sobota, 20 grudnia 2014

John Sweeney "Korea Północna: Tajna misja w kraju wielkiego blefu" - recenzja

Korea Północna. Najbardziej przerażające i kontrolowane miejsce na Ziemi. Czarna dziura świata z nieregularnymi dostawami energii. Państwo poukrywanych na terenach górzystych obozów koncentracyjnych (dla więźniów politycznych) i re-edukacyjnych (dla kryminalistów), w których wciąż łamie się prawa człowieka, stosuje tortury i głód. Ile osób tam umarło tego nikt nie wie. W Korei Północnej rządzi forsowana przez reżim Kimów polityka dezinformacji, manipulacja społeczeństwem; na masową skalę uskuteczniane jest wyrachowane pranie mózgów, a wolność prasy nie istnieje. Gdy się odwiedza Koreę Północną w charakterze turystycznym nigdzie nie wolno poruszać się bez starannie dobranego przewodnika bądź przewodników (w praktyce funkcjonariuszy reżimu). Bez ich zgody nie wolno fotografować oznak biedy ani kręcić filmów pokazujących ciężkie i surowe życie w KRLD. Korea Północna chce uchodzić za kraj nieskalany głodem, biedą, torturami, śmiercią, co oczywiście jest wielkim blefem. Celowo utrudnia się przepływ informacji, nie ma dostępu do Internetu dla zwykłych ludzi, w Pjongjangu i na prowincji stawia się na wywrzaskiwaną z głośników totalitarną propagandę. John Sweeney, autor "Korei Północnej: Tajnej misji w kraju wielkiego blefu" (2013) przez wiele lat pracował jako dziennikarz śledczy dla "BBC Panorama" i "The Observer". Odwiedził targane rewolucjami i rządzone przez despotów kraje takie jak Rumunia, Algieria, Irak, Czeczenia, Bośnia czy Burundi, doniósł o obecności masowych grobów w Zimbabwe za rządów Roberta Mugabe oraz ujawnił praktyki manipulacyjne Kościoła Scjentologicznego. Aby dostać się do Korei Północnej John Sweeney udawał profesora London School Economics podróżującego do KRLD wraz z grupą studentów. Tam powstał po kryjomu nakręcony dokument dla "BBC Panorama" będący podstawą dla niniejszej książki.

Książka jest na swój sposób przerażająca. Sweeney wraz ze studentami oraz filmującym po kryjomu kamerzystą odwiedza wiele groteskowych miejsc w Pjongjangu i okolicach: fabrykę w której nic się nie produkuje, szpital w którym nie ma pacjentów, ziejące mrokiem i przesycone propagandą podziemne metro w Pjongjangu, strefę zdemilitaryzowaną czyli pogranicze KRLD i Korei Południowej, Pałac Słońca Geumsusan, czyli grobowiec Kim Ir Sena i Kim Dzong Ila, których tam spoczywające ciała zabalsamowano, a także posępne zoo w Pjongjangu. Dziennikarz widzi koszmarną biedę północno-koreańskiej prowincji, ludzi wygrzebujących coś do jedzenia z ziemi, żebraczkę na poboczu, kobietę piorącą ubrania w rzece. Elicie rządzącej z Kim Dzong Unem na czele, wiernym funkcjonariuszom armii i tajnej milicji Bowibu, szpiegom na usługach władzy i osobom ściśle związanym z reżimem jedzenia nie brakuje, prowincja może zdychać. Absurd goni absurd: w każdym mieszkaniu muszą wisieć obrazki Kim Ir Sena i Kim Dzong Ila, a jeśli ktoś o nie wystarczająco nie dba np. nie wyciera regularnie kurzu (jest to sprawdzane!) może zostać aresztowany. I zniknąć. Sweeney opisuje też (posługując się wypowiedziami świadków i uczestników tamtych wydarzeń) niecne procedery w których brała udział Korea Północna: doskonałe fałszerstwo i wprowadzenie w obieg fałszywych studolarówek, aby zdestabilizować politykę gospodarczą największego wroga czyli USA, organizowanie na terenie KRLD poligonów ćwiczeniowych dla ludzi z IRA, próby wspierania militarnego innych reżimów, wreszcie porwania cudzoziemców i przymusowe przetrzymywanie ich na terenie Korei Północnej w celu indoktrynacji i późniejszego językowego wsparcia dla działań szpiegowskich. Przykładem może być chociażby rumuńska malarka i rzeźbiarka Doina Bumbea (na zdjęciu), która została porwana w 1978 roku i trafiła do Korei Północnej, tam poślubiła dezertera amerykańskiej armii Jamesa Dresnoka (po dziś dzień mieszkającego w Pjongjangu), miała z nim dwóch synów i zmarła na raka w styczniu 1997. Sweeney przeprowadza też wywiady z uciekinierami z KRLD, którzy przedarli się do Chin czy Korei Południowej, słyszy jeżące włosy na głowie opowieści o różnorodnych torturach czy kanibalizmie w trakcie masowego głodu za rządów Kim Dzong Ila.

Nie wiadomo jak długo jeszcze potrwa duszący zwykłych ludzi kult jednostki w Korei Północnej. Oby upadł jak najszybciej. Chciałbym kiedyś odwiedzić ten smutny i przygnębiający kraj; są tam w końcu organizowane wycieczki turystyczne, ale można zobaczyć tylko to, co chcą nam pokazać przewodnicy. Moim celem na pewno byłaby góra Baekdu, rzekome miejsce narodzin Kim Dzong Ila i zarazem niezwykle malowniczy wulkan z przepięknym Niebiańskim Jeziorem w kraterze.

piątek, 19 grudnia 2014

Sawthis, Svart Crown, Deicide w Eskulapie, 18.12.2014 roku (fotorelacja)

Tym koncertem prawdopodobnie kończę powoli mijający rok 2014. Snułem jeszcze plany co do wyjazdu do Krakowa na gig Massemord, Bölzer i Triptykon 21 grudnia, ale odległość i sporo świątecznych wydatków mnie pokonały. Także z bólem serca ów koncert odpuszczam. Inna sprawa, że jak patrzę na powoli klarującą się rozpiskę koncertową na 2015 roku to dużo interesujących koncertów odbędzie się w Warszawie, Krakowie czy Gdańsku. Zobaczymy ile z nich będę zmuszony sobie odpuścić. Dość lamentowania, wczoraj ruszyłem tyłek do poznańskiego Eskulapa, by zobaczyć po raz drugi na żywo bluźnierców z florydzkiego Deicide. Obyło się tym razem bez protestów ze strony Krucjaty Różańcowej... no cóż, Deicide był swego czasu jeszcze bardziej kontrowersyjną kapelą od Behemoth, ale USA to nie Polska. Tutaj atakuje się tylko nasze rodzime kapele.

Stoisko z merchem słabe, żadnych płyt Deicide (w tym najnowszej z 2013 roku "In the Minds of Evil"), jedynie koszulki, za to albumy supportów można było kupić bez problemu (co też uczyniłem w przypadku "Profane" Svart Crown). Na krótko przed gigiem przesłuchałem na Youtube dwa nakręcone przez Włochów z Sawthis teledyski i muzycznie nie podobało mi się. Lecz często jest tak, że dana kapela wypada na żywo lepiej niż z krążków studyjnych. Koncert Sawthis zaczął się punktualnie i trwał pół godzinki. Trzeba przyznać, że energii scenicznej Włochom nie brakuje, nauczyli się też mówić po polsku "kurwa" i "napierdalać". Jednak sala Eskulapa w trakcie ich koncertu była przerzedzona, jedynie kilka osób przy barierce dało się porwać ich melodyjnemu thrash/death metalowi w sam raz do skakania. Raczej nie przepadam za melodic death metalem, a tutaj wychwyciłem wpływy Soilwork, Machine Head, Pantery i Slipknota. Zwracał na siebie uwagę wokalista Sawthis Alessandro Falà, a szczególnie jego długaśne dredy. Sawthis zaprezentowali się żywiołowo, ale osobiście wolałbym na otwarcie jakiś konkretny death metalowy gruz. Fajny akcent na sam koniec gigu, kiedy wokalista podawał po kolei ludziom stojącym przy barierce mikrofon, aby mogli w niego zaryczeć.

