lot EgyptAir 990 z Los Angeles do Kairu - 36-letni pierwszy oficer Adel Anwar po wyjściu kapitana z kokpitu rozbija samolot Boeing 767 o wody Atlantyku powtarzając kilkakrotnie "Polegam na Bogu". Ginie 217 osób na pokładzie.
11) 5 stycznia 2002 roku - 15-letni nastolatek Charles J. Bishop kradnie samolot Cessna 172 i rozbija go o budynek Bank of America w Tampa na Florydzie. Chłopaka zainspirował do działania Osama Bin Laden i 11 września 2001 roku.
12) 18 kwietnia 2002 roku - 65-letni Luigi Fasulo pilotujący samolot Rockwell Commander 112 uderza w wieżę Pirelli w Mediolanie. Giną pilot i dwaj prawnicy w budynku, rannych zostaje 30-40 osób. Prawdopodobna przyczyna: spektakularne samobójstwo pilota.
13) 18 luty 2010 roku - Andrew Joseph Stack III pilotujący lekki samolot Piper Dakota celowo rozbija maszynę o budynek I biura Echelon w Austin w Teksasie. Giną pilot oraz 68-letni menadżer Vernon Hunter.
14) 29 listopada 2013 roku - Lot LAM Mozambique Airlines 470 z Maputo w Mozambiku - samolot Embraer 190 rozbija się w Parku Narodowym Bwabwata w Namibii. Pilot zmienia ustawienia autopilota i celowo rozbija samolot. Ginie 27 pasażerów i 6 członków załogi.
15) 8 marca 2014 roku - Lot Malaysia Airlines 370 z Kuala Lumpur do Pekinu. Samobójstwo rozszerzone pilota Boeinga 777 to jedna z możliwości, których nie należy bagatelizować. Wraku do tej pory nie odnaleziono, podobnie czarnych skrzynek.

Oto do czego prowadzi obniżony poziom serotoniny i oksytocyny.

piątek, 13 marca 2015

Deadly Whispers, Nervochaos, Absurdity, Master w Bazylu, 12.03.2015 (fotorelacja)

Czekałem na ten koncert z niecierpliwością, gdyż nigdy nie widziałem Master na żywo jednocześnie zdając sobie sprawę z niezaprzeczalnego faktu, iż kapelę Paula Speckmanna śmiało można uznać za protoplastów death metalu (obok Death czy Possessed). Mieszkający od lat w Czechach 51-letni Speckmann swój pierwszy band założył w 1982 roku, z Master nagrał łącznie 12 albumów studyjnych (w tym ogromnie szanowane w podziemiu "Master" z 1990 roku oraz "On the Seventh Day God Created... Master" z 1991 roku), nadto po dziś dzień posiada kilka międzynardowych death metalowych side-projectów, w tym Cadaveric Poison i Speckmann & Johansson. Jako supporty Master miały wystąpić dwa zespoły z Francji, a mianowicie death/thrash metalowy Deadly Whispers i deathcorowy Absurdity, a także death metalowe trio z Brazylii Nervochaos. Koncert rozpoczął się dopiero po 20.30 na skutek sporej obsuwy czasowej związanej ze spóźnieniem jednego z supportów. Na szczęście potem obyło się bez dłuższych przerw, choć np. Brazylijczycy z Nervochaos nie zagrali ostatniego zapowiadanego kawałka. Ale po kolei.

Deadly Whispers to istniejąca od 2005 roku kapela z Tarbes z demem "Deadly Whispers" (2005) i pojedynczym długograjem na koncie "Merchant of War" (2013). Koncert był całkiem solidny, choć thrashująco-corowy death metal Francuzów nie był dla mnie niczym zaskakującym, gdyż tego typu zespołów mamy na scenie od groma. Słuchało się jednak krótkiego występu Francuzów bardzo przyjemnie, wściekła energia emanowała ze sceny, a w trakcie kawałka "Merchant of War" pod sceną zrobiło się małe pogo. Muzycy zaprezentowali m.in. takie utwory jak "Sociality", "Black Mass", "Absolution" czy wspomniany "Merchant of War".

