Pierwsze zdjęcia z powierzchni komety 67P/Czuriumow-Gierasimienko

Na szczęście lądownik Philae jest już stabilny i może przesyłać zdjęcia z powierzchni komety 67P/Czuriumow-Gierasimienko. Wczoraj czyli 12 listopada 2014 roku o godzinie 8.35 czasu GMT Philae odłączył się od sondy Rosetta (z którą od 2004 roku przebył odległość 6.4 miliardów kilometrów), o godzinie 15.33 lądował po raz pierwszy odbijając się od powierzchni na wysokość setek metrów, o godzinie 17.26 drugie lądowanie z małym odbiciem, a o godzinie 17.33 trzecie lądowanie. W tej chwili lądownik znajduje się na nieznanym obszarze, który może stwarzać rozmaite zagrożenia, pierwotne miejsce lądowania czyli Agilkia zostało gdzieś w oddali. Czekam na kolejne zdjęcia panoramiczno-powierzchniowe i przyszłą analizę składu chemicznego komety. Piękne warstwowe skały z ostrymi krawędziami!

Przypuszczalnie lądownik nie znajduje się na płaskim terenie, być może utknął. Nie jest to dobra wiadomość. Krawędź klifu może blokować dostęp promieni słonecznych do Philae, a bateria lądownika działa jedynie przez okres 60 godzin.

Godzina 00.36 UTC. Utrata sygnału z lądownikiem. Koniec przekazu danych. Zapadł w sen. Wszystkie instrumenty i systemy pokładowe wyłączone. Możliwość nawiązania komunikacji 15 listopada około 10.00 UTC. Potrzebne promienie Słońca.

Obcy świat: http://vimeo.com/111696559

Uwielbiam takie kosmiczne krajobrazy, których nigdy nie odwiedzę. Chyba że w wyobraźni. Martwy świat gruzu i pyłu, ale jakże fascynujący w swym odosobnieniu.

Are All Men Pedophiles?/ Czy mężczyźni to pedofile? (2012) - recenzja

Pamiętam, że ominął mnie ów holenderski dokument na Transatlantyku 2013, zatem postanowiłem obejrzeć go dopiero teraz. Pomimo kontrowersyjnego tytułu otrzymałem interesujący film dokumentalny, który stawia niewygodne pytania i skłania do refleksji po seansie. Tytuł "Are All Men Pedophiles?" jest celowo prowokacyjny, gdyż ogólna definicja pedofilii w zachodnich mediach jest zbyt szeroka i tym samym stwarza pole do wielu nadużyć. Chodzi o pociąg seksualny wobec osób (zarówno dziewcząt, jak i chłopców), które nie ukończyły jeszcze 18 lat. Posługując się taką definicją za pedofilów można uznać wszystkich mężczyzn, dla których dziewczęta po osiągnięciu wieku dojrzałości stają się seksualnie atrakcyjne. Nadto pod tą definicję można też podpiąć chłopców czy dziewczęta, a także liczne kobiety. Według reżysera filmu Jana-Willema Breure'a należy posługiwać się węższą kliniczną definicją pedofilii, a mianowicie odróżnić: 1) infantofilię - pociąg seksualny do dzieci w wieku do 3-5 lat, 2) pedofilię - pociąg seksualny do dzieci przed okresem pokwitania i, 3) efebofilię - pociąg seksualny do osób w wieku od 15 do 19 lat. Występuje też podział na pedofilów ekskluzywnych (pociąg seksualny wyłącznie do dzieci) i nie-ekskluzywnych (pociąg seksualny zarówno do dzieci, jak i do osób dorosłych).

