czwartek, 15 stycznia 2015
La Casa del Tappeto Giallo/ The House of the Yellow Carpet (1983) - recenzja
"La Casa del Tappeto Giallo" bywa określany mianem teatralnego giallo. Nic w tym dziwnego, gdyż błyskotliwy thriller psychologiczny Carlo Lizzaniego stanowi przeniesienie na kinowy ekran sztuki teatralnej Aldo Selleriego "Theatre at Home". Tak naprawdę już tytuł filmu zwraca na siebie uwagę, bo cóż może być niepokojącego w żółtym dywanie (poza możliwością zawinięcia w niego zakrwawionych zwłok)? Osadzenie akcji "The House of the Yellow Carpet" w mieszkaniu młodego małżeństwa sprzyja wykreowaniu klaustrofobicznego nastroju, a scenariusz oferuje sporo subtelnego czarnego humoru i kilka niespodzianek. W odróżnieniu od innych gialli "La Casa del Tappeto Giallo" nie zawiera wielu brutalnych scen - mamy tutaj w zasadzie tylko zadźganie Erlanda Josephsona nożem oraz wstrzyknięcie heroiny pod oko. Lubię filmy, które umieją igrać z widzami, zatem muszę przyznać że "The House of the Yellow Carpet" spełnił moje oczekiwania. Zaledwie cztery postaci, a tyle sekretów. Absorbująca gra domysłów.
środa, 14 stycznia 2015
Morianerna/ Morianna (1965) - recenzja
Złośliwy i pełen jadu patriarcha Verner Vade (Anders Henrikson) zamierza przekazać swój majątek na cele dobroczynne. Nie podoba się to jego najbliższej rodzinie, której członkowie chcieliby aby stary zgred wreszcie umarł. Pewnej nocy Verner zostaje zaatakowany i pobity przez tajemniczego napastnika (nie mamy pojęcia kto nim jest), po czym znika... Czy został zamordowany? Nie, gdyż do morderstwa tyrana dojdzie później. Przedtem Verner pojawi się w rodzinnej rezydencji złośliwy jak nigdy dotąd. I będzie zamierzał na swoich 80-letnich urodzinach rozliczyć się z niepokornymi i knującymi członkami rodziny. Nic dziwnego, że ktoś chce się go pozbyć. W dodatku stoicki inspektor szwedzkiej policji Durell (Olle Andersson) zaczyna węszyć próbując dociec kto stoi za morderstwem.
"Morianerna" można uznać za hołd dla kryminalnych opowiadań Agathy Christie. To film raczej ironiczny, przesycony jadowitym humorem, w którym tak naprawdę nie liczy się kto zabił, bo ważniejsze stają się dwuznaczne relacje łączące członków rodziny Vernera Vade: zdrady, oszustwa, knowania. Film utrzymany jest w delikatnej estetyce gotyckiego horroru - chodzi mi tutaj o sposób oświetlenia, kinematografię i lokalizację (wielka rezydencja pełna ciemnych korytarzy i pomieszczeń). Sporo subtelnej nagości, co jak na rok powstania filmu może być trochę zaskakujące. Zakończenie przewrotne, zaskakujące i ironiczne. Do zapamiętania szczególnie scena spalenia lalki (czarownicy) na stosie oraz morderstwo Vernera nożyczkami.
wtorek, 13 stycznia 2015
Screaming Mimi (1958) - recenzja
Akcja "Screaming Mimi" zabiera widza do Laguna Beach w Kalifornii. Piękna i niezwykle powabna Anita Ekberg wciela się w postać Virginii Wilson/sensualnej tancerki Yolandy. W prologu Virginia po kąpieli w morzu idzie wziąć prysznic i zostaje zaatakowana nożem przez zbiegłego maniaka. Przedtem sprawca uśmierca jej psa, po czym sam zostaje zabity przez przyrodniego brata dziewczyny. Na skutek szoku i przebytej traumy Virgina trafia do szpitala psychiatrycznego Highland Sanitarium. Opiekujący się Virginią psychiatra Harry Townes zakochuje się w swej podopiecznej i fałszuje świadectwo jej zgonu. Virginia jako Yolanda Lang zaczyna pracować w nocnym klubie El Madhouse zarządzanym przez Gypsy Rose Lee. Pewnej nocy Yolanda zostaje zraniona nożem, ale jej dzielny pies zwany Diabłem odstrasza napastnika. W mieście grasuje seryjny morderca, który zabija tancerki i pozostawia przy ich ciałach statuetki kobiet zwane Screaming Mimis. Zaintrygowany serią morderstw reporter William Sweeney postanawia dociec prawdy. Oczywiście zakochuje się w Yolandzie, ale nie umyka jego uwadze, iż miesiąc wcześniej przy ciele zamordowanej tancerki Loli Lane odnaleziono statuetkę.
Anita Ekberg miała ciało bogini. Nie można od niej oderwać wzroku, zwłaszcza gdy tańczy. Wyprodukowany przez wytwórnię Columbia Pictures "Screaming Mimi" jest filmem nader odważnym jak na rok powstania (tańcząca z łańcuchami na dłoniach Anita, fetysze, nietypowa relacja Ekberg i jej psa, aluzje do palenia marihuany). Jak na niskobudżetowy noir przystało odznacza się elegancką kinematografią Burnetta Guffeya i somnambulicznym nastrojem. Śmiało mogę założyć, że Federico Fellini wypatrzył Anitę Akberg właśnie w tym filmie, po czym zaoferował jej rolę w "La Dolce Vita" (1960), w którym zażyła zmysłowej kąpieli w barokowej rzymskiej Fontanna di Trevi.