Koncert Francuzów ze Svart Crown przypadł mi o wiele bardziej do gustu. Przede wszystkim w black/death metalu muzyków z Nicei dużo jest atonalności, dysonasów, chaosu. Oczywiście francuskie kapele black metalowe sięgały już po takie komponenty np. Deathspell Omega czy Blut Aus Nord, ale nie mam wątpliwości, iż Svart Crown udało się wykreować własne unikatowe brzmienie. Ich muzyka na żywo intryguje: z jednej strony cholernie brutalna, intensywna i napastliwa, z drugiej hipnotyzująca i kompozycyjnie zróżnicowana. Masa brutalnej gitarowej dysharmonii, świetna praca perkusisty, mocny growl J.B. LeBaila. Ktoś w recenzji "Witnessing the Fall" (2010) Svart Crown określił muzykę Francuzów jako zły do szpiku kości audialny chaos. Ów bestialski chaos dało się wczoraj odczuć na ich koncercie. Ku mojemu zadowoleniu w black/death metalowej zawiesinie Svart Crown znalazło się też miejsce na powolne doom metalowe fragmenty.

Deicide widziałem ostatni raz na żywo 6 lipca 2011 roku w Blue Note, gdy kapelę Glena Bentona supportowały austriacki Belphegor, Hour of Penance i The Amenta. To był świetny koncert z dobrze dobranymi zespołami, mam chyba z niego kilka zdjęć. Wokół Deicide (Bogobójcy) niemalże od początku istnienia zespołu (1987 rok, wówczas jeszcze jako Amon) narosło mnóstwo kontrowersji, które dotyczyły przede wszystkim wokalisty Glena Bentona. 47-letni obecnie Benton znany był ze swoich nieprzejednanych satanicznych i antychrześcijańskich poglądów; przez pewien czas miał na czole wypaloną bliznę w kształcie odwróconego krzyża. W latach 90-tych nienawidził radiowych kaznodziejów np. Boba Larsona. Ogłosił, że popełni samobójstwo w wieku 33 lat (wiek śmierci Jezusa Chrystusa), ale tego nie zrobił. Kontrowersyjne były bluźniercze liryki utworów Deicide, a także okładka płyty "Once Upon the Cross" (1995) przedstawiająca Jezusa pod przesiąkniętym krwią płótnem. Koncert Bogobójcy zaczął się około 20.45 i skończył o 21.50 (nie było żadnego bisu). Muszę przyznać, że był całkiem dobry: brutalny i intensywny, pełen bluźnierczej energii. Benton rzadko odzywał się do widowni, sprawiał wrażenie zmęczonego, ale muszę przyznać, że growlowanie wciąż przychodzi mu bez trudu. Steve Asheim za perkusją oraz dwaj gitarzyści Jack Owen (ex-Cannibal Corpse) i Kevin Quirion mieli w sobie więcej entuzjazmu. Wielu metalowców przyszło posłuchać Bogobójcy zapewne z nostalgii, sam przestałem uważnie śledzić poczynania Deicide po "Serpents of the Light" (1997). Mimo wszystko warto zobaczyć Deicide na żywo, bo nadal ich death metal potrafi skłonić widownię do szaleństw pod sceną.

Set-lista Deicide (najbardziej domagano się "Dead by Dawn"): "In the Minds of Evil", "Thou Begone", "Godkill" (trzy numery otwierające ostatni album Deicide z 2013 roku), a potem "When Satan Rules His World", "Serpents of the Light", "They Are the Children of the Underworld", "Conviction", "Dead But Dreaming", "Trifixion", "Scars of the Crucifix", "Once Upon the Cross", "Beyond Salvation", "End the Wrath of God", "Sacrificial Suicide", "Dead by Dawn" i "Homage for Satan".

Gwoli ciekawostki utwór Deicide "Fuck Your God" należał do piosenek, którymi agenci CIA torturowali więźniów w Guatanamo. Źródło:

http://anonhq.com/list-songs-cia-used-torture-muslim-prisoners/

czwartek, 18 grudnia 2014

Slow "Unsleep" (2014) - recenzja























Cóż za niespodzianka. Za jednoosobowym projektem Slow stoi ledwie 19-letni Markov Soroka, utalentowany młody muzyk, który urodził się na Ukrainie, a obecnie zamieszkuje w Stanach Zjednoczonych. W przypadku "Unsleep" mamy do czynienia z naprawdę dojrzałym atmosferycznym funeral doom metalem z intrygującym konceptem tonięcia w oceanicznej otchłani. Z początku myślałem, że trzy z pięciu utworów na "Unsleep", a mianowicie "Drowned III: Kuril-Kamchatka", "Drowned IV: Kermadec" oraz "Drowned V: Mariana" odnoszą się do archipelagów i półwyspów (odpowiednio Kamczatka, Kuryle, Wyspy Kermadec czy Mariany), ale szybko zmiarkowałem się, iż chodzi o najgłębsze rowy oceaniczne na Ziemi: Kamczacko-Kurylski, Kermadec i Mariański. Porównał bym muzykę Slow do oceanicznego funeral doom metalu Ahab, ale tylko ze względu na zbliżony motyw przewodni. Czuć w muzyce Markova kompozycyjną dojrzałość oraz delikatny balans pomiędzy spokojnymi melodiami a przygniatającym ciężarem. W trakcie odsłuchu "Unsleep" ma się wrażenie powolnego i bezpowrotnego zapadania się w mroczną oceaniczną toń. Growling Soroki czasem przechodzi w dławienie się wodą, desperackie próby złapania oddechu, co dodaje "Unsleep" wyjątkowo specyficznej i niepokojącej atmosfery totalnej izolacji. Podobne bulgoczące wokale topielca słyszałem na "Emptiness" (2009) ukraińskiego black funeral doomowego MDP (Manic Depressive Psychosis), tam je jednak przesunięto do granic ekstremum. Wielbiciele akwatyczno-doom metalowej melancholii powinni dać Slow "Unsleep" szansę. Soroka we wkładce CD wymienia ulubione kapele doom metalowe: Esoteric, Mournful Congregation, Skepticism, Thergothon, Unholy, Evoken czy Anhedonist. To zdecydowana czołówka jeśli chodzi o funeral/death doom.

Odsłuch tutaj: http://markovsoroka.bandcamp.com/album/unsleep

poniedziałek, 15 grudnia 2014

Maria Goniewicz i podwójne morderstwo z miłości?

Rodzime media obiegła informacja o bestialskim morderstwie dokonanym przez 19-letnią Zuzannę M. (Maksymiuk) i 18-letniego Kamila N. (Niedźwiedź) na rodzicach chłopaka (Jerzy N. i Agnieszka N.) Do makabrycznego mordu doszło w nocy z 12 na 13 grudnia 2014 roku w Rakowiskach koło Białej Podlaskiej. Ofiary zostały zaatakowane w nocy, gdy spały - najpierw ojciec przez Zuzannę, potem matka, którą zamordował Kamil. Zuzanna i Kamil zamordowali małżeństwo N. trzema nożami zadając im wiele ran kłutych i ciętych szyi, tułowia, kończyn górnych i dolnych. Jerzemu N. próbowali uciąć rękę, aby ukryć ślad ugryzienia powstały gdy mężczyzna próbował się bronić. Agnieszka N. wybiegła z domu na ganek, tam dopadł ją jej syn, zadźgał, po czym ciało kobiety zostało wciągnięte do domu. Jak podaje rzeczniczka prokuratury: "w przypadku kobiety raną śmiertelną było przecięcie tętnicy ramiennej, w przypadku mężczyzny - liczne obrażenia brzucha i krwotok wewnętrzny." Zuzanna i Kamil zaplanowali podwójny mord dwa tygodnie temu, kupili m.in. lateksowe rękawiczki. Sugerowany motyw: brak akceptacji romantycznego związku Kamila i Zuzanny.