"Are All Men Pedophiles?" pokazuje histerię na punkcie pedofilii w świecie zachodnim właśnie dzięki używaniu w prasie szerokiej definicji. W takim wypadku rzeczywiście każdy mężczyzna po ukończeniu 18 roku życia i osiągnięciu dorosłości, któremu podobają się młodsze od niego osoby (np. dziewczęta w wieku 15-17 lat) może zostać uznany za pedofila. W filmie nie zabrakło nawiązań do praktykowanej w antycznej Grecji i Rzymie pederastii, a także szerzenia się pedofilii za murami Kościołów spowodowanej przez wprowadzenie celibatu. Pojawiają się także przygnębiające wywiady: 1) z dziewczyną, która w dzieciństwie była gwałcona przez ojca i sąsiada, 2) z męskim, a także z żeńskim pedofilem. Dobrze, że Jan-Willem Breure zauważa zazwyczaj marginalizowane przez mass-media zjawisko żeńskiej pedofilii, tudzież efebofilii. Marginalizowane, gdyż ofiary płci męskiej rzadko zgłaszają gwałt czy molestowanie seksualne. Inna sprawa, że kobiety postrzega się jako opiekuńcze wobec dzieci, niezdolne do wyrządzenia im krzywdy. I nie chodzi tutaj tylko i wyłącznie o płomienny 'romans', który nauczycielka nawiązała ze swoim młodszym o kilka lat uczniem. Stosowanie medialnej i w związku z tym popularnej (a nie klinicznej) definicji pedofilii w środkach masowego przekazu doprowadza do smutnych absurdów: 1) mężczyźni unikają pracy jako nauczyciele czy opiekunowie w obawie o to, że zostaną uznani za pedofilów, 2) chłopak, który otrzyma od nieletniej nagie zdjęcie (tzw. sexting) trafia do więzienia jako winny rozpowszechniania dziecięcej pornografii - tak naprawdę niezależnie od tego, czy to on zdjęcie otrzymał czy je wysyłał, kobiety zazwyczaj unikają analogicznej kary. "Are All Men Pedophiles?" wspomina także o nadmiernej seksualizacji dziewcząt w wieku 12-19 lat w świecie mody, gdzie pozowane zdjęcia młodziutkich modelek są uznawane jako przejaw artystycznego wyrazu. Czyli z jednej strony mamy do czynienia z branżą artystyczną (moda, muzyka młodzieżowa, także kino adresowane do nastolatków), która fetyszyzuje młodość, jędrność, gładkość skóry, a z drugiej pojawia się owo natrętne pytanie: czy wszyscy mężczyźni są pedofilami?

Czy zatem właściwe jest gdy mężczyzna w wieku 24 lat uprawia seks z 16-latką za jej zgodą? A co by było gdyby jego wiek podnieść do 33 albo 44 lat? Czy efebofilię czyli pociąg seksualny do dziewcząt po okresie fizycznego dojrzewania należy piętnować? Moim zdaniem nie, gdyż nastolatki w tym wieku są już częstokroć aktywne seksualnie. Trudno nie zgodzić się również z tezą, że fraza "teen sex" (seks nastolatków) jest obecnie najczęściej wyszukiwaną frazą jeśli chodzi o sieciową pornografię. To biznes za którym stoją kolosalne pieniądze. Granica między pedofilią a efebofilią w wielu przypadkach zdaje się zacierać. Reasumując, subtelny i skłaniający do refleksji film dokumentalny po który warto sięgnąć.

Moanaa, Moaft i Blindead w Eskulapie, 06.11.2014 roku (fotorelacja)

Ile razy można chodzić na Blindead? Odpowiem, że do skutku. Nie wiem dokładnie ile razy widziałem Blindead na żywo (sześć albo siedem), ale nie dbam o to. W pewnym momencie nad koncertem w Poznaniu zawisły czarne chmury. Zespół zaapelował do fanów, aby kupowali bilety na koncert, gdyż jeśli nie sprzeda się wystarczająca ilość tychże koncert zostanie odwołany. Na szczęście do odwołania koncertu nie doszło i znowu zobaczyłem Blindead na małej scenie Eskulapa - tak jak rok temu w trakcie promocji ostatniego krążka wydanego przez Mystic "Absence" (2013), którego premiera miała miejsce 14 października 2013 roku. Ale po kolei.