niedziela, 11 stycznia 2015
Ragazza Tutta Nuda Assassinata nel Parco/ Naked Girl Killed in the Park (1972) - recenzja
Swoistą wizytówką włoskiego nurtu giallo były cudaczne, niekiedy wręcz psychodeliczne tytuły. Giallo Alfonso Brescii "Naked Girl Killed in the Park" (1972) szczyci się niewątpliwie godnym zapamiętania tytułem, ale to dość przeciętny thriller o ospałym tempie i zdegenerowanych postaciach. Naturalnie w filmie o tak wyzywającym tytule nie mogło zabraknąć damskiej golizny. Nie brakuje też niespodzianek, choć wielka szkoda, że poboczny wątek o nazistowskich zbrodniarzach nie został należycie przedstawiony. Podobała mi się rola Alfredo Celi jako wytrwale węszącego inspektora policji Hubera, a także cyniczne zakończenie rozgrywające się w tym samym wesołym miasteczku w którym zamordowano Johana. Na serię morderstw (pomijając początek filmu) przyjdzie jednak fanom giallo czekać ponad 50 minut czasu trwania filmu (ginie m.in. zabita brzytwą służąca schodząca do piwnicy rezydencji po to by naprawić korki). Poza "Naked Girl Killed in the Park" Alfonso Brescia zrealizował w 1991 roku giallo "Murder in a Blue Light", którego jeszcze nie miałem okazji oglądać.
piątek, 9 stycznia 2015
Lucjan Staniak, Czerwony Pająk, który nie istniał
Nie chcę mi się w całości przytaczać historii "Czerwonego Pająka", bo jest ewidentnie zmyślona. Kiedyś i ja w nią wierzyłem czytając amerykańskie i brytyjskie publikacje na temat seryjnych morderców. Staniak pojawił się m.in. w "The Encyclopedia of Serial Killers" (2006) Michaela Newtona, który mógł go po prostu wymyślić. Cała jego historia to podszyta grubymi nićmi mistyfikacja, acz nadająca się na fabułę doskonałego thrillera. Staniak miał jakoby pisać poetyckie listy do ówczesnej milicji i prasy np. "Nie ma szczęścia bez łez, życia bez śmierci. Strzeżcie się! Jeszcze zapłaczecie z mojego powodu." Prasa czyli "Przegląd Polityczny", a także poznański "Kurier Zachodni" - gazety, które w owym czasie nie istniały (przykładowo pierwsze wydanie kwartalnika "Przeglądu Politycznego" ukazało się dopiero w 1983 roku). Nie istniało też katowickie mieszkanie Staniaka przy nieistniejących Alejach Wyzwolenia 117. Nie ma absolutnie żadnych dowodów, że Łucjan (Lucjan) Staniak kiedykolwiek istniał: żadnej pisemnej dokumentacji i akt sprawy, żadnych zdjęć archiwalnych Czerwonego Pająka, żadnych fotografii z miejsc zbrodni. Personalia ofiar (np. 17-letnia Janina Kozielska z Krakowa) zostały zmyślone. Podobnie personalia funkcjonariuszy milicji, którzy rzekomo zajmowali się tą sprawą. Listy pisane przez Staniaka czerwonym atramentem to także urocza bajka. I pomyśleć, że jeszcze kilka lat temu też złapałem się na haczyk.
Jeśli Łucjan Staniak nie istnieje to ktoś musiał go wymyślić, nieprawdaż? Osobiście obstawiałem Michaela Newtona, ale to raczej to Colin Wilson stoi za tą mistyfikacją (książka "A Casebook of Murder" z 1969 roku), która nadal jest obecna chociażby na Crime Library albo na niektórych rodzimych stronach/forach poświęconych seryjnym mordercom. Podobnie mamy do czynienia z filmami fabularnymi, które zostały wymyślone i nie istnieją vide zombie horror Emersona Bixby "Dead End" z 1985 roku. W Internecie pojawiają się różne niestworzone plotki i zmyślone historie, gdyż sieć stanowi dla nich żyzną glebę. Jak wiadomo plotka wielokrotnie powtarzana może w końcu okazać się 'prawdziwą historią'. Szkoda, że kiedyś dawałem się nabrać na historyjkę o Łucjanie Staniaku. Mea culpa. Nie byłem wszak jedyny. Dość powiedzieć, że z polskiej Wikipedii artykuł o Staniaku już usunięto.
http://wiadomosci.onet.pl/na-tropie/z-brzuchow-kobiet-wybuchaja-kwiaty/48rn8
czwartek, 8 stycznia 2015
Egipska mumia faraona, zemsta Lady Morgan i bomby w walizkach
1) La Venganza de la Momia/ The Mummy's Revenge (1973) - Ostatni wspólny horror hiszpańskiej ikony horroru Paula Naschy (Jacinto Molina) oraz reżysera "Horror Rises from the Tomb" (1973) Carlosa Aureda. Paul Naschy w potrójnej roli: sadystycznego i uwielbiającego przyglądać się agonii młodych kobiet faraona Amenhotepa, egipskiego profesora i odległego krewnego antycznego sadysty oraz morderczej ożywionej mumii. Pałacowa intryga prowadzi do śmierci faraona i jego ukochanej; mumia władcy na wieki trafia do sarkofagu, który w XIX wieku zostaje zakupiony przez brytyjskiego archeologa Nathana Sterna (obecny w wielu filmach Jesusa Franco Jack Taylor) i jego żonę Abigail (Maria Silva). Naturalnie pojawia się profesor z Egiptu Assad Bey (ponownie Paul Nachy) oraz jego pomocnica Zanufer (Helga Line), którzy zamierzają ożywić mumię, aby ta mogła się zemścić na ludzkości. Lecz do tego potrzeba świeżej krwi dziewic. W planach jest także ożywienie ukochanej konkubiny faraona Amarny (Rina Ottolina), którą w XIX wieku wciela się Helen.