Pikanterii tej sprawie dodaje fakt, że morderczyni Zuzanna M. pisała wiersze jako bezczelnie młoda, bezczelnie zdolna Maria Goniewicz. Wydała debiutancki tomik poezji "33", a po dokonanym morderstwie 'niepokorna' poetka wraz ze swoim chłopakiem udali się do Krakowa, w czym - jak się potem okazało - pomogła im para znajomych studentów z Poznania, która dowiozła ich przedtem do domu rodzinnego Kamila. Na swoim fanpejdżu Maria Goniewicz 13 grudnia napisała, że można się z nią umówić po odbiór tomiku poezji. Wciąż nie przestaje mnie zadziwiać jedno: w dobie Facebooka, Instagramu, Twittera, Tumblr, blogosfery, reddit, Youtube czy wszelakich for internetowych mordercy częstokroć wysyłają sygnały ostrzegawcze (zdarzają się nawet przypadki wrzucenia zdjęć ofiary morderstwa tuż po jego dokonaniu). Nie inaczej jest w tej sprawie. Na swoim fanpejdżu 26 października Maria (czy raczej Zuzanna) wrzuciła chociażby zdjęcie z tajwańskiej stronki militarnej przedstawiające skuteczne techniki zabijania za pomocą noża. 7 grudnia napisała: "Przygotowanie do końca nie naszego świata nie zawsze jednak idzie dobrze, ale już niedługo." Problem tkwi w tym, że takie sygnały ostrzegawcze/manifesty trudno wcześniej wyłapać - żądne sensacji media wychwytują je zazwyczaj już po fakcie. Wielu sprawców przed dokonaniem kryminalnego czynu sygnalizuje wcześniej chęć/potrzebę jego dokonania w wirtualnej przestrzeni.

Cztery motywy morderstwa: miłość, zysk, żądza i nienawiść. Innymi słowy: miłość/seks, chciwość, zemsta, szaleństwo. Oczywiście można znaleźć różnorodne wariacje odnośnie tych motywacji np. obsesja stanowi zwyrodniałą formę miłości, a zemsta może wynikać z jej utraty. Miłość może prowadzić do zazdrosnej wściekłości (odtrącony chłopak zabija dziewczynę, gdy ta z nim zrywa i spotyka się z kimś innym), obsesji (stalker morduje aktorkę, obiekt pożądania, którego nie może mieć). Tutaj możemy mieć do czynienia z zemstą - rodzice zabraniali Kamilowi spotykania się z Zuzanną, nie akceptowali jego związku ze zbuntowaną nastolatką o wybujałym ego, stanowili przeszkodę, którą należy zniszczyć, zatem oboje zaplanowali morderstwo. I je z zimną krwią popełnili. Odnoszę też wrażenie, że sprawcy chcieli być złapani, bo kto po dokonaniu morderstwa ogłasza na swoim fanpejdżu, że będzie w Krakowie? To ma być wiarygodne alibi? Tam też Zuzanna i Kamil zostali zatrzymani. Oboje przyznali się do winy i nie okazali skruchy.

Na autorskim fanpejdżu Maria wrzuca utwory Slowdive, Portishead czy Spiritualized, na koncie Youtube np. Joy Division. Z filmów zauważam zdjęcia z Jima Jarmuscha ("Kawa i papierosy"), Jeana Luca Goddarda, "La Belle Personne" (2008), "Laury" (1944) Otto Premingera - cytat: "I'm not kind, I'm vicious. It's the secret of my charm", "Amelii" (2008), "Pineapple Express" (2008) czy "American Psycho" (2000). Poetyckie inspiracje to Sylvia Plath i Rafał Wojaczek - osobiście z poezji dekadenckiej wolę innych autorów. W wierszach odwołania m.in. do Oasis i Morrisseya. Kamil i Zuzanna spleceni destrukcyjną miłością i tak się rozstaną, gdy będą mieli czas na przemyślenia w osobnych więziennych celach. Zuzanna będzie miała tysiące godzin na pisanie poezji za kratkami, bo prawdopodobnie spędzi tam resztę życia. Wiersze dziewczyny możecie przeczytać w linku poniżej. Sami oceńcie czy warto.

http://www.k111m3.pl/

"za dużo myślę
mówię do siebie twoimi słowami
jestem więźniem wyobraźni
ściany celi w której odsiaduję dożywocie
mają barwę twojego głosu"

Instagram Zuzanny: http://instagram.com/goniewicz
Konto LastFm: http://www.lastfm.pl/user/ziuta254
Tumblr: http://goniewicz.tumblr.com/
Filmweb Zuzanny: http://www.filmweb.pl/user/ZuziankaX3#
Filmweb Kamila:http://www.filmweb.pl/user/kniedzwiedz

Może o to Zuzannie chodziło? Stać się enfant terrible rodzimej poezji, poetką wyklętą, destrukcyjną? O chwilowy wirtualny fejm narcystycznej osobowości (który i tak przeminie) i o zdobycie nowych czytelników? Może ku destrukcji pchnęła ją nie tyle miłość, co niedawna śmierć ojca? Niektórzy poeci popełniali samobójstwa czy umierali w nędzy i zapomnieniu, a nie mordowali z tak banalnego (i jednocześnie przerażającego) powodu jak brak akceptacji romantycznego związku. Z drugiej strony zło potrafi być banalne. I rozczulająco prymitywne.

Zaczynam się zastanawiać czy właśnie gorączkowa chęć zwrócenia na siebie uwagi nie popchnęła Zuzanny do morderstwa. Jej chłopak (którego karmiła nienawiścią do rodziców i podsycała w nim gniew) być może zadawał ciosy nożem rodzicom z miłości do niej. Ciekaw jestem opinii psychologów śledczych odnośnie motywacji obojga sprawców.

Co ciekawe urodzona 25 kwietnia 1996 roku w Toruniu Zuzanna Maksymiuk przed dokonaniem morderstwa (jak stwierdzono we wniesionym w październiku akcie oskarżenia) zmuszała nieletnią poniżej 15 roku życia do seksu oraz częstowała marihuaną dwóch nieletnich. Niezłe ziółko. Nie na darmo na Tumblr Marii Goniewicz jej życiowe motto brzmiało: sex, drugs & poetry.

http://www.dziennikwschodni.pl/apps/pbcs.dll/article?AID=/20141220/MAGAZYN/141219577

Kamil Niedźwiedź przebywa w tej chwili w areszcie w Lublinie, a Zuzanna Maksymiuk w areszcie na warszawskim Grochowie. Odseparowani od siebie.

UPDATE: 4 grudnia 2015 roku Sąd Okręgowy w Lublinie skazał Zuzannę M. i Kamila N. na 25 lat pozbawienia wolności. Wyrok jest nieprawomocny, więc strony mogą się od niego odwołać. Zuzanna M. wyraziła skruchę i płakała w trakcie rozprawy.

niedziela, 14 grudnia 2014

Thorybos, Temple Desecration, Bestial Raids i Truppensturm w Bazylu, 13.12.2014 (fotorelacja)



















13 grudnia 2014 roku przez poznański Bazyl przetoczyła się istna wojenna nawałnica w postaci koncertów czterech kapel parających się bestialskim war black/death metalem. Z wyżej wymienionych nazw w miarę dobrze znam twórczość Bestial Raids i Truppensturm, z Thorybos przesłuchałem to co znalazło się na Youtube, a Temple Desecration tylko ich najnowszą EP-kę "Communion Perished" (2014), na której znajdują się dwa kawałki death blackowej zgnilizny. Z kapel wchodzących w skład Bestial Laceration uprzednio widziałem na żywo tylko Bestial Raids (i to dwukrotnie). Ciekawiło mnie też jak wypadną na żywo Niemcy z Truppensturm - uwielbiam ich dwa długograje "Fields of Devastation" (2007) i "Salute to the Iron Emperors" (2010). Liczyłem, że ten drugi album sprawię sobie wreszcie na CD, ale stanowisko z merchem zespołów trochę rozczarowało. W każdym razie split Truppensturm i Thorybos wpadł mi w ręce (Van Records, premiera: 11 grudnia 2014) - odsłuch w najbliższym czasie.