Z debiutanckim longplayem zespołu Moanaa "Descent" (2014) zapoznałem się przed koncertem przesłuchując go kilkakrotnie na bandcampie. Całkiem frapujący atmosferyczny sludge w którym na wokalach udziela się Rafał Kwaśny z niedawno recenzowanego tutaj Sigihl. Nie jest to może muzyka nowatorska i przełomowa, ale chłopaki z Moanaa grają z ogromnym wyczuciem z wprawą lawirując pomiędzy wolniejszymi instrumentalnymi sekcjami a gniotącym ciężarem. Kompleksowe aranżacje utworów których na żywo słucha się z niekłamaną przyjemnością. Miałem kiedyś okres częstego sięgania po muzykę kapel pokroju Isis, Red Sparowes, Cult of Luna czy Pelican, obecnie słucham atmosferycznego sludge'a czy post-metalu nader sporadycznie, ale muszę przyznać, że o Moanaa z Bielsko-Białej może być głośno, jeśli nie zabraknie zapału do twórczej pracy. Chętnie zobaczę ich jeszcze grających na scenie. Niezwykła gęsta praca gitar! Nie kupiłem niestety ich CD, ale przy następnej okazji nadrobię.

Trzyosobowy Moaft z Morąga też mnie pozytywnie zaskoczył. Prawdę mówiąc ich alternatywno-regresywną płytę "Ursa Major" (premiera krążka 27 października 2014 roku) przesłuchałem tylko jeden raz, ale na żywo momentami zabrzmieli bardzo potężnie. Na pewno jest to muzyka dla ludzi otwartych, dla których nie straszny jest twór stricte-instrumentalny. Wielowymiarowe i starannie utkane kompozycje Moaft wprawiają słuchaczy w trans; w odważnej muzyce tria wiele się dzieje bez popadania w nadmierne przekombinowanie. Nawet nie wiem do końca w jakim nurcie muzycznym umiejscowić Moaft. To chyba dobrze. Ostatni grany przez nich numer "Lipushka", gdzie pojawiają się folkowe zaśpiewy skojarzył mi się w każdym bądź razie z "Kołysankami" Lux Occulta. :-)

Przed 21 na małą scenę Eskulapa wkroczyli muzycy z trójmiejskiego Blindead. Tym razem zespół promował wydaną własnym sumptem płytę koncertową "Live at Radio Gdańsk". Nie miałem okazji jej jeszcze posłuchać, wiedziałem jedynie z pierwszych recenzji, iż prezentuje nieco łagodniejsze oblicze zespołu. Ów pamiętny koncert w gdańskiej rozgłośni radiowej odbył się 29 czerwca 2014 roku. Relację z niego możecie poczytać na łamach Violence On-line klikając na link umieszczony poniżej. Na scenie Eskulapa wraz z szóstką muzyków Blindead pojawili się dodatkowi goście: saksofonista Merkabah Rafał Wawszkiewicz czy grający na gitarach akustycznych w trakcie części akustycznej Michał Banasik z eksperymentalno-trip hopowego Tranquilizer oraz Michał Zimorski, jeden z założycieli i wczesnych muzyków Blindead. Set-lista objęła utwory zawarte na "Live at Radio Gdańsk", a pochodzące z trzech ostatnich płyt Blindead "Autoscopia/ Murder in Phazes" (2008), "Affliction XXIX II MXMVI" (2010) i "Absence" (2013). Niektóre z tych kompozycji zostały zmienione aranżacyjnie np. "My New Playground Became" czy "Dark and Gray", czego zresztą słuchacze mogli doświadczyć wczoraj na żywo. Osobiście byłem zaintrygowany słysząc owe nowe aranżacje. Po części akustycznej Blindead nie zapomniał też o przytłaczającym ciężarze prezentując "Self Consciousness Is Desire And", "So It Feels Like Misunderstanding When" czy ma sam koniec ""Affliction XXIX II MXMVI". A zaczęli koncert od "Abyss" z "Autoscopia" (2008), co dla mnie nie osłuchanego z ich najnowszym wydawnictwem było całkiem sporym zaskoczeniem. Nadmienię jeszcze, że lubię niepokojące i utrzymane w czarno-białej tonacji wizualizacje, którymi muzycy Blindead posługują się do spotęgowania nastroju: zapadł mi z wczoraj w pamięć chociażby obraz pięknej kobiecej twarzy znajdującej się pod wodą czy widok dwóch nagich postaci z zasłoniętymi oczami i okolicami intymnymi. Konkludując, niezwykle udany wieczór i kolejny zapadający w pamięć koncert.