Paul Naschy zasłynął przede wszystkim jako wilkołak Waldemar Daninsky (El Hombre Lobo), tutaj bryluje jako miażdżąca czaszki młodych kobiet mumia. Oprócz tego otrzymujemy ceremonialne podrzynanie gardeł, biczowanie, będącą standardem w gotyckich horrorach zemstę zza grobu oraz efektowny gotycki sztafaż: przesycone rozkładem katakumby, ciągnące się niemal w nieskończoność kanały, ceremonialne ołtarze, służące do uwięzienia kajdany i długie noże przeznaczone do składania ofiar z ludzi. Hiszpański horror lat 70-tych charakteryzował się dość specyficznym nastrojem - nieco odmiennym od włoskiej gotyckiej grozy z lat 60-tych i 70-tych. Chodzi mi tutaj o perwersyjny koncept mrocznego gotyckiego romantyzmu w którym specjalizował się Paul Naschy, odtwórca ról wielu nieszczęśliwie kochających kreatur. Helgę Liné można jeszcze zobaczyć między innymi w "Horror Rises from the Tomb" (1973) Carlosa Aureda, "Black Candles" (1981) Jose Ramona Larraza oraz w udanym giallo "My Dear Killer" (1972) Tonino Valerii. Sporo gore i zaskakujący, choć niewątpliwie tragiczny finał.
2) La Vendetta di Lady Morgan/ The Vengeance of Lady Morgan (1965) - Tym razem zemsta zza grobu we włoskim wydaniu. Zapomniany gotycki horror w reżyserii Massimo Pupillo ("The Bloody Pit of Horror"). Susan Elaine Blackhouse (Barbara Nelli) i jej kochanek Pierre Brissac (Michel Forain) pragną się pobrać, ale ktoś zrzuca Pierre'a do morza i mężczyzna zostaje początkowo uznany za zmarłego. Zrozpaczona Susan godzi się na ślub z Sir Haroldem Morganem (Paul Muller) i zamieszkanie z nim w rezydencji. Na miejscu okazuje się, że jej dotychczasowi służący zniknęli zastąpieni jasnowłosą Lilian (Erika Blanc), a także kamerdynerem Rogerem (Gordon Mitchell) i służącą Terry (Edith MacGovern). Ilekroć Susan kładzie się do snu słyszy hipnotyzujący ją głos Lilian. Ktoś zamyka drzwi do jej pokoju, wino znika ze szklanki, a w jej łóżku pojawia się wąż. Susan słyszy męskie krzyki dochodzące z piwnicy. Schodzi tam i widzi Rogera biczującego wujka Susan. Za pomocą hipnozy Lilian (która jest sekretną kochanką Sir Harolda) nakłania Susan do wejścia na dach rezydencji i śmiertelnego samobójczego skoku. Jej wyłowiony z morza i cierpiący na amnezję ukochany w tym samym momencie budzi się w szpitalu. Lecz nawet zza grobu Susan będzie się mścić na ludziach, którzy chcieli się jej pozbyć.
Przyzwoity gotycki horror o nieco ospałym tempie. Gotyckie elementy to chociażby mgła i galopujące przez nią konie, skrzypiące drzwi, cmentarzyk przy rezydencji, piwniczne podziemia, długie mroczne korytarze czy szalejąca na zewnątrz burza. Atmosferyczna jest np. scena w której uwodzicielska Erika Blanc trzymając świecę prowadzi Susan na dach rezydencji. Zero makabry i nagości, ale należy pamiętać, że "La Vendetta di Lady Morgan" to horror z połowy lat 60-tych. Na psychodeliczno-erotyczne delirium włoskiej gotyckiej grozy przyjdzie jeszcze czas. Wyraziste role Barbary Nelli i Eriki Blanc. Co ciekawe, niecne knowania grupki osób przeciwko Susan będą później charakterystyczne dla włoskiego nurtu giallo.
3) Quelli della Calibro 38/ Colt 38 Special Squad (1976) - Doskonałe włoskie poliziotteschi, które wyszło w USA na DVD nakładem NoShame. W trakcie strzelaniny Inspektor Vanni (francuski aktor Marcel Bozzuffi) zabija brata Marsigliese (Ivan Rassimov). Bezlitosny Czarny Anioł Marsigliese nie puszcza tego płazem i morduje żonę Inspektora strzelając do niej z pistoletu z tłumikiem. Po śmierci małżonki Vanni dostaje zgodę na sformowanie tajnej jednostki policyjnej: czwórki motocyklistów z Coltami 38, którzy mają za zadanie oczyścić Turyn z bandziorów. Natomiast Marsigliese ma złowieszcze plany. Zamierza rzucić miasto na kolana poprzez detonowanie bomb walizkowych w różnych miejscach pełnych ludzi. Chodzi mu o okup w diamentach, a jeśli go nie otrzyma to zatopi Turyn w morzu krwi.