Muzyka metalowa często sięga po tematy wojenne. Wojenna pożoga stanowi wdzięczny temat dla kapel parających się różnymi odmianami ciężkiego grania (od Marduk po Bolt Thrower). Lecz to bestialski i najeżony drutem kolczastym war black/death metal doprowadza te tematykę do skrajności. Apoteoza brutalnej wyniszczającej wojny, kompletna annihilacja ludzkości, użycie broni nuklearnej, chemicznej czy biologicznej, a wszystko to ku chwale satanicznej dominacji i niekończącej się ciemności. Jako pierwsi zagrali Niemcy z Thorybos od 2008 roku mający na swoim koncie kilka dem, jeden long-play "Monuments of Doom Revealed" (2012) oraz wspomniany split z Truppensturm. Muzycy z Thorybos bardzo lubią kości, co było widać na scenie: spory czerep na statywie plus naszyjnik z kości i piszczeli na pasach z nabojami, który założył wokalista. Do tego obowiązkowe kacie kaptury, pentagramy, naboje i granaty. Jak nietrudno się domyślić Thorybos zaserwował zgromadzonym nieco ponad półgodzinną dawkę brutalnego death/black metalu o brudnym brzmieniu. Mój pierwszy sceniczny kontakt z plugawą muzyką Thorybos uważam za udany - z tego co się zorientowałem zagrali cały materiał ze splitu z Truppensturm.

Po Thorybos bluźnierczą rzeź kontynuowali anonimowi muzycy z rodzimego Temple Desceration. Zespół młody stażem, mający w swoim dorobku demo "Abhorrent Rites" z 2012 roku i najnowszą EP-kę z 2014 roku "Communion Perished". Muzycznie przepiękny death/blackowy nakurw, który gardzi świętościami i nie bierze jeńców. Koncert Temple Desecration z Tychów wychłostał mnie porządnie łańcuchami. Bardzo obiecująca kapela dla wielbicieli Bestial Raids, Diocletian czy Teitanblood. Do tego niepokojące intro z "Matki Joanny od Aniołów" (1961) przed "Ghoul Prayer", które wczoraj oczywiście musiało wybrzmieć. Na perkusji live gra z Temple Desecration Necrolucas, znany wszem i wobec z Anima Damnata.

Mój trzeci koncert black/death metalowych masakratorów z kieleckiego Bestial Raids i chyba do tej pory najlepszy. Przede wszystkim fantastyczne i nader selektywne brzmienie, a co za tym idzie nieziemski ciężar. Opłaciło się przed koncertem dokładnie poinstruować dźwiękowca jak ma zespół brzmieć. Nawet nie robiłem zbyt dużo zdjęć, bo szybko zacząłem szaleć przy barierce. Bestial Raids po mistrzowsku łączą okultystyczną otoczkę z okrutnym miażdżeniem war metalu. Pod sceną morderczy młyn i sporo potłuczonego szkła, jakaś dziewczyna gubi soczewki kontaktowe i trwają bezowocne poszukiwania. Widownia potwornie wymęczona intensywną brutalnością gigu Bestial Raids, co widać w trakcie zamykającego wieczór koncertu Niemców z Truppensturm.

Wydaje mi się (co też potwierdzili znajomi), iż Truppensturm miał ze wszystkich czterech kapel najsłabsze brzmienie, co wcale nie oznacza, że zagrali kiepsko. W Truppensturm (pierwotnie nazywali się Sturmtruppen) na perkusji gra Alexander von Meilenwald, którego black doomowy projekt The Ruins of Beverast bardzo szanuję. Dość powiedzieć, że muzyka Niemców z płyt dusi i przetacza się po słuchaczach niczym plujący ogniem czołg. Wyją syreny nalotowe, eksplozje bomb atomowych obracają miasta w perzynę, bezlitosna armia umarłych prze do przodu pozostawiając po sobie spaloną ziemię. Wczoraj na koncercie Truppensturm dało się odczuć swąd wojennej zawieruchy. Wwiercające się w mózg gitarowe riffy, dużo blastów, dualny atak wokalny. Czego chcieć więcej? Byłem już srogo otumaniony po gigu Bestial Raids, niemieckie trio Truppensturm mnie jeszcze dobiło. Jaka szkoda, że nie przywieźli ze sobą "Salute to the Iron Emperors" na CD.

Przy okazji pozdrawiam serdecznie mocnego w gębie kretyna, który gdy wracałem wczoraj w nocy do domu krzyknął do mnie z jadącego wolno samochodu "Co się patrzysz frajerze?". Odkrzyknąłem mu "Spierdalaj!". To że mój strój i wygląd może prowokować do zaczepek to jestem w stanie zrozumieć, ale ciekawe czy ów osobnik byłby mi w stanie powiedzieć te słowa w twarz. Parszywa ludzka gnida.

piątek, 12 grudnia 2014

La Gabbia/ The Trap (1985) - recenzja

Tony Musante wciela się w postać szarmanckiego uwodziciela Michaela, który piętnaście lat temu rozdziewiczył pewną młodą kobietę, po czym ją opuścił. Kiedy jego obecna dziewczyna (Florinda Bolkan) wraz z dzieckiem wyjeżdża na Święta Michael ma ochotę na skok w bok. W oko wpada mu powabna sąsiadka (Laura Antonelli) mieszkająca obok wraz z nastoletnią córką (Blanca Marsillach). Włoski łamacz kobiecych serc nie spodziewa się, że Antonelli jest jego dawną kochanką sprzed piętnastu lat i wciąż o nim myśli. Nie pozostaje jej nic innego jak przywiązać mężczyznę do łóżka i przetrzymywać go w mieszkaniu, aby tym razem nie zachciało mu się zwiać. Aby był posłuszny trzeba go czasem pociąć brzytwą i wysmarować na twarzy kawiorem. Bezsilny i coraz bardziej osłabiony Michael liczy na pomoc nastoletniej córki Antonelli, ale ta zaczyna mieć na jego punkcie miłosną obsesję i chce go zatrzymać tylko dla siebie.

Do obejrzenia "La Gabbia" (1985) w reżyserii Giuseppe Patroni Griffi skłoniły mnie przede wszystkim znane nazwiska w ekipie filmowej. Za scenariusz "La Gabbia" odpowiedzialni są Lucio Fulci oraz Francesco Barilli (reżyser "Pensione Paura" i "The Perfume of the Lady in Black"), a za muzykę Ennio Morricone. W dodatku przemówiła do mnie obsada. Tony'ego Musante od razu skojarzyłem z wiodącą rolą w debiutanckim giallo Dario Argento "Bird with the Crystal Plumage" (1970). Uwodzicielska Laura Antonelli uchodziła w latach 70-tych za symbol seksu we włoskiej kinematografii za sprawą takich filmów jak chociażby "Malizia" (1973). Florinda Bolkan zagrała u Fulci'ego w wyśmienitym giallo "Don't Torture a Duckling" (1972). W "La Gabbia" obecne są także siostry Marsillach z Hiszpanii: Cristinę terroryzował morderca w czarnych rękawiczkach w stylowym i krwawym giallo Dario Argento "Opera" (1987), z Blancą natomiast zetknąłem się chyba po raz pierwszy. Pomimo że współscenarzystą "The Trap" był Lucio Fulci w filmie nie ma scen gore; w zamian mamy sporo erotyzmu i wysmakowanego wizualnego piękna. Laura Antonelli występując w "La Gabbia" była już po czterdziestce, w związku z tym nie miała scen rozbieranych, natomiast siostry Marsillach pokazują wszystko (szczególnie Cristina). Antonelli zgodziła się jednak masturbować na ekranie. Trochę za mało natomiast w "La Gabbia" Florindy Bolkan: jej rólka ogranicza się do poszukiwań niewiernego chłopaka i ślęczenia przy telefonie. Konkludując, elegancki i mroczny thriller erotyczny nieco przypominający późniejsze o dwa lata "Fatalne zauroczenie" (1987) z Michaelem Douglasem i Glenn Close.

Los nie był łaskawy dla Laury Antonelli. W 1991 roku zakończyła się jej kariera filmowa, gdy film z jej udziałem "Malizia 2000" okazał się komercyjną klapą. W trakcie kręcenia wspomnianego filmu Laura zaczęła zażywać kolagen, który zniekształcił jej twarz. W tym samym roku policja odnalazła w jej mieszkaniu trochę kokainy. Aktorce groziło 3.5 roku pobytu za kratkami, ale ostatecznie została oczyszczona z zarzutów. Oskarżyła reżysera i producenta "Malizia 2000", że zmusili ją do zażywania kolagenu - tak naprawdę czyniła to z własnej nieprzymuszonej woli. Z powodu długotrwałego procesu jej stan psychiczny pogorszył się i Laura Antonelli trafiła na pewien czas do szpitala psychiatrycznego. Dobitny przykład złamanej kariery filmowej.

czwartek, 11 grudnia 2014

Incydent chemiczny w Dugway





















17 marca 1968 roku, krótko po północy. Skull Valley, Utah. Tysiące owiec umiera w dolinie, kilka jeszcze dogorywa, więc trzeba wezwać weterynarzy, aby je uśpić. Kilka dni wcześniej samolot wojskowy McDonnell Douglas F-4 Phantom II przeleciał nad Dugway z ładunkiem broni chemicznej na pokładzie. Misja była prosta: rozpylenie ładunku nad wybraną sekcją obszaru pustyni Utah. Ten niewielki test był trzecim testem przeprowadzonym tego dnia. Należący do trucizn bojowych o nazwie V-gazy pestycyd fosforoorganiczny VX został zsyntetyzowany przez chemika Ranajita Ghosha. Z początku był używany jako pestycyd pod nazwą Amiton, ale szybko wycofano go z użytku z racji ekstremalnej toksyczności. VX jako środek paralityczno-drgawkowy jest ogromnie niebezpieczny: nie ma ani zapachu, ani smaku (bezwonny i bezbarwny). Jest trzykrotnie bardziej toksyczny od osławionego sarinu. Jego działanie blokuje enzym acetylocholinoesterazy (AchE), a to powoduje ciągłe skurcze mięśni, ślinienie się, nadmierne pocenie się, a nawet mimowolną defekację. 10 miligramów VX wystarczy by spowodować konwulsje, paraliż i śmierć przez uduszenie. Wystarczy jedna kropla VX, by zabić człowieka, chyba że skóra zostanie oczyszczona i zostanie podane antidotum w postaci atropiny bądź pralidoksymu.

Pilot wojskowego samolotu nie wiedział o tym, że rozpylacz kontrolujący wypływ VX był uszkodzony i trucizna wyciekała z samolotu. Silne wiejące ze wschodu wiatry przeniosły VX do doliny Skull Valey. Tam pasły się setki owiec. Zaczęły one umierać już następnego dnia, w ciągu kolejnych dni zdechło ich tysiące. Oficjalna liczba uśmierconych przez VX owiec waha się pomiędzy 3483 a 6400. Nie tylko owce padły ofiarą bojowej toksyny - ginęły także ptaki i króliki. Armia nie chciała się przyznać do błędu, ale ostatecznie wypłaciła odszkodowania ranczerom i pogrzebała martwe zwierzęta. Warto w tym momencie wspomnieć o projekcie wojskowym CHASE polegającym na sekretnym wrzucaniu niebezpiecznych chemikaliów takich jak sarin, gaz musztardowy i VX do oceanu. 4 lipca 1976 roku w okolicy bazy militarnej Dugway odnaleziono 20 martwych dzikich koni z sączącymi się ranami i poszarzałymi błonami śluzowymi. W następnych dniach zdechło kolejne 50 dzikich koni. Armia twierdziła że przyczyną śmierci zwierząt było odwodnienie. Nieważne że źródło wody znajdowało się niedaleko. Nieważne że konie umarły w krótkim odstępie czasu. Amerykańskie wojsko nadal nie poczuwa się do odpowiedzialności za incydenty w Dugway.

Una Sull'altra/ Perversion Story (1969) - recenzja

Akcja "Perversion Story" w reżyserii Lucio Fulci'ego toczy się w San Francisco. Szanowany doktor George Dummurier (Jean Sorel) posiada własną prywatną klinikę. Dobrze mu się powodzi, prowadzi wystawne i pozbawione większych trosk życie. Często odwiedza swoją kochankę Jane (Elsa Martinelli) pozostawiając chorą i nieszczęśliwą żonę Susan (Marisa Mell) pod opieką pielęgniarki. W trakcie wizyty w kasynie George otrzymuje telefon o śmierci Susan wskutek nagłego ataku astmy. Szybko okazuje się, że doktor Dummurier stał się beneficjentem polisy ubezpieczeniowej po żonie w wysokości dwóch milionów dolarów. Policja zaczyna podejrzewać, że George przyczynił się do śmierci żony, z którą nie łączyło go udane małżeństwo. W dodatku przystojny i pewny siebie lekarz poznaje w psychodelicznym klubie ze striptizem performerkę (Marisa Mell) łudząco podobną do zmarłej małżonki.

"Una Sull'altra" (1969) uchodzi za pierwsze giallo wyreżyserowane przez Ojca Chrzestnego Gore (dwa pozostałe to "A Woman in Lizard's Skin" z 1971 roku i "Don't Torture a Duckling" z 1972 roku), choć moim zdaniem bardziej tutaj pasuje gatunkowo kryminał nawiązujący do "Zawrotu głowy" (1958) Alfreda Hitchcocka oraz wysmakowanego kina noir z lat 40-tych. Fulci jest także współautorem scenariusza do "Perversion Story", który oparł na prawdziwym wydarzeniu ze swojego prywatnego życia: zdradziła go ówczesna małżonka. Stąd w fabule "Una Sull'altra" obecna jest wyrachowana zdrada, szantaż i manipulacja, a kochający się kiedyś ludzie potrafią oszukiwać i wykorzystywać. Zaiste bardzo gorzki obraz związków intymnych między mężczyznami a kobietami. "Perversion Story" można też potraktować jako kapsułę czasową, gdyż film w wyrazisty sposób przedstawia hippisowsko-dekadencki świat nocnych klubów San Francisco. Z aktorów do zapamiętania przede wszystkim smukła austriacka piękność Marisa Mell, która wygląda zniewalająco zarówno w czarnych włosach, jak i blond. Jej erotyczny pokaz na motocyklu ocieka zmysłowością, podobnie jak późniejsza scena miłosna z Jeanem Sorelem. Oprócz elektryzującego powabu Marisa umiała grać i tym samym przyćmić pozostałą obsadę "Perversion Story". Sam reżyser pojawia się w drobnym epizodzie jako grafolog. Wielbiciele późniejszych krwawych zombie horrorów Fulci'ego np. "Zombi 2" (1979) czy "The Beyond" (1981) mogą narzekać na brak makabry - jedynie króciutka scena prosektoryjna może świadczyć o tym, że za film odpowiada włoski Ojciec Chrzestny Gore. Natomiast fani golizny mogą być usatysfakcjonowani, gdyż nagości jest w "Una Sull'altra" więcej niż w "A Woman in Lizard's Skin" i "Don't Torture a Duckling" razem wziętych. W późnych latach 60-tych i wczesnych latach 70-tych owinięte pajęczyną zdrady i oszustwa gialli były dość popularne - warto wymienić chociażby "Orgasmo" (1969) Umberto Lenziego, "Bird With the Crystal Plumage" (1969) w reżyserii Dario Argento oraz "The Case of the Scorpion's Tail" (1971) Sergio Martino.

Genialna ścieżka dźwiękowa Riza Ortolaniego, który stworzył muzykę do "Cannibal Holocaust" (1980).

Jason Korolenko "Sepultura: Brazylijska furia" - recenzja

Tak naprawdę na Sepulturze postawiłem krzyżyk w momencie ukazania się "Roots" (1996), jeszcze z Maksem Cavalerą na wokalu. Nie mogłem się do tej płyty przełamać z racji nadmiernego przesycenia jej elementami nu-metalu i plemiennymi eksperymentami. Ostatnią płytą na której Sepultura jeszcze mnie przekonywała była "Chaos A.D." (1994). Nadto nie mogę zapomnieć chwil gdy katowałem na kasetach magnetofonowych takie death thrashowe monstra Sepultury jak "Arise" (1991) czy "Beneath the Remains" (1989) z naciskiem na tą pierwszą (do "Arise" mam zresztą największy sentyment!). Po "Roots" jak wiadomo skład Sepultury opuścił Max Cavalera, który poświęcił się tworzeniu w swoim nu-metalowym zespole Soulfly (a potem w Cavalera Conspiracy wraz z bratem Igorem), a jego miejsce zajął Amerykanin Derrick Green. Praktycznie od momentu premiery "Against" przestałem się interesować Sepulturą, choć wyrywkowo gdzieś tam w audycjach metalowych słyszałem jakieś nowe kawałki Sepultury z Greenem np. "Sepulnation" czy "Bottomed Out". Brazylijska Sepultura zaczęła odchodzić już od thrash death metalowej stylistyki na "Chaos A.D." - co było nieuchronne gdyż muzycy Sepultury (zwłaszcza gitarzysta Andreas Kisser i eks-perkusista Igor Cavalera) byli otwarci na hardcore, punk czy industrial metal a la Ministry. Niemniej nasycenie muzyki Sepultury plemiennymi eksperymentami, groove metalem, dęciakami czy śladowe ilości thrash metalu na kolejnych płytach Sepy z Derrickiem Greenem (np. na "Dante XXI") nie przemawiały do mnie. To już nie była stara dobra Sepultura z czasów "Chaos A.D.", "Beneath the Remains" bądź "Schizophrenia".

Traf jednak chciał że otrzymałem do ręki książkę Jasona Korolenko "Sepultura: Brazylijska furia" i przeczytałem ją dość błyskawicznie. Wpierw nadmienię, że nie miałem jeszcze okazji przeczytać "Krwawych korzeni" Maxa Cavalery (biografii założyciela i eks-wokalisty Sepultury, która ukazała się nakładem rodzimego wydawnictwa Kagra), także nie mam porównania. Blisko trzystu-stronicowa książka Jasona Korolenki obejmuje niemal trzydziestoletni okres istnienia Sepultury - od momentu powstania kapeli w 1984 roku w Belo Horizonte do mniej więcej wydania trzynastego longplaya studyjnego "The Mediator Between Head and Hands Must Be the Heart" (2013). Oczywiście najbardziej interesował mnie wątek odejścia Maxa Cavalery z Sepultury po nagraniu "Roots". Andreas Kisser, Paulo Jr. i Igor Cavalera twierdzą, że odejście Maxa z Sepy było nieuniknione, gdyż menadżerka zespołu i żona Maxa Gloria faworyzowała swojego męża traktując pozostałych muzyków jako tło. Interesujące były też podstawowe informacje Jasona Korolenki odnośnie eksplozji brazylijskiej sceny thrash/death metalowej w latach 80-tych. Wiadomo, jest to książka o Sepulturze, ale chciałbym nieco więcej barwnych nawiązań do takich kapel jak Sarcofago, Vulcano, Mutilator czy Overdose. Jednak muszę przyznać, że "Brazylijską furię" czyta się dobrze, choć momentami autor zdaje się prześlizgiwać po co bardziej kontrowersyjnych wątkach. Omówione zostają wszystkie większe trasy koncertowe Sepultury i wszelkie roszady personalne, każdy z dwunastu (poza ostatnim) studyjnych longplayów Sepultury zostaje zrecenzowany (forma: analiza danego kawałka pod kątem techniki wykonania i warstwy lirycznej). Widać że Korolenko jest ogromnym fanem legendy brazylijskiego metalu, by nie rzec fan boyem. Bądźmy jednak poważni. Żadna z płyt nagranych z Derrickiem Greenem w latach 1998-2013 nie dorasta do pięt "Arise" czy "Beneath the Remains" z Maxem Cavalerą na wokalu. Jeśli chodzi o spór na linii Gloria i Max Cavalera a reszta zespołu (Max będący bratem Igora nie odzywał się do niego przez 10 lat!) to został on przez Autora potraktowany na szczęście raczej bezstronnie, bez wyraźnego opowiadania się za jedną z dwóch racji. Mnie się jednak wydaje, że związek i ślub założyciela i frontmana Sepultury z menadżerką zespołu musiał doprowadzić do nieuchronnego rozłamu, który nastąpił 16 grudnia 1996 roku w Londynie. Książkę warto przeczytać, zwłaszcza gdy jest się fanem Sepultury. Można się zżymać na obecną twórczość zespołu czy dla wielu wciąż niestrawne wokale Derricka Greena, ale "Brazylijska furia" skłoniła mnie do ponownego sięgnięcia po płyty Sepultury - zespołu kontrowersyjnego, acz uparcie, bez oglądania się na wpływy i opinie innych tworzącego to co chcą. Właśnie daję szansę "Roorback" (2003), potem przyjdzie czas na kolejne albumy Sepy z Derrickiem Greenem na wokalu. Dwa kciuki w górę za sporo ciekawych archiwalnych zdjęć na końcu książki.

niedziela, 7 grudnia 2014

Ahí Va el Diablo/ Here Comes the Devil (2012) - recenzja

Hiszpan Adrián García Bogliano jest mniej więcej w moim wieku, a już ma na swoim koncie kilka dobrze przyjętych przez koneserów gatunku horrorów. Tak naprawdę po raz pierwszy zetknąłem się z jego kinem przed czterema laty oglądając brutalny film rape and revenge "I'll Never Die Alone" (2008). Już wtedy byłem pewien, że mam do czynienia z obiecującym reżyserem, który nie waha się szokować okrucieństwem i umie w swoich horrorach przyłożyć kiedy trzeba. "Here Comes the Devil" jest obrazem znacznie spokojniejszym i subtelniejszym od "I'll Never Die Alone", ale co najmniej dwie sceny w nim zawarte mogą spowodować opad szczęki. Facet po prostu realizuje mocne i nihilistyczne kino nawiązujące do filmów grozy i eksploatacji z lat 70-tych i 80-tych.

Felix i Sol udają się wraz z dwójką dzieci na wakacyjny wyjazd w okolice Tijuany. Jak widać Bogliano tym razem przenosi akcję "Here Comes the Devil" z Argentyny (gdzie wcześniej zwykł reżyserować horrory) do Meksyku. W każdym razie gdy Felix i Sol zatrzymują się na postoju ich dzieci (syn Adolfo i nieco starsza córka Sara) postanawiają udać się na pobliskie kamieniste wzgórze. Kiedy dzieci długo nie wracają ojciec i matka spędzają nerwową noc w motelu. Nazajutrz ich potomstwo zostaje odnalezione całe i zdrowe, acz w stanie lekkiego szoku. W ciągu następnych dni okazuje się, że zachowanie dzieci zmieniło się - stało się dziwaczne i niepokojące. Rodzice podejrzewają, że Sara i Adolfo mogły paść ofiarami napaści seksualnej. Dokonują bestialskiej zemsty na potencjalnym sprawcy, odludku imieniem Lucio. Lecz w rzeczywistości syna i córkę Felixa i Sol spotkało tam na wzgórzu coś znacznie gorszego.

Złowieszczy horror Adriána García Bogliano stanowi hołd przede wszystkim dla słynnego dreszczowca Petera Weira "Piknik pod Wiszącą Skałą" (1975), w którym do zagadkowych zniknięć uczennic dochodzi na Ayres Rock w Australii. Można też znaleźć w "Here Comes the Devil" odniesienia do "Istoty" (1982), "Nie oglądaj się teraz" (1973), a także włoskiego i hiszpańskiego kina grozy z lat 70-tych. Bogliano nie byłby sobą, gdyby nie okrasił filmu sporą dawką erotyki i dwiema scenami makabry. Zwłaszcza bezlitosne morderstwo Lucio ocieka krwią i cierpieniem. Także początek (tuż po otwierającej scenie lesbijskiego seksu) jest brutalny jak diabli. Postaci Felixa i Sol są dobrze zarysowane - można się wręcz identyfikować z ich przeżywaną traumą. Podoba mi się w "Ahí Va el Diablo" powoli, acz systematycznie narastająca atmosfera grozy i niesamowitości, która sprawia, że film ogląda się z wielkim zainteresowaniem. Bogliano po raz wtóry zaskakuje. Będę z uwagą śledził jego dalsze gatunkowe poczynania.

piątek, 5 grudnia 2014

Schalcken the Painter (1979) i Occhi di Cristallo/ Eyes of Crystal (2004) - recenzje















"Schalcken the Painter" (1979) - Telewizyjna adaptacja krótkiego opowiadania autora "Carmilli" Sheridana Le Fanu z 1839 roku "Strange Event in the Life of Schalcken the Painter" o sławnym malarzu-portreciście Gotfriedzie Schalckenie (1647-1706), studencie Gerrita Dou (1613-1675), którego nawiedza zjawa kobiety - mężczyzna ongiś ją kochał, ale opuścił.

Film utrzymany w stylu fabularyzowanego dokumentu przedstawia historię kryjącą się za pewnym obrazem Schalckena - na lewo kobieta uśmiecha się zapraszająco niczym sukub, za nią stoi Schalcken dobywający miecza, niżej po prawej u dołu kobiety nieokreślona obecność. Przerażająca wizja utraconej miłości będąca dla malarza źródłem niewysłowionej udręki. Schalcken pozbył się Rose godząc się na jej ślub ze starym i pomarszczonym Vanderhausenem. Poświęcił dziewczynę dla pieniędzy i kosztowności.

Ponura i gotycka historia o bardzo nieśpiesznym tempie akcji. Doskonałe odwzorowanie realiów epoki plus zakończenie, które potrafi lekko zmrozić krew w żyłach. Film wyjątkowo malarski, przesycony gęstym aksamitnym mrokiem, niepokojący.

"Occhi di Cristallo/ Eyes of Crystal (2004)" - Niemałe zaskoczenie, bo mroczny thriller Erosa Pulgielli to najlepsze giallo od czasu "Sleepless" (2001) Dario Argento. Zmagający się z przeszłą traumą inspektor Giacomo Amaldi (Luigi Lo Cascio) prowadzi śledztwo w sprawie potrójnego morderstwa dokonanego przy opuszczonej morskiej przystani. Gdy dochodzi do kolejnych morderstw twardy policjant szybko zaczyna kojarzyć fakty: zabójca wycina ofierze daną część ciała i zastępuje ją odpowiadającą częścią wiktoriańskiej lalki. Odpowiedź na to kim jest sprawca być może zna przykuty do szpitalnego łóżka i umierający na guza mózgu przyjaciel Giacomo Ajaccio (Simon Andreu). Amaldi usiłuje jednocześnie ustalić tożsamość tajemniczego stalkera Giuditty (hiszpańska aktorka Lucia Jiménez), pięknej studentki antropologii.

Już początkowa scena potrójnego morderstwa zaskakuje brutalnością. Ginie zastrzelona kochająca się na polu młoda para, a także masturbujący się starszy mężczyzna. Morderca zostawia na miejscu zbrodni enigmatyczne ślady m.in. żywicę. Wówczas Giacomo powoli utwierdza się w przekonaniu, że morderca może być profesjonalnym taksydermistą - w dodatku zamiłowanym w łacińskich formułach alchemicznych. Stąd też niechybnie musi się pojawić stara dewiza alchemików i różokrzyżowców V.I.T.R.I.O.L, czyli "Visita Interiora Terrae, Rectificandoque, Invenies Occultum Lapidem" - "Odwiedź wnętrze ziemi, przez oczyszczenie odnajdziesz kamień tajemny". Doskonała wiodąca rola Luigi Lo Cascio - wykreowana przez niego postać inspektora-samotnika o wybuchowym charakterze zapada w pamięć. Konkludując, "Eyes of Crystal" to stylowe i wzorcowo operujące światłem i cieniem giallo, które trzyma w napięciu i potrafi zaszokować efektownymi scenami morderstw. Ciekawa jest też ścieżka dźwiękowa Franeseca Genera łącząca wpływy celtyckie z delikatnym sopranem. Na minus łatwa do przewidzenia identyfikacja sprawcy serii groteskowych morderstw i rozczarowujące zakończenie. Mimo wszystko "Occhi di Cristallo" (2004) Erosa Pulgielli polecam fanom włoskiego kina grozy i wielbicielom filmografii Dario Argento.

czwartek, 4 grudnia 2014

Furia "Nocel" (2014) - recenzja

























Co prawda czwarta płyta studyjna katowickiej Furii "Nocel" ukazała się już jakiś czas temu (konkretnie 16 października 2014 roku) za pośrednictwem Pagan Records i jestem trochę opóźniony z jej recenzją, ale z drugiej strony nic mnie nie goni. Nie zamierzam się szczycić mianem dziennikarza muzycznego czy znawcy tematu. Niemniej czuję wewnętrzną potrzebę pisania o materiałach muzycznych, które przypadną mi do gustu, a jeśli komuś owa pisanina przypadnie do gustu i posłucha danego zespołu to będzie mi miło. Na brązowawo-zielonej okładce "Nocel" cztery otoczone drzewami betonowe kolumny... zastanawia mnie gdzie jest to miejsce. Pierwsze (być może mylne) skojarzenie to fragment opuszczonych zabudowań huty Kościuszko w Chorzowie. W końcu to właśnie w Chorzowie mieści się studio nagraniowe Nihila Czyściec.

Każdy kto choć trochę zagłębi się w warstwę liryczną Furii szybko zorientuje się, że w lirykach Nihila sporo jest nawiązań do wiary Słowian, kultu natury oraz symboliki drzew. Weźmy np. "Nocel" - tytuł płyty nawiązuje do Nocy Kupały, sobótki, przesilenia letniego 21-22 czerwca - najkrótszej nocy, a po niej najdłuższego dnia. "Koło Jana, koło Jana, Tam dziewczęta się schodziły, Sobie ogień nałożyły, Tam ich północ ciemna naszła. Nocel mała, kopiel moja Nocel mała, kopiel moja" - Pieśń o Janie Sobótkowym. Magiczna noc rozpalonych ognisk w trakcie której m.in. tańczono i toczono płonące koła. Słówko "utopielec" w "Opętańcu" kojarzy mi się ze zlepkiem "topielca" i "utopca", słowiańskiego złośliwego demona topiącego ludzi. Z kolei w kryminalistyce "krępulec" ("Zamawianie drugie") służy do zadzierzgnięcia samobójczej pętli na szyi. Używa się jako krępulca kija, który wkłada się w zamkniętą pętlę, po czym okręca, a wtedy pętla na gardle się zaciska. I nie można ulec. Bo po co ulegać spętaniu black metalową konwencją? Natomiast zianie metanem w "My bełkoczą" zapewne wiąże się z górnośląskimi kopalniami węgla kamiennego oraz z pokładami metanu w syberyjskich zmarzlinach i głębinach Oceanu Arktycznego.

Na "Nocel" nie brakuje fragmentów finezyjnego eksperymentowania z black metalową materią - dla przykładu spokojny i hipnotyczny fragment w galopującym "Ptaki idą" czy 13-minutowy kolos "Niezwykła nieludzka nieprzyzwoitość", w którym oprócz maniakalnych wokali Nihila możemy usłyszeć jego czysty, pełen zadumy i posępny głos. Przekornie muszę przyznać, że ów kawałek jest nieludzko i nieprzyzwoicie transowy w porównaniu chociażby do skocznego, melodyjnego i black'n'rollowego "Zamawiania drugiego". Zresztą kontrast, schizofreniczna gra słów i wielość emocji obecne były w muzyce Furii od początków istnienia kapeli. Po "Niezwykłej nieludzkiej nieprzyzwoitości" nadciąga "Nigdy i nigdzie" ze spokojnym, trochę rozwlekłym i niepokojącym początkiem przeradzającym się w utrzymany w umiarkowanym tempie taniec pogrzebowy. W "My bełkoczą" znowuż pojawiają się czyste partie wokale Nihila... ależ ten utwór fajnie buja, oblepia słuchacza bełkotliwą ekscentrycznością, by pod koniec wyrzygać zalegającą w żołądku agresję. "Beze mnie" to natomiast skoczne black metalowe rwanie do przodu - w stylu "Opętańca" czy "Zamawianie drugie". Wreszcie zapada "Ogromna noc", olśniewająca i opętańcza, w której hulanka i spokój współegzystują ze sobą... w nicości. Świetne zwieńczenie niezwykłego krążka jakim jest "Nocel". Black metalowo-necro folklorystycznego ulepca!

EDIT: Moja znajoma z Rudy Śląskiej powiedziała mi gdzie zostało zrobione zdjęcie okładki "Nocel". To fragment Międzynarodowych Targów Katowickich MTK w Katowicach. 28 stycznia 2006 roku w trakcie trwania wystawy gołębi pocztowych zawalił się jej dach. W wyniku katastrofy budowlanej zginęło 65 osób, a ponad 170 odniosło rany. Zobaczcie sami. Pozostały jeszcze słupy - niemi świadkowie tragedii sprzed lat.

http://www.panoramio.com/photo/5412067
https://www.google.pl/maps/place/BEST+WESTERN+PREMIER+Hotel+Forum+Katowice/@50.290062,19.004738,3a,75y,90t/data=!3m5!1e2!3m3!1s35821391!2e1!3e10!4m2!3m1!1s0x4716d1fbac00680b:0x57c1a33c551eaf50?hl=en

Bakterion (1982) - recenzja

"Bakterion" w reżyserii Tonino Ricci przez lata umykał mojej uwadze mimo że grają w nim aktorzy zapewne dobrze znani wielbicielom włoskiego horroru, a mianowicie David Warbeck (pamiętna rola w "The Beyond"/ "Hotelu siedmiu bram" Lucio Fulci'ego, 1981 rok) czy urocza blondynka Janet Agren (np. film kanibalistyczny Umberto Lenzi'ego "Eaten Alive!"/ "Zjedzeni żywcem" z 1980 roku). Ilekroć natrafiałem w sieci na recenzje "Bakterion" film zbierał niezłe cięgi. Owszem, jest to produkcja pod wieloma względami dość słaba, by nie rzec głupiutka, ale wielbiciele kiczowatego horroru powinni się nieźle bawić.

W korporacji Chemi-Cal przeprowadzane są przerażające eksperymenty na szczurach, dzięki którym gryzonie atakują się wzajemnie. To jednak nie jest najgorsze. Profesor Adams pod wpływem eksperymentu mającego na celu odkrycie nowej szczepionki zaczyna mutować i zamienia się w żądne krwi toksyczne monstrum. Owładnięty żądzą mordu stwór ucieka z budynku. Wpierw ofiarami mutanta pada młoda para kochająca się w samochodzie. Na miejscu zbrodni pojawia się sierżant O'Brien, który zaczyna prowadzić śledztwo wspólnie z agentem rządu Kapitanem Kirkiem (David Warbeck). Kirkowi pomaga także naukowiec Jane Blake (Janet Agren). Tymczasem mutant zabija kolejną ofiarę: biorącą prysznic kobietę, po czym na miejscu zbrodni pozostawia ślady zielonej substancji. Wygląda na to, że istnieje powiązanie między wypadkiem w laboratorium korporacji, morderstwami a tajemniczym zniknięciem profesora, który kryje się w kanałach. Miejscem następnego ataku toksycznego stwora staje się kino. Wystarczy tylko rozerwać płachtę kinowego ekranu i znowu dopaść młodą kobietę, której chłopak wyszedł na chwilę, by kupić wybrance loda. Okazuje się, że profesor Adams pracował nad zabójczym wirusem i nie chcący się zainfekował. W związku z tym armia dokonuje przymusowej kwarantanny brytyjskiego miasteczka Newton, w którym toczy się akcja filmu. Tajny wojskowy Plan Q ma na celu prewencyjne wymazanie miasta z mapy, chyba że kryjący się w kanałach mutant zostanie zabity albo zostanie opracowana skuteczna szczepionka. Tymczasem stwór zabija kolejne ofiary: księdza (nabijając go na świecznik!), pijaczka i Pana Miltona, szefa Chemi-Cal. Wówczas Kirk, O'Brien i Jane Blake postanawiają zejść do kanałów i odnaleźć Profesora. Czy uda im się powstrzymać nadciągającą destrukcję miasta?

Nonsensowny monster movie pełen logicznych dziur, acz dość zabawny i pocieszny. Sytuacja z wojskiem blokującym miasteczko i przejmującym nad nim kontrolę jest ewidentnie zapożyczona z horroru George'a A. Romero z 1973 roku "The Crazies". Czemu armia nie szuka Addamsa, choć powinna? Czemu nie cofa planu Q gdy się okazuje, że wirus nie jest zaraźliwy? Na te pytania film nie odpowiada. Z drugiej strony przyzwyczaiłem się już do odrealnienia kina grozy - po prostu przymykam oko na absurdy fabularne i chcę się po prostu dobrze bawić w trakcie seansu. Szczypta nagości i golizny, zabawna scena ataku w kinie, make-up monstrum i efekty specjalne autorstwa Rino Carboni przyzwoite, ale bez rewelacji (rzut okiem na jego filmografię na IMDb pokazuje że współpracował z Frederico Fellinim przy "Mieście kobiet", "Casanovie" czy "Satyriconie"). Zmarły w marcu 2014 roku Tonino Ricci zrealizował m.in. w 1971 roku giallo "Cross Current". Warbeck w trakcie wywiadu określił "Bakterion" mianem "Sewer Zombies". Nie pomylił się zbytnio. Gdyby jeszcze Ricci i jego scenarzyści wtłoczyli w "Bakterion" zastrzyk werwy i entuzjazmu a la "Nightmare City" (1980) byłoby o wiele milej.

środa, 3 grudnia 2014

Organ (1996) - recenzja















Każdy szanujący się fan cyberpunka na pewno widział słynny film "Testuo: The Iron Man" (1989) Shinya Tsukamoto, a także jego sequel nakręcony trzy lata później. W "Tetsuo" wiodącą rolę kobiecą zagrała Kei Fujiwara, reżyserka "Organ". I już mniej więcej wiadomo czego się po jej debiucie reżyserskim spodziewać. Frenetycznego body horroru w stylu Davida Cronenberga (zresztą jedna z postaci zaludniających fabułę bezpośrednio odwołuje się do "The Fly" Kanadyjczyka) przesyconego dużą dawką gore i nieobliczalnego w wylewającym się niemal z każdego kadru szaleństwie. Wielu recenzentów narzekało, że fabuła "Organ" nie ma sensu. Faktycznie w surrealistycznym horrorze Kei Fujiwary roi się od pobocznych wątków, które wymagają nie lada skupienia w trakcie seansu. Oficer tokijskiej policji Tosaka pada ofiarą gangu Yakuza trudniącego się handlem ludzkimi organami. Brat gliniarza imieniem Numata odkrywa, że gangowi przewodzi Yoko (Kei Fujiwara). Kolejny wątek filmu dotyczy Seaki, nauczyciela biologii i brata Yoko, który przeprowadza eksperymenty na reanimowanym, pozbawionym członków 'martwym' policjancie korzystając z krwi zamordowanych uczennic.

Rzeczywiście w dziwacznej fabule "Organ" trudno się za pierwszym razem połapać, film domaga się wręcz kolejnych obejrzeń. W trakcie pierwszej godziny seansu "Organ" niejednokrotnie byłem zdziwiony rozwojem nielinearnej fabuły i próbowałem nadążyć za jej pobocznymi wątkami. Z drugiej strony zamysłem reżyserki filmu było najwyraźniej zrezygnowanie ze zrozumiałej narracji na rzecz tematycznej niezależności. Mimo wszystko w przypadku "Organ" mamy do czynienia z abstrakcyjnym koszmarem ubranym w szaty cielesnego horroru. Muszę przyznać, że zarówno make-up, jak i efekty gore są świetnie wykonane. Przypadła mi także do gustu industrialno-elektroniczna ścieżka dźwiękowa "Organ". Ponadto film jest przesycony ziarnistą czerwienią i zielenią, obecną chociażby w laboratorium biologa Seaki. Reżyserka używa też sepii w trakcie raczej nieprzyjemnych scen w których wyrodna matka znęca się nad synem i córką w odwecie za niewierność męża. Ciekawostką jest postać Yoko, dominującej szefowej gangu - jak wiadomo w filmach pinku eiga/Roman Porno to mężczyzna dominuje (psychicznie i seksualnie) nad kobietą. Tutaj to kobieta rządzi i wydaje polecenia. W japońskich horrorach często akcentowany jest rozkład społeczeństwa, w tym rozpad wszelkich więzi międzyludzkich, a co za tym idzie pogłębiająca się izolacja. Debiut reżyserski Kei Fujiwary także nawiązuje do tej tematyki. Liczne efekty gore obejmują amputacje, dużo tryskającej ropy i innych fluidów, wycinanie organów, okaleczania i inne krwawe atrakcje. W 2005 roku Kei Fujiwara powróciła do surrealistycznego horroru i estetyki gore realizując "Ido".