http://www.violence-online.pl/relacje/blindead-%E2%80%92-dzwieki-ktore-plyna-zespol-ktory-zyje/

Ouija/ Diabelska plansza (2014) - recenzja

Ouija. Magiczna tablica, która odpowiada na pytania o przeszłości, teraźniejszości i przyszłości. Stanowi łączność pomiędzy światem znanym a nieznanym. Płaska tablica z nadrukowanymi literami alfabetu nad cyframi od 0 do 9; słowa "tak" oraz "nie" na obu najwyżej położonych brzegach planszy, słowo "do widzenia" na dole. Do tego planszeta służąca do manewrowania po planszy i porozumiewania się z duchami. Dwoje lub więcej ludzi siada wokół Ouija, dotyka opuszkami palców planszety, ktoś z nich zadaje pytanie i wszyscy z zapartym tchem obserwują jak planszeta porusza się od litery do litery formułując odpowiedź. W XIX wieku Amerykanie mieli obsesję na punkcie spirytualizmu. Wierzyli, że zmarli kontaktują się ze światem żywych. Głośna stała się w 1848 roku sprawa sióstr Fox, które twierdziły, że słyszą zjawy stukające w ściany ich domostwa i tym samym odpowiadające na stawiane im pytania. Plansza Ouija stała się jednym z narzędzi do straszenia tak naprawdę po premierze "Egzorcysty" (1973) Williama Friedkina. To tam demon opętał 12-letnią Regan, która wcześniej bawiła się planszą.

Laine Morris (Olivia Cooke) udaje się do swej najlepszej przyjaciółki Debbie (Shelley Henning), ale zostaje odprawiona z kwitkiem. Po odejściu dziewczyny Debbie zaczyna się bawić planszą Ouija, po czym popełnia samobójstwo wieszając się. Laine nie wie dlaczego Debbie skończyła ze sobą i postanawia odkryć przyczynę. Namawia młodszą siostrę Sarah (Ana Coto) i trójkę przyjaciół na wzięcie udziału w seansie spirytystycznym - w tym samym domu, gdzie zabiła się Debbie. Kontaktują się ze zmarłą, ale wkrótce po seansie zaczynają się dziać przerażające rzeczy. Wszyscy z piątki nastolatków otrzymują wiadomość "Cześć przyjacielu" - zwrot ów zakomunikowała wcześniej plansza Ouija. Czy była to Debbie? Niekoniecznie, gdyż w domu gdzie mieszkała czai się zjawa o zdecydowanie morderczych zamiarach.

"Diabelska plansza" stanowi debiut reżyserski Stilesa White'a, który wraz z Juliet Snowden napisał także scenariusz do filmu. Kiedy dowiedziałem się, że "Ouija" jest kolejną produkcją ze stajni Platinum Dunes niespecjalnie chciało mi się iść na ten horror do kina. Generalnie fabuła "Diabelskiej planszy" jest standardem dla opowieści o złowieszczych duchach: mamy nawiedzony dom, morderczą zjawę oraz grupkę nastolatków, którzy giną jeden po drugim. Niemniej muszę przyznać, że reżyserowi udało się wykreować kilka efektywnych scen grozy. Przykładowo moment w którym grająca Laine Olivia Cooke patrzy przez soczewkę planszety i widzi zjawę dziewczyny krzyczącą "ona nadchodzi!", a po niej pojawia się matka. Utkwiły mi także w pamięci sceny w podziemnym tunelu, na poddaszu, a także śmierć lewitującej Bianci Santos, która na krótko przed zgonem czyściła sobie ząbki nicią dentystyczną. Szkoda tylko że scenariusz do "Ouija" to nic innego jak odtwórcza rutyna. Ponadto im bliżej finału tym nastrój grozy zaczyna się ulatniać na rzecz coraz bardziej nachalnych efektów specjalnych. Mimo wszystko myślałem, że będzie gorzej, a film okazał się całkiem znośny.