Jeśli chodzi o pełne adrenaliny kino akcji to włoskie filmy poliziotteschi są niezawodne. Stylowy i pełen brutalnej przemocy thriller w reżyserii Massimo Dallamano śmiało można postawić w jednym rzędzie z najlepszymi poliziotteschi Umberto Lenzi, Sergio Martino czy Fernando Di Leo. Dallamano zasłynął przede wszystkim dwoma wyśmienitymi giallo, a mianowicie "What Have They Done to Solange?" (1971) oraz "What Have They Done to Your Daughters?" (1974), które gorąco polecam. "Colt 38 Special Squad" to niestety jego ostatni film. Eksplodują w nim policyjni informatorzy. Bomby w walizkach wybuchają w zatłoczonym terminalu dworcowym oraz na rynku zabijając mężczyzn, kobiety i dzieci. Aby schwytać Marsigliese Inspektor Vanni chwyta się wszelkich sposobów. Niesamowita jest zwłaszcza szaleńcza scena, w której Inspektor Vanni chcąc dorwać Marsigliese wjeżdża samochodem na pędzący pociąg! Generalnie we włoskich filmach polizio pościgi samochodowe czy motocyklowe są ekscytujące i doskonale nakręcone. Czysta adrenalina. I obcinanie palców zatrzaskiwanymi drzwiami od samochodu. Do tego znakomita ścieżka dźwiękowa Stelvio Cipriani, w tym piosenka czarnoskórej Grace Jones "I’ll Find My Way To You".
poniedziałek, 5 stycznia 2015
La Dama Rossa Uccide Sette Volte/ The Red Queen Kills 7 Times (1972) - recenzja
Jak tu nie lubić "The Red Queen Kills 7 Times" Emilio Miraglii? W końcu to jedno z najbardziej znanych i najczęściej przytaczanych gialli z lat 70-tych. Celowo odpuściłem w tym akurat przypadku dokładniejszy opis kompleksowej fabuły, bo film oferuje sporo niespodzianek. Co prawda Emilio Miraglia to nie Mario Bava czy Dario Argento, ale zarówno tutaj, jak i w o rok wcześniejszym "The Night Evelyn Came Out of the Grave" (1971) w udany sposób łączy estetykę gotyckiego horroru z nurtem giallo. Podobnie czynił (z różnym skutkiem) Antonio Margheriti - obejrzyjcie chociażby "Seven Deaths in the Cat's Eye" (1973). Miraglia ma słabość do imienia Evelyn oraz do koloru czerwonego, a także do gotyckiej scenografii: stare zamczysko gdzieś w Niemczech, niepokojący obraz wiszący na ścianie, oblepiona pajęczynami podziemna krypta, rodzinna klątwa czy kłębiące się w finale szczury. Sceny morderstw w "The Red Queen Kills 7 Times" są krwawe i szokujące. Dość powiedzieć, że śmierć przez nabicie się na szpikulce siatki należy do moich ulubionych scen gore w całym włoskim nurcie giallo. Dario Argento w "Głębokiej czerwieni"/ "Deep Red" (1975) powtórzył scenę z zabiciem postaci przez wleczenie jej za/przy samochodzie (tutaj Volkswagen Beetle) i uderzenie w krawężnik. Zapada w pamięć, rzecz jasna, Czerwona Królowa - czarnowłosa morderczyni w długiej czerwonej sukni wprawnie posługująca się sztyletem i poruszająca się VW Żukiem. W obsadzie znalazły się same włoskie piękności tamtych lat: Barbara Bouchet ("Black Belly of the Tarantula" czy "Don't Torture A Duckling"), Marina Malfatti, Sybil Danning i Pia Giancaro. Trochę erotyki i rozbieranych scen, gdyż można powiedzieć, że seks stał się kluczowym elementem wielu gialli z lat 70-tych plus wspaniała ścieżka dźwiękowa Bruno Nicolai. Do takich filmów jak "The Red Queen Kills 7 Times" chętnie się wraca.
sobota, 3 stycznia 2015
El Secreto de la Momia Egipcia/ Love Brides of the Blood Mummy (1973) - recenzja
Na przestrzeni minionych piętnastu lat widziałem dziesiątki Eurohorrorów (produkcji włoskich, hiszpańskich, niemieckich, brytyjskich, itd.), lecz "Love Brides of the Blood Mummy" zaskoczył mnie dziwaczną i zatrważająco nonsensowną fabułą. Oczywiście wersja hiszpańska (zgodnie z wymogiem cenzury wprowadzonym za rządów generała Franco w Hiszpanii) pozbawiona jest nagości, choć pod koniec filmu w trakcie sennego koszmaru pojawiają się ujęcia topless. Nie mam pojęcia czy istnieje wersja 'nieubrana' przeznaczona na rynek kontynentalny, tudzież włoski. W "Love Brides of the Blood Mummy" pojawiają się sceny z uciętą zmumifikowaną ręką, które skojarzyły mi się z "Martwym złem 2" (1987) Sama Raimiego. Do ich stworzenia użyto kiepskiej animacji poklatkowej. Piękne jesienne plenery np. pola pszenicy, nadmorska plaża, kolorowe drzewa oraz śliczne zamczysko to niewątpliwe atuty opisywanego horroru, który momentami trochę jednak nuży.
La Casa de las Muertas Vivientes/ An Open Tomb... An Empty Coffin (1972) - recenzja
Raczej zapomniane hiszpańskie giallo, którego akcja toczy się w ogromnej, położonej na wzgórzu rezydencji. Film nakręcony w staroświeckim stylu o nieśpiesznej akcji, wręcz trochę przegadany i niestety raczej pozbawiony suspensu. Dopiero mniej więcej po ponad pięćdziesięciu minutach czasu trwania z dramatu psychologicznego przepoczwarza się w rasowe giallo - gdy pojawia się morderca w czarnych rękawiczkach i zabija ofiary podcinając im gardła nożem. Jego/jej tożsamości nietrudno się domyślić, bo też w filmie nie ma zbyt wielu postaci. Scenariusz do "La Casa de las Muertas Vivientes" napisali wspólnie reżyser kilku spaghetti westernów Alfonoso Balcazar, Giovanni Simonelli oraz Jose Ramon Larraz ("Vampyres", "Symptoms", "La Muerte Incierta"). Udana rola Teresy Gimpery obecnej rok wcześniej w świetnym "Night of the Devils" (1971) Giorgio Ferroni i przeciętnym "The Feast of Satan" (1971). Do zapamiętania także Nuria Torray w wyrazistej roli obsesyjnej i złowieszczej macochy, która marzy o tym by być z dużo młodszym od niej Oliverem. Sarah podgląda Olivera i Ruth uprawiających miłość w sypialni przez dziurę w ścianie ukrytą w zegarze z wahadłem. Typowa dla wielu gialli aura tłumionej seksualności/seksualnego napięcia w dysfunkcjonalnym domostwie zostaje przyzwoicie wykreowana. Hiszpańska wersja pozbawiona jest scen nagości (ukazała się w Hiszpanii na DVD i została ocenzurowana), natomiast włoska oferuje sceny rozbierane. W 2013 roku ktoś wygrzebał amerykańską wersję z angielskim dubbingiem pod tytułem "The Night of the Scorpion", ale nie miałem okazji jej oglądać.