Po krótkim gigu Deadly Whispers poszedłem ze znajomymi na dość skromne stoisko z merchem. No i pierwsze zdziwienie. Płytki Nervochaos i Deadly Whispers za 20 zł, Absurdity za bodaj 30 zł, a albumy Master na CD za 60 zł. Najbardziej rozwaliła mnie cena książki Paula Speckmanna "SPECKMANN - Underground Survivor - The Pictoral", która kosztowała 180 zł! Mimo wszystko postanowiłem zainwestować w Nervochaos i Master, co też uczyniłem po gigu Nervochaos.

Brazylijskie trio Nervochaos zagrało moim zdaniem najlepszy (po Master) koncert wczorajszego wieczoru. Z racji tego że kapela z San Paulo istnieje od 1996 roku i ma już w swoim dorobku 6 długograjów powinni występować przed Master. W każdym razie na kilka dni przed koncertem zapoznałem się na Youtube z dwoma ostatnimi albumami Nervochaos "To the Death" (2012) oraz "The Art of Vengeance" (2014) i oba przypadły mi do gustu, także wiedziałem, że Brazylijczycy zagrają świetny koncert. Włożenie muzyki Nervochaos do szufladki z napisem 'death metal' jest zbyt proste, gdyż w twórczości Brazylijczyków można wyczuć wpływy wczesnej Sepultury czy Sarcofago z domieszką doom metalowej aury. To po prostu old-schoolowy death/thrash metal ze złowieszczą sataniczną atmosferą, który na scenie wybrzmiał niezwykle świeżo i przekonująco. Nie mam pojęcia dlaczego Nervochaos pozostaje nadal w cieniu. Na pewno chętnie zapoznam się z dyskografią tej kapeli, gdy czas mi na to pozwoli. Set-lista Nervochaos wyglądała mniej więcej tak: "All-Out War", "To the Death", "Mind Under Siege", "Dark Chaotic Destruction", "Shadows of Destruction", "Total Satan", "Pazuzu Is Here", "Pure Hemp". Na pewno nie zagrali jednego (albo dwóch) kawałka, gdyż z powodu obsuwy czasowej musieli zejść ze sceny.

Z Absurdity także zapoznałem się przed koncertem i choć raczej nie przepadam za siłowym deathcorem ich muzyka ze względu na użycie industrialnych sampli trochę mnie zaintrygowała. Zaczynali jako kapela death/thrash metalowa inspirowana Carcass, Bolt Thrower czy wczesną Sepulturą, by od 2008 roku wkroczyć na teren deathcore'a z elementami industrialu. I rzeczywiście niemal każdy kawałek zagrany wczoraj przez Absurdity poprzedzony był industrialnym samplem. Koncertowo Francuzi wypadli całkiem intensywnie, acz odniosłem wrażenie, że na ich gigu sala koncertowa u Bazyla dość mocno się przerzedziła. No cóż, nie każdy słuchacz muzyki metalowej przepada za deathcorem/metalcorem... Mimo wszystko w trakcie gigu Absurdity ciężar był momentami okrutny, a niektóre szybkie partie gitarowe skłaniały do żwawego machania łbem.

Wreszcie przyszła kolej na Master Paula Speckmanna. Obecnie Master tworzą Speckmann oraz (od 2003 roku) dwaj muzycy czeskiego thrash metalowego Shaark: gitarzysta Ales Nejezchleba oraz perkusista Zdeněk Pradlovský. Szczery i przekonujący death/thrash metal Master nadal tkwi zakorzeniony w charakterystycznym dla lat 80-tych brzmieniu, muzyka Master jest niczym nie poddający się erozji monolit, co dla fanów zespołu stanowi powód do dumy, a dla innych może być oznaką twórczego skostnienia. Mnie akurat niezmienność Master cieszy, a sam Speckmann bez dwóch zdań pozostaje death metalową ikoną. Master na żywo to wciąż granie pełne entuzjazmu, porywające energią i na wskroś staromodne. Także społeczno-polityczna warstwa liryczna Master od początku istnienia zespołu pozostaje niezmienna, co zbliża Master do kapel punkowych czy hardcorowych. Na obecną chwilę nie jestem w stanie przypomnieć sobie dokładnej set-listy z wczorajszego wieczoru (bogatą dyskografię Master znam wybiórczo), ale publika najgłośniej domagała się "Funeral Bitch" (w końcu Speckmann uległ i zagrał ten kawałek sprzed "stu lat" :-)), nadto zagrane zostały "Judgement of Will" oraz "Submerged in Sin".

wtorek, 10 marca 2015

Opuszczone miasta Fukushimy



















11 marca 2011 roku miała miejsce katastrofa w elektrowni atomowej Fukushima Daiichi będąca następstwem trzęsienia ziemi i tsunami Tōhoku w wyniku którego zginęło 15889 ludzi, a 2601 osób uznano za zaginione. Strefa zamknięta wokół elektrowni atomowej Fukushima Daiichi obejmuje obszar o powierzchni 800 km kwadratowych. Miasta widma opuszczone przez ich mieszkańców to Futaba, Okuba, Tomioka i Namie. Do Futaba mieszkańcy mogą przyjechać zaledwie na kilka godzin w miesiącu. Wszystkie te cztery miasta znajdują się w strefie zamkniętej. Z Namie ewakuowano 21 000 mieszkańców - strefa ewakuacji wokół Fukushimy wyniosła 32 km. Opuszczone domy, sklepy, ulice, zardzewiałe poprzewracane samochody, chwasty i trawa porastające rozpadliny w chodnikach i ulicach. Znaki ostrzegawcze informujące kierowców aby z powodu skażenia nie opuszczali pojazdów, nie otwierali okien i nie stykali się z tamtejszym powietrzem. Tysiące worków na śmieci położonych jedne na drugich i zawierających skażoną ziemię, gałęzie, krzaki oraz inne radioaktywne odpady. Post-apokliptyczny krajobraz zniszczenia i radioaktywnej kontaminacji. Do strefy zamkniętej mieszkańcy miast widm będą mogli wrócić najwcześniej w roku 2017 o ile nie później. Pytanie czy w ogóle zechcą tam wrócić. Rząd japoński bardzo by tego chciał, gdyż mógłby w ten sposób zaoszczędzić pieniądze.

niedziela, 8 marca 2015

Kurhan "Głód" (2015) - recenzja

























Katowicki Kurhan istnieje od 2004 roku i do tej pory miał w swojej niezbyt obszernej dyskografii dwa dema "Szlam" (2009) i "Cel" (2011), których nie miałem jeszcze sposobności posłuchać. Rok 2015 przynosi jednak pierwszy długograj Kurhan wymownie zatytułowany "Głód". Już od pierwszych chwil obcowania z "Głodem" zaskoczyła mnie niepohamowana wściekłość tego materiału, zabójcza energia i moc zdmuchująca wszystko co stanie na jej drodze niczym fala uderzeniowa po detonacji nuklearnej. Kurhan czerpie z tradycji black metalu, thrash metalu i death metalu lat 80-tych i początku lat 90-tych, ale czyni to z wprawą grając muzykę pełną wulgarnej furii. Gdybym miał podać jakieś odnośniki w kierunku których należy podążać to wymieniłbym na przykład rodzimy Voidhanger, niemiecki Sodom czy norweski Nocturnal Breed. Chodzi mi tutaj przede wszystkim o destrukcyjną intensywność zagranego z opętańczą precyzją materiału, który jest starannie przemyślany i dopracowany. Na pochwały zasługuje mięsista produkcja "Głodu" za którą odpowiada Nihil z Furii. Riffy są ostre jak żyleta, zróżnicowanie i skłaniające do machania łbem, zróżnicowanie występuje także w obrębie struktur poszczególnych utworów. Za krzyczane wokale Kurhanu odpowiada Krzysztof Mazur, który z agresją wyśpiewuje polskie liryki. Podoba mi się także gęsta, chwilami wręcz maniakalna praca perkusji Namtara (Furia, Massemord). Jestem cholernie ciekaw jak zabrzmiałby materiał z "Głodu" odegrany na żywo. Nie od dziś wiadomo że szef białostockiej Arachnophobia Records potrafi wyłowić z polskiego podziemia nie lada perełki - czego Kurhan jest kolejnym niezaprzeczalnym dowodem. Nie umiem na razie wyróżnić moich ulubionych utworów - ale w tej chwili najbardziej chodzi mi po głowie "Cisza". Jesteście głodni i spragnieni mocno wkurwionego i szybkiego black/death metalu z domieszką thrashowej motoryki? "Głód" powinien zaspokoić Wasze potrzeby w dwójnasób.

czwartek, 5 marca 2015

Muzyczne odkrycie na dziś: Oxist

























Upstrzona tysiącami jezior Finlandia nieodmiennie kojarzy mi się z jedną z najciekawszych i najobszerniejszych scen doom metalowych. Unholy, Skepticism, Thergothon, Unburied, Dolorian, Aarni, Woods of Belial, Yearning, Swallow the Sun, Colosseum, Barren Earth, KYPCK, Ghost Brigade, Stabat Mater, Shape of Despair... każdy kto lubi funeral doom, black doom, death doom czy melodyjny doom metal znajdzie wśród tych kapel coś dla siebie. Ostatnio wpadły mi w ręce dwa albumy fińskiego kwartetu Oxist z Riihimäki, a mianowicie "Nil" (2012) oraz "One Eon" (2015). Obowiązki wokalne pełni w Oxist Jani Koskela, którego fani fińskiego metalu być może kojarzą z takich zespołów jak Let Me Dream (mam gdzieś w kolekcji na CD ich album "My Dear Succubus" z 1995 roku) czy Saattue. Oczywiście przyjdzie teraz czas na zaszufladkowanie twórczości Oxist - osobiście podoba mi się określenie dark doom. Rzeczywiście muzyka Oxist może się trochę kojarzyć z dark metalem wczesnego Bethlehem czy z włoskimi piewcami depresji Forgotten Tomb, ale tak czy owak rdzeniem muzyki Finów pozostaje posępny, utrzymany w umiarkowanych/wolnych tempach żałobny doom metal, acz zagrany z wyobraźnią i melodyjnym zacięciem. Wokale Jari Koskela black metalowe, pełne nienawiści i nihilizmu, pojawiają się także sporadyczne czyste śpiewy (posłuchajcie chociażby "Conclusion" czy "No Life to Bother" - kawałka zamykającego "One Eon"). Nie jest to być może poziom Dolorian z czasów "When All the Laughter Has Gone" (1999), nie mniej dark doomowej mizantropii Oxist słucha się z zainteresowaniem. Obiecujący zespół; być może ktoś z moich czytelników go polubi.

Posłuchajcie sami 0 X í S T (Zero Exist):

http://0xist.bandcamp.com/

Kocie oczy: "Eye of the Cat" (1969) i "Blacker than the Night" (1975) - recenzje



















Koty stanowią wdzięczny atrybut wielu horrorów, zatem dziś pokrótce omówię dwa filmy grozy w których się pojawiają.

1. Eye of the Cat (1968) - Fryzjerka Cassia Lancaster (Gayle Hunicutt) odszukuje Wyliego, zabiera go do siebie i za pomocą zabiegów kosmetycznych przywraca chłopakowi atrakcyjny wygląd. Cassia jest fryzjerką bogatej wdowy Aunt Danny (Eleanor Parker), którą opiekuje się Luke (Tim Henry). Jednak to Wylie był ulubionym siostrzeńcem Danny. Jeśli Wylie nie wróci do niej cały spadek po wdowie zostanie przekazany schronisku dla kotów. Cassia wraz z Wylim postanawiają zabić cierpiącą na rozedmę płuc Danny i podzielić się pieniędzmi ze spadku. Problem tkwi w tym, że Wylie cierpi na ailurofobię, czyli patologiczny lęk przed kotami od których roi się w okazałej posiadłości Aunt Danny.

Inteligentny, nasycony czarnym humorem scenariusz do "Eye of the Cat" (1969) Davida Lowella Richa napisał Joseph Stefano, który był autorem scenariusza do "Psychozy" (1960) Alfreda Hitchcocka. Akcja filmu toczy się w San Francisco - idealnej lokalizacji dla horrorów i thrillerów. Koty są intrygującym elementem "Eye of the Cat". Przebiegłe, chytre, działające w stadzie; ich nieprzewidywalne zachowanie nadaje filmowi aurę niepewności. Trenerem występującej w "Eye of the Cat" armii kotów był Ray Berwick, który pracował także z ptakami na planie słynnego dreszczowca Alfreda Hitchcocka "The Birds" (1963). Najciekawszą postacią w "Eye of the Cat" jest niewątpliwie zagrana przez Gayle Hunicutt Cassia Lancaster, niebezpieczna i dominująca kobieta. Sporo napięcia, charakterystyczny dla lat 60-tych promiskuityzm, a nawet sugestia kazirodztwa, zaskakujące zwroty akcji i wspaniała scena z Eleanor Parker zjeżdżającą ze wzgórza na wózku inwalidzkim. Dobry, choć zapomniany thriller.

2. Más Negro Que la Noche/ Blacker than the Night (1975) - W meksykańskim "Blacker than the Night" (1975) mamy do czynienia z pojedynczym, ale ważnym dla fabuły filmu czarnym kotem nazwanym Bequer. Początkująca aktorka Ofelia mieszka z trójką współlokatorek (bibliotekarką Aurorą, modelką Martą i Pilar) w zatłoczonym apartamencie. Dziewczyna dowiaduje się że po zmarłej ciotce Susan odziedziczyła okazały dom. Ofelia wraz z przyjaciółkami niezwłocznie wprowadzają się do rezydencji, którą opiekuje się Sofia. Kiedy kanarek Aurory zostaje zabity przez kota zwierzę znika, a jego zwłoki zostają odnalezione kilka dni później w piwnicy. Wkrótce młode kobiety zaczynają słyszeć odgłosy płaczu i głos przyzywający Bequera, po czym zaczyna nawiedzać je ubrana na czarno zjawa ciotki dzierżąca laskę.

Intrygująca, choć nieco ospała ghost story w reżyserii Carlosa Enrique Taboady. Taboada był jednym z najbardziej cenionych meksykańskich reżyserów kina grozy, ale z jego filmami (w szczególności z "The Witch's Mirror" i "Tonight, Even the Wind is Afraid") dopiero będę musiał się zapoznać. W przypadku "Blacker than the Night" mamy do czynienia z subtelnym, acz sugestywnym horrorem, w którym najważniejsza jest wzorcowo wykreowana atmosfera wyczekiwania na coś strasznego, co ma wkrótce nastąpić. Piękne kobiety (Claudia Islas, Helena Rojo, Susana Dosamantes i Lucia Mendez), starannie budowany nastrój grozy w pomieszczeniach 'ciemniejszej niż noc' rezydencji (a także poza nią!) oraz tajemniczy i przerażający kot. W 2014 roku Henry Bedwell nakręcił remake "Blacker than the Night", ale nie miałem okazji go oglądać i sądząc po raczej negatywnych recenzjach nie jest mi śpieszno do jego projekcji.

piątek, 27 lutego 2015

Devilish Impressions, Beheaded, Christ Agony w Bazylu, 27.02.2015 (fotorelacja)



















Słucham właśnie Finów z dark doomowego Oxist (obiecująca kapela) i zastanawiam się czy w ogóle powinienem napisać tą okrojoną relację zważywszy na to, że musiałem z powodu siły wyższej odpuścić sobie finalny gig Christ Agony. Inna sprawa, że koncert rozpoczął się od całkiem sporej obsuwy czasowej - gdyby zaczął się punktualnie to sprawa wyglądała by nieco inaczej. No cóż, widziałem Christ Agony bodaj trzykrotnie na żywo, więc opuszczałem salę koncertową Bazyla bez większych wyrzutów sumienia, może tylko ciut rozczarowany.

Twórczość Devilish Impressions znam trochę po macoszemu, ale po zobaczeniu zespołu z Opola będę musiał bliżej zapoznać się z ich symfonicznym black/death metalem. Jak sam przyznał wokalista Quazaare Poznań odwiedzili ostatnio w 2008 roku, ale nie przypominam sobie mojej obecności na tamtym koncercie. Szczerze mówiąc nie oczekiwałem od ich muzyki zbyt wiele, bo z rezerwą podchodzę do black metalu z klawiszami, lecz na żywo Devilish Impressions wypadli bardzo profesjonalnie. Mocny black metalowy skrzek Quzaare, nienachalne klawiszowe tło, kilka fajnych riffów skłaniających do machania łbem i trochę brutalnej black metalowej nawałnicy. Jeśli ktoś lubi Vesanię, Dimmu Borgir czy Old Man's Child powinien zobaczyć Devlish Impressions na żywo. Najmocniejszym akcentem koncertu było dla mnie ich wykonanie "I Am the Son of God" z płyty "Diabolicanos - Act III: Armageddon" (2008).

Jeśli ktoś zapytał by mnie czy znam jakieś kapele metalowe ze śródziemnomorskiej Malty odparł bym, że znam Beheaded. Włosi wystąpili w Polsce po raz pierwszy i nie sprawili mi zawodu. Spuścili zgromadzonej w Bazylu publice srogi death metalowy łomot. Słuchając piekielnie intensywnego koncertu Beheaded miałem nieodparte skojarzenia z Cannibal Corpse i Deeds of Flesh. Lecz nie jest to tylko i wyłącznie bezmyślna death metalowa rzeź, gdyż w muzyce Beheaded nie brakuje zróżnicowania - podobały mi się zwłaszcza wolniejsze fragmenty skupione na potężnych, wwiercających się w mózg riffach. Włosi zagrali jeden utwór z nadchodzącej płyty, a ich obficie wytatuowany wokalista Frank Calleja chwalił się, że zna jedno polskie słowo, a mianowicie "kurwa". I od razu zrobiło się miło. Jak nadarzy się okazja to chętnie zobaczę Beheaded jeszcze raz na żywo, bo gniotą niemiłosiernie.

środa, 25 lutego 2015

Zagadka podwójnego morderstwa na atolu Palmyra



















Stara sprawa kryminalna, ale zaintrygowała mnie. Wpierw nieco o atolu Palmyra, który stanowi terytorium Stanów Zjednoczonych i wchodzi w skład wysp Line. Powierzchnia 12 km kwadratowych, rozległa rafa, dwie płytkie laguny i blisko 50 piaszczystych i rafowo-skalistych wysepek z palmami kokosowymi. 30 sierpnia 1974 roku doszło na atolu Palmyra do podwójnego morderstwa. Ofiary: 40-letnia Eleanor Graham zwana Muff oraz jej 43-letni mąż Malcolm “Mac” Graham III zniknęli. Małżonkowie żeglowali swoim luksusowym jachtem "The Sea Wind" i wybrali złą wyspę na przycumowanie. Mordercą okazał się Buck Duane Walker, który wraz ze swoją dziewczyną Stephanie Stearns także cumowali przy lagunie. Walker był eks-skazańcem, który zamierzał na atolu uprawiać konopie indyjskie. Grahamowie byli konserwatywni, natomiast Walker i Stearns uchodzili w ich oczach za 'hipisów', lekkoduchów, a więc konflikt wisiał w powietrzu. Dodam jeszcze, że obie łodzie cumowały obok siebie.

Według Stephanie Stearns 30 sierpnia 1974 roku Grahamowie zaprosili Walkera i Stearns na kolację na pokładzie "The Sea Wind". Walker i Stearns pojawili się o godzinie 6.30 wieczorem, ale Grahamów nie było. Nie wrócili z połowu ryb. Walker twierdził, że pod nieobecność Grahamów 'mają się czuć jak u siebie w domu' na pokładzie jachtu (rzekomo małżeństwo tak mu powiedziało). Nastała noc, a po Grahamach nie było śladu. Nazajutrz Walker wraz z Stearns udali się na poszukiwania małżeństwa i zauważyli przewróconą łódź rybacką (dinghy) przy brzegu laguny. Czyżby miał miejsce tragiczny wypadek?

Walkerowi i Stearns nie pozostało więc nic innego niż wziąć pod swoją opiekę luksusowy jacht Grahamów i dopłynąć nim do Honolulu. Tam go przemalowali i nadali "Morskiemu Wiatru" inną nazwę, ale i tak jacht rozpoznano jako nie należący do nich. Twierdzili, że ich własny jacht "Iola" utknął na rafie atolu Palmyra. W rzeczywistości ukradli "The Sea Wind". Oskarżono ich jednak tylko o kradzież jachtu, a nie o morderstwo (choć byli o nie podejrzewani), bo nie było ciał. Walker i Stearns szybko przestali być parą.

Pewnego ranka 1981 roku marynarz Sharon Jordan z Durbanu w RPA spacerując po plaży atolu Palmyra natknęła się na ludzką czaszkę i kości, które wypadły z aluminiowego pojemnika zagrzebanego w piasku. Pozostałości szkieletu zidentyfikowano jako Muff Graham. Kobieta zginęła od uderzenia w głowę, jej zwłoki zostały poćwiartowane, a jej twarz przypalono palnikiem acetylenowym wchodzącym w skład wyposażenia jachtu Grahamów. Ciało ukryto w metalowym pojemniku, który obciążony miał zatonąć w lagunie, ale jednak w 1981 roku wypłynął na powierzchnię. Zwłok, a w zasadzie szkieletu Malcolma Grahama do tej pory nie odnaleziono.

Buck Walker i Stephanie Stearns byli sądzeni oddzielnie za morderstwo Muff Graham. Walkera uznano za winnego w 1985 roku, natomiast obrońcą Stephanie Stearns był słynny Vincent Bugliosi. Kobiecie udało się przekonać skład orzekający, że Walker mordował sam i sam ukrył ciała Grahamów w aluminiowych pojemnikach. Została oczyszczona z zarzutu morderstwa. Walkera zwolniono w 2007 roku. Napisał książkę, w której twierdził, że wdał się w romans z Muff Graham, odkrył to jej małżonek, po czym oszalał z zazdrości, więc Walker musiał się przed nim bronić. Malcom miał jakoby najpierw zastrzelić swoją żonę, po czym zaatakował Walkera, który działał w samoobronie. Walker zmarł w 2010 roku w wieku 72 lat.

Gdzie jest ciało Malcolma Grahama? Czy Malcolm został zabity w innym miejscu niż jego żona? Nie wiadomo. Walker powiedział poszukiwaczom: "Szukajcie go. Nigdy go nie znajdziecie." Na podstawie historii 'klątwy Palmyry' nakręcono w 1991 roku film telewizyjny "And the Sea Will Tell" (reż. Tommy Lee Wallace).