Maleficia (1998) - recenzja

Po obejrzeniu "Rogów" postanowiłem sięgnąć po ekstremalne gore w wydaniu francuskim. "Maleficia" (1998) to horror amatorski w każdym calu, praktycznie pozbawiony sensownej fabuły, lecz niedostatki fabularne rekompensujący ogromną dawką gore. Jako że wraz z grupą znajomych pod szyldem Lobotomia Video okazjonalnie kręcimy filmy krótkometrażowe w estetyce gore & splatter, zatem wiem co to znaczy ubabrać się w sztucznej krwi i mięsnych przetworach. Co ciekawe w czasie kręcenia "Maleficia" reżyser filmu Antoine Pellissier był praktykującym lekarzem.

Fabuła "Maleficia" jest szczątkowa: mamy rok 1860 i karocę z siódemką osób podróżujących na zamek, który odziedziczyli po zmarłym krewnym wcześniej uwikłanym w tajemnicze praktyki okultystyczne. W pewnym momencie wierzchowiec staje w lesie i uparcie nie chce jechać dalej, woźnica karocy udaje się do pobliskiej kaplicy i tam staje się świadkiem krwawego satanicznego rytuału. Ubrani w czarne i białe mnisie habity wyznawcy Szatana, którymi steruje ich kapłan dokonują ukrzyżowań młodych kobiet i składają je w ofierze w trakcie orgii tortur i okaleczania. Krwawa ofiara doprowadza do przebudzenia wszystkich pogrzebanych w okolicy żywych trupów. Rozpoczyna się chaos i bezwładna ucieczka ludzi z karocy przez las. Ocaleli docierają do opuszczonego na pierwszy rzut oka francuskiego zamczyska, w którego piwnicy spoczywają drewniane trumny ze spragnionymi krwi wampirami w środku.

Niezła kombinacja: gotycki sztafaż plus kanibalistyczni sataniści w kapturach, panoszące się wokół hordy zombies i krwiożercze wampiry. Do tego ogromna dawka krwi i przemocy. Czasami tryskające gore nabiera wręcz surrealistycznego charakteru. I muszę przyznać, że stoi na całkiem przyzwoitym poziomie wykonawczym. Mała ciekawostka odnośnie zombies: przebudzeni na skutek satanicznego rytuału zmartywchwstańcy wychodzą z ziemi, wody, ognia (groby trupów zaczynają dymić) i powietrza. Jeśli chodzi o sceny gore to mamy tutaj np. przypalanie oczu, wyrywanie języka, zdzieranie skóry z twarzy, dekapitację, ćwiartowanie ciał, pożeranie wnętrzności, etc. Wielbiciele krwawych horrorów powinni być zadowoleni, ale tak naprawdę tylko oni. W "Maleficia" kompletnie nie ma suspensu, montaż często rwie się, nadto aktorstwo to czysta amatorka. Z drugiej strony osobiście umiem docenić takie ultra-niskobudżetowe kino, gdyż sam brałem udział w kręceniu podobnych obrazów. Film jest niestety za długi (100 minut trwania) i momentami zaczyna trochę nużyć. Podobał mi się natomiast końcowy twist fabularny - nie powiem, byłem zaskoczony. Francuzom nieobce jest tanie kino gore np. "Ogroff" z 1983 roku czy "Sexandroide" z 1987 roku, do tego grona dołącza też z dniem dzisiejszym ultra-krwawa "Maleficia".

Rogi/ Horns (2013) - recenzja

Nie czytałem powieści Joe Hilla (syna Stephena Kinga) z 2010 roku, ani też nie jestem fanem Daniela Radcliffe'a, niemniej coś mnie podkusiło, aby obejrzeć "Rogi". Pewnym magnesem był zapewne reżyser "Haute Tension" (2003) oraz remaków "Pirania" (2010) i "Wzgórza mają oczy" (2006) Alexandre Aja. Facet jest sprawnym rzemieślnikiem i umie nakręcić dobre, przesycone sporą dawką gore kino grozy. Ale tak naprawdę "Rogi" trudno uznać za pełnoprawny horror, bo to gatunkowa hybryda romansu, ocierającej się wręcz o baśniowość fantastyki, horroru, egzystencjalnego dramatu, komedii i kryminału. Film o miłości i jej utracie, winie i zemście.