piątek, 2 stycznia 2015
Triptykon "Melana Chasmata" (2014) - recenzja
Bardzo spóźniona recenzja płyty, która definitywnie znalazła się w czołówce moich ulubionych płyt 2014 roku. Nie mogłem pojechać na koncert Triptykon 21 grudnia 2014 roku, więc stwierdziłem, że chociaż zrecenzuję "Melana Chasmata" (2014), czyli drugi album szwajcarskiego Triptykon na którego czele stoi Thomas Gabriel Fischer, żelazna ikona muzyki metalowej, założyciel Hellhammer i Celtic Frost. "Melana Chasmata" ukazał się na CD i winylu nakładem Century Media 14 kwietnia 2014 roku. Słyszałem ów złowieszczy monolit już po premierze, pamiętam, że katowałem go niemiłosiernie zdumiony jego ciężarem, ale tak naprawdę dopiero niedawno stałem się jego posiadaczem na płycie kompaktowej. Wiele CD czeka jeszcze na przyszły zakup np. ostatni bardzo dobry Primordial czy "Nine Graves" Necros Christos. W każdym razie tutaj nikt mnie nie goni, a zespół na pewno nie obrazi się, że recenzja "Melana Chasmata" ukazuje się grubo po czasie.
Melana Chasmata. Z greki Μελανά Χάσματα. Czarne, głębokie depresje/doliny. Otchłanie ciemniejsze niż atrament. Tytuł idealnie pasujący do muzycznej zawartości drugiego albumu, która jest przepastna i potrafi być zdumiewająco mroczna. Ba, wsłuchując się w wydobywające się z otchłani "Melana Chasmata" dźwięki ma się wrażenie pieszej wędrówki przez niekończące się labirynty nienazwanego podziemnego miasta gdzieś w krainie złowieszczych, otoczonych wianuszkiem wiecznej mgły masywów górskich. Niestrudzony wędrowiec traci wszelką nadzieję zatraciwszy się w pustce wyjałowionego z ludzkiej obecności świata. Ogarnia go coraz większa rozpacz, ale brnie praktycznie po omacku dalej i dalej... dążąc w lodowate objęcia śmierci. Okładkę "Melana Chasmata" zdobi szata graficzna zmarłego 12 maja 2014 roku Hansa Rudolfa Gigera - zresztą Thomas Gabriel Fischer uważał malarza za swojego bliskiego przyjaciela i był jego niefortunną śmiercią ogromnie poruszony. Obaj artyści współpracowali ze sobą wcześniej, a konkretnie przy "To Mega Therion" (1985) Celtic Frost oraz studyjnym debiucie Triptykon "Eparistera Daimones" (2010).
Jako wielbiciela doom metalowego miażdżenia "Melana Chasmata" wprawił mnie w zachwyt już w trakcie pierwszego odsłuchu kilka miesięcy temu. Kolosalne gitarowe riffy, zniekształcony i potężnie brzmiący bas, do tego niesamowity eklektyzm wokalny: głęboki, złowieszczy i przesycony nienawiścią śpiew Toma Warriora doskonale współgrający z delikatnym wokalem Simone Vollenweider oraz black metalowym jadem gitarzysty niemieckiego Dark Fortress V.Santury. Nie ma wątpliwości, że Triptykon porusza się po obrzeżach sub-gatunków metalu czerpiąc to co najlepsze z black metalu, thrash metalu i gotyckiej melancholii, ale kośćcem muzyki Szwajcarów nieodmiennie pozostaje ponury doom metal. Przede wszystkim najprostsze nawet riffy w utworach Triptykon brzmią cholernie ciężko i masywnie - tak jak w przypadku finalnego zaskakująco bezkompromisowego albumu Celtic Frost "Monotheist" (2006). Ponadto "Melana Chasmata" wydaje się być krążkiem nieco bardziej spójnym niż "Eparistera Daimones" (2010). Najwolniejszymi numerami na "Melana Chasmata" są "Boleskine House", "Aurorae" oraz "Breathing", lecz każda ze wspominanych piosenek potrafi zniewolić nieprzeniknioną atmosferą i stłumionym szaleństwem. Przykładowo podobają mi się w "Boleskine House" eteryczne partie gitarowe, krystaliczne wokale Simone i plemienna perkusja, a wieńczący płytę "Waiting" to hipnotyczny ambient idealny aby się wyciszyć (i będący lustrzanym odbiciem "My Pain" z debiutu). Swoją drogą w osławionej rezydencji Boleskine nad brzegiem szkockiego jeziora Loch Noss ongiś mieszkał Aleister Crolwey i tam praktykował rytuały czarnej magii. Nieśmiertelną twórczość Celtic Frost chyba najbardziej przypominają mi przepełniony wściekłością "Breathing" oraz otwierający "Tree of Suffocating Souls". Uwielbiam poświęcony Emily Brontë, poetce i pisarce (autorce "Wichrowych wzgórz" z 1847 roku) "In the Sleep of Death" - potężny, przesycony dronującymi riffami numer w którym powtarzane jest niczym mantra imię Emily, przywołujący obrazy miłosnej pasji i zdającego się nie mieć końca pasma rozczarowań. 12-minutowy lament "Black Snow" wciąga słuchacza w cuchnące bagno mizantropii; to wyjątkowo ciężki i duszny utwór sięgający głębin makabry. Dobrym kompanem dla Czarnego Śniegu byłaby "Goetia" z debiutu Triptykon. Zniewalają bezlitosnym ciężarem także "Altar of Deceit" oraz przerażający, poświęcony opętaniom sióstr zakonnych Urszulanek w Loudun (1634 rok) "Demon Pact". We wkładce płyty Fischer wspomina, że widział polski film "Matka Joanna od Aniołów" z 1961 roku w reżyserii Jerzego Kawalerowicza luźno nawiązujący do historii opętań, egzorcyzmów i tortur z Loudun.
"Melana Chasamata" karmi się śmiercią i przytłaczającą ciemnością, ale są na tej płycie emocje: najbardziej negatywne i skrajne, ale wciąż ludzkie. Najgłębsze otchłanie ludzkich myśli. Jakże inaczej można zarekomendować tę gargantuiczną, połykającą światło bestię?
Dodatkowy utwór dla Japończyków "Into Despair" niszczy. Żałować tylko, że nie ma go na europejskim wydaniu CD Century Media.
Interrabang (1969) - recenzja
Thriller Giuliano Bagetti'ego bywa zaliczany do nurtu giallo, choć brak w nim makabrycznych scen morderstw. Jest natomiast sporo intrygujących zwrotów akcji, a także zniekształcający rzeczywistość finał. Piękna sceneria odosobnionej wysepki, trzy czarujące kobiety w skąpych bikini i odrobina subtelnego erotyzmu. Już na początku filmu jedna z postaci zostaje zapytana czy czyta 'giallo'. Często recenzuję filmy należące do tego charakterystycznego włoskiego nurtu (bywają też gialli hiszpańskie, a nawet brytyjskie), a do tej pory nie wytłumaczyłem co oznacza ten termin. 'Giallo' (po włosku "żółty") to nazwa ongiś popularnych we Włoszech serii powieści kryminalnych (ich autorzy to m.in. Edgar Wallace, Agatha Christie i James M. Cain) wydawanych od końca lat 20-tych XX wieku przez Mondadori i charakteryzujących się żółtymi okładkami. Pasuje tutaj też określenie 'murder mystery'. Muzykę do "Interrabang" stworzył Berto Pisano - co ciekawe, niemal identyczna ścieżka dźwiękowa tego samego kompozytora pojawiła się dziesięć lat później w szokującym mizoginistycznym giallo "Giallo a Venezia" (1979) w reżyserii Mario Landi'ego.
czwartek, 1 stycznia 2015
Zagadka morderstwa Katarzyny Z.
Po niedawnym obejrzeniu "Milczenia owiec" (1991) ta słynna (i wciąż nierozwiązana) sprawa kryminalna zaczęła chodzić mi po głowie. Zapewne w tym tekście nie znajdzie się nic nowego, ale warto o niej wspomnieć - tym bardziej że śledztwo w sprawie makabrycznej morderstwa 23-letniej studentki Katarzyny Zowady zostało przedłużone do 31 stycznia 2015 roku. Czyżby policjanci z Archiwum X byli wreszcie na tropie sprawcy jednego z najbardziej tajemniczych, odrażających i groteskowych morderstw w annałach rodzimej (i nie tylko) kryminalistyki? Chodzi o uzyskanie szeregu zleconych opinii specjalistycznych z zakresu genetyki, kryminalistyki, informatyki, medycyny sądowej, metalurgii oraz daktyloskopii, a także o przesłuchanie nowych świadków, którzy mogą wnieść do śledztwa nowe informacje, tudzież zaznajomienie się z tłumaczeniami materiału dowodowego zgromadzonego na terenie Austrii. Jestem niezmiernie ciekaw czy sprawa morderstwa Katarzyny Z. zostanie kiedykolwiek rozwiązana.
7 stycznia 1999 roku pracownicy wiślańskiej barki "Łoś" wydobywają z turbiny silnika kobiecą skórę, która została zdarta z ofiary jeszcze za jej życia. Barka zaczęła tracić obroty, gdy jej śruba wciągnęła coś z dna Wisły. Zaniepokojeni smrodem pracownicy domyślili się, że chodzi o fragment ludzkich zwłok i zawiadomili policję. Wstępne oględziny wykazały, że jest to skóra zdarta z młodej kobiety, a także fragmenty jej odzieży. Ustalono, że sprawca oskalpował ofiarę począwszy od szyi, a na podbrzuszu (wysokości pachwin) kończąc. Ofiarą mordercy okazała się 23-letnia studentka religioznawstwa Katarzyna Zowada (nie Zawada), introwertyczka mieszkająca z matką. Dziewczynę po raz ostatni widziano żywą 12 listopada 1998 roku. Sprawca z makabrycznego skórnego kostiumu odciął sutki, co mogło sugerować seksualne tło czynu. Tydzień później z Wisły wyłowiono kończynę dolną wraz z częścią obręczy miedniczej oraz fragment pośladka. Gdzie się podziała reszta rozkwałkowanych zwłok? Czyżby sprawca zaczął się pozbywać części ciała Katarzyny Z., gdy dowiedział się o znalezieniu skóry? Co odczuwał w trakcie ściągania skóry ze swojej ofiary? Czy ów makabryczny kostium zakładał na siebie? Dlaczego zdecydował się go wyrzucić do Wisły? Bo zaczął się rozkładać? W tej sprawie roi się od wielu pytań na które warto byłoby znaleźć odpowiedzi.
W maju 1999 roku był już pierwszy podejrzany. Chodzi o sprawę o kryptonimie "Skalp" z podkrakowskiej wsi. 31 maja 1999 roku obywatel Kaukazu Władimir W. zamordował szpikulcem w piwnicy domu jednorodzinnego dziadka swojego 50-letniego ojca, ciało powiesił do góry nogami przywiązawszy je do kraty okna piwnicznego (jako odwrócony krzyż), odciął głowę i ściągnął z niej skórę. Władimir W. po wyrzuceniu głowy ofiary w chwasty pod balkonem zszył skalp na całej długości nitką, posypał skórę solą, aby nie gniła, po czym przykleił ją sobie do twarzy - ubrał skórę ojca oraz jego ubrania (dres, kapelusz, szalik) i w tym stroju paradował przed lekko niedowidzącym dziadkiem. Wyszedł przed dom i tam przypadkowo spotkał jednego z sąsiadów. Dziadek dopiero gdy znalazł zwłoki w suterenie poszedł do sąsiadów zadzwonić na policję. Władimir W. chciał "stworzyć dzieło sztuki i tym samym pokazać szczyt ludzkiej podłości". Władimir W. nie był jednak mordercą Katarzyny Zawady; morderstwo ojca miało charakter rodzinny i wynikało z nienawiści do ojca, który zdradził matkę Władimira W. Ludmiłę i pozostawił ją na Kaukazie. Motywem była zemsta. Niepokojącym zbiegiem okoliczności jest to, że studiował oprócz medycyny psychologię - Katarzyna przez rok także ją studiowała. Dziewczyna była skrytą, zamkniętą w sobie osobą, miała tylko dwie-trzy koleżanki, była praktycznie przez nikogo nie zauważana. Nikt się nią nie interesował, ona sama izolowała się. Winiąc się za śmierć ojca próbowała się zabić. Swojego mordercę zapewne gdzieś poznała, gdyż na kilka tygodni przed zniknięciem nie pojawiała się na wykładach. Być może zainteresował się nią, oczarował, poznał jej słabe strony i w końcu ją zabił.
Czerwiec 1983 rok, znowu Kraków, jedno z tamtejszych osiedli - 48-letni Jan N. zabija nożem i skalpuje byłą żonę i 17-letniego syna. 16 lat później gdy zamordowano Katarzynę był na przepustce. Sprawca po zamordowaniu ofiar wrzuca fragmenty ich zwłok do Wisły. Profanuje zwłoki kobiety post-mortem ucinając jej głowę i wyjmując gałki oczne. Zwłoki syna ćwiartuje, wyjmuje z nich wnętrzności, kończyny umieszcza w reklamówce, którą wyrzuca do Wisły. Podobieństwa są, ale nie wykazano, że sprawca tej makabrycznej zbrodni zabił Katarzynę. Miał alibi i w związku z tym wyjęto go z kręgu podejrzanych.
26 czerwca 1992 roku, Katowice, osiedle "Tysiąclecia" - Kolejna sprawa co do której można znaleźć punkty styczne z morderstwem Katarzyny Z. Zwłoki kobiety o nieznanej do tej pory tożsamości zostały umieszczone w walizce, którą nieznany sprawca porzucił w pobliżu rzeki Rawy. Sprawca uciął ofierze głowę, wyciął brodawki sutkowe; ciało było rozebrane i częściowo zmumifikowane. Kto zabił i kim była ofiara po dziś dzień nie wiadomo. Czy ów ktoś mógł potem zabić Katarzynę Z. w Krakowie? Czy sprawca morderstwa Katarzyny Zowady może mieć zatem na sumieniu więcej niewyjaśnionych morderstw? Czy zabił tylko ten jeden raz?
Interesujące jest powiązanie makabrycznego morderstwa Katarzyny Z. z thrillerem "Milczenie owiec" (1991), w którym agentka Starling (Jodie Foster) ściga seryjnego mordercę Buffalo Billa posługując się wskazówkami od seryjnego kanibala Hannibala Lectera. Buffalo Bill/ Jame Gumb morduje kobiety, bo chce stać się kobietą. Obdziera je ze skóry, gdyż chce stworzyć dla siebie kostium, który będzie zakładał. Zajmuje się krawiectwem i wycina skrawki kobiecych ubrań. Nienawidzi swojej tożsamości. Gumb niczym Ted Bundy poluje na kobiety (ale z nadwagą) udając osobę poszkodowaną, porywa je, więzi w studni i tam głodzi (odchudza), zabija, wreszcie z ciał zamordowanych ofiar wycina odpowiednie fragmenty skóry. Zwłoki ofiar porzuca m.in. blisko rzeki bądź w rzece. Niektóre z nich obciąża, aby prędko nie wypłynęły. Postać Buffalo Billa stanowi wypadkową 6 realnych seryjnych morderców : 1) wspomnianego Teda Bundy (swoje ofiary prosił o pomoc mając np. rękę na temblaku, zwłoki młodych kobiet porzucał w różnych lokalizacjach), 2) Jerry Brudos (morderczy fetyszysta, który ubierał się w odzież swoich ofiar i trzymał ich buty, ciała zamordowanych kobiet wrzucał do rzeki), 3) Gary Ridgway (słynny Green River Killer, zwłoki prostytutek porzucał m.in. w rzece, stąd też jego przydomek), 4) Ed Gein (sporządził kostium z kobiecej skóry, a także rękawiczki i maskę, najbardziej wyrazisty pierwowzór Buffalo Billa), 5) Gary Heidnik (porwał i przetrzymywał jako seksualne niewolnice 6 kobiet, głodził je i torturował), 6) Ed Kemper. Czy sprawca morderstwa Katarzyny Z. słyszał kiedykolwiek o Edzie Geinie i czytał o nim? Czy był transseksualistą czy może nekrofilem jak Gein? Czy tak go zafascynowało "Milczenie owiec", że postanowił wykorzystać pomysł Buffalo Billa na stworzenie kostiumu z ludzkiej skóry? Ciekawe czy kiedykolwiek poznamy tożsamość tzw. Kuśnierza.
Na zdjęciach maska z ludzkiej skóry Eda Geina, Katarzyna Zawada oraz artykuł o Edzie Geinie z Plainfield, Wisconsin - inspiracji dla Normana Batesa z "Psychozy", Leatherface'a z "Teksańskiej masakry piłą mechaniczną" (1974) i Buffalo Billa.
EDIT: 4 października 2017 roku - Być może wreszcie doczekamy się przełomu w śledztwie. Jest podejrzany o morderstwo ze szczególnym okrucieństwem - obecnie 52-letni Robert J., który zamieszkiwał w Krakowie. Według informacji zawartej w prasie Robert J. (cytat) "leczył się psychiatrycznie, nienawidził kobiet, kupował damską bieliznę i spacerował wieczorami nad Wisłą. Wiele osób, które znały Roberta J. po dowiedzeniu się o zbrodni automatycznie podejrzewały, że mógł to zrobić. Śledczy jednak wykluczyli, by Robert J. miał jakikolwiek udział w tym morderstwie."
Link: http://www.radiokrakow.pl/wiadomosci/krakow/wiemy-kim-jest-zatrzymany-w-sprawie-zabojstwa-katarzyny-z/
https://krakow.onet.pl/19-lat-temu-oskorowal-studentke-podejrzany-o-morderstwo-zostal-zatrzymany-ujawniamy/c6fb23q?utm_source=wiadomosci_viasg&utm_medium=nitro&utm_campaign=allonet_nitro_new&srcc=ucs&utm_v=2
Z przeczytanych artykułów wynika obraz Roberta J. jako osoby żarliwie religijnej, ale też ponadprzeciętnie inteligentnej i skłonnej do sadystycznej przemocy. Morderstwo dokonane na Katarzynie Z. miał opisać w pamiętniku. To biseksualista, który umie manipulować osobami słabszymi, rozpaczliwie poszukującymi bliskości (tak być może było w przypadku Katarzyny Z., którą znał) Dziewczynę miał bić, torturować i zamordować w położonym na obrzeżach Krakowa domku. Pozostałości jej ciała do tej pory nie odnaleziono.
Tak czy owak troszkę mnie zastanawia dlaczego teraz zrobił się taki medialny szum wokół tej sprawy - czy Robert J. to faktyczny sprawca tego odrażającego morderstwa? A może te artykuły prasowe to uzgodniona z dziennikarzami prowokacja policji mająca skłonić faktycznego sprawcę do ujawnienia się, popełnienia błędu? Sam już nie wiem. W każdym razie na Twitterze dziennikarza Dawida Serafina pojawiła się informacja że Robert J. ma usłyszeć zarzut morderstwa ze szczególnym okrucieństwem. Katarzynę Z. miał pozbawić wolności, przetrzymywać ją w zamkniętym pomieszczeniu, podawać jej określone związki chemiczne (nie wiadomo jakie) w celu uczynienia jej bezbronną. Sprawca w czasie uwięzienia Katarzyny J., "zanim dokonał zabójstwa pokrzywdzonej, torturował ją, maltretował i męczył fizycznie i psychicznie. Zadał jej szereg ciosów w postaci kopnięć, bił narzędziem twardym, tępym i tępokrawędzistym oraz ostrokrawędzistym, jakim jest np. nóż, a także oskórował swoją ofiarę." Tak czy inaczej proces Roberta J. będzie moim zdaniem czysto poszlakowy. Z drugiej strony o winie Roberta J. może świadczyć to że kilkakrotnie odwiedzał grób dziewczyny, co zostało zarejestrowane kamerą. Także nie mógł jej nie znać.
Natrafiłem na bloga poety Józefa Janczeskiego (prawdopodobnie ojca Roberta J.) - zwróćcie uwagę na okładkę tomiku "Iba Ibi" z 2011 roku.
https://twitter.com/dawidserafinn?lang=pl
http://jozefjanczewski.blogspot.com/p/poezja.html
Fragment książki zadedykowany Robertowi i Joasi, w którym dużo jest o biciu i maltretowaniu dziecka.
https://docs.google.com/file/d/0B23dbn2SNtPJRVp2bG9oUktkUlU/preview?pli=1
EDIT 1 lipca 2022 roku: Wyrok w sprawie Roberta J. ma zapaść 15 lipca. Podejrzany o morderstwo ze szczególnym okrucieństwem wciąż nie przyznaje się do winy. Robert miał Katarzynę torturować i maltretować psychicznie, podając jej "leki psychotyczne, przeciwlękowe oraz środki zawierające chlorek potasu", dusząc łańcuchem oraz kopiąc i bijąc sztangą do ćwiczeń kulturystycznych.
Nadal ogromnie interesuje mnie aspekt kryminalistyczny i kryminologiczny tej makabrycznej sprawy z Krakowa. Link:
Il Plenilunio delle Vergini/ The Devil's