Iga Perrisha (Daniel Radcliffe) praktycznie nikt w małym prowincjonalnym miasteczku Gideon nie lubi (no może poza lokalną, cierpiącą na kompleksy barmanką). Mieszkańcy zapyziałej mieściny uważają go za mordercę. Tak też twierdzi ojciec Merrin (David Morse), jedynej dziewczyny Iga, którą ktoś (być może właśnie Ig?) zgwałcił i zamordował. Nawet rodzice chłopaka (James Remar i Kathleen Quinlan) mają wątpliwości co do niewinności syna. Ig poznał Merrin w Kościele gdy był jeszcze dzieckiem, a potem zakochał się w niej bez pamięci. Chłopak upija się i idzie na miejsce, w którym zamordowano Merrin Williams (Juno Temple). W szale niszczy figurkę Matki Boskiej i sika na pamiątki pozostawione przez mieszkańców miasteczka. Pewnego poranka Ignatius budzi się skacowany i zauważa, że wyrosły mu diabelskie rogi. Z czasem odkrywa, że wszyscy wokół chcą mu się zwierzać z nawet najbardziej przerażających i obleśnych sekretów. Ig postanawia to wykorzystać w celu odszukania mordercy Merrin i wymierzenia sprawiedliwości. Pomaga mu w tym wataha posłusznych węży. Ignatius odkrywa, że świat osób mu bliskich (i nie tylko) skrywa wiele perwersji, nienawiści i zakłamania.

Przypadł mi do gustu sposób sportretowania związku łączącego Iga i Merrin. Pierwsza i ostateczna miłość przerwana nagłym rozstaniem. Urocze i raczej nierzeczywiste, gdyż niezmiernie rzadko się zdarza, że ludzie dobierają się w pary w dzieciństwie i chcą być ze sobą aż po grób. Wcześniej (i później też) zazwyczaj próbują różnych opcji, rozstają się, zdradzają, kłamią, manipulują, itd. Miłość staje się panaceum na samotność, ale ścieżka do niej bywa kręta i wyboista, naznaczona irracjonalnymi emocjami. Do tego często dochodzi zawiść i zazdrość osób najbliższych tak jak zostało to pokazane w "Rogach". Tak jak powyżej wspominałem "Rogi" stanowią dość ekscentryczny gatunkowy kogel-mogel z elementami horroru. Choć efekty specjalne prezentują się na dużym ekranie całkiem wiarygodnie, momentami irytowało mnie użycie CGI przy kreacji wężowatej menażerii Iga. Może należało w ogóle pominąć w "Rogach" wątki fantastyczne i grozy, a skupić się na miłości Iga i Merrin, morderstwie i oczyszczającym dochodzeniu do prawdy? Wówczas "Rogi" byłyby głębszym obrazem, nie ocierającym się zbytnio o śmieszność. Kurczę, nie poznaję siebie... w końcu jestem zatwardziałym fanem filmowego horroru. Weźmy chociażby kwestię feralnego rozstania Iga z Merrin zainicjowanego przez Merrin: tutaj wcale nie chodzi o znudzenie się partnerem, kłopoty finansowe, brak poczucia bezpieczeństwa i spełnienia, powód jest znacznie głębszy, ale nie zamierzam tutaj niepotrzebnie spojlerować. Znane jest powiedzenie: "Lepiej kogoś kochać i stracić niż nigdy nie zaznać miłości". Brzmi to trochę jak banał rodem z tandetnych romansów, niemniej ja się z tym zgadzam.

Nie wiem ile wątków powieściowych zostało pominiętych w filmie, ale kinowa ekranizacja "Rogów" zachęciła mnie do sięgnięcia po książkę Joe Hilla w przyszłości. A tak swoją drogą w ramach ciekawostki poznajcie dżentelmena imieniem Caius Veiovis, który pod koniec września 2014 roku został uznany winnym zamordowania i poćwiartowania trójki mężczyzn w Pittsfield w roku 2011, a także porwania i zastraszania świadków. Caius ma implanty diabelskich rogów na czole, a kiedy ława przysięgłych ogłosiła w jego sprawie wyrok dożywocia mężczyzna skwitował to tylko: "Zobaczymy się wszyscy w piekle." Istny diabeł wcielony.

The Outing/ Lampa (1987) - recenzja

Horrorowy weekend: "Wrong Turn 6" (2014) i "Across the River" (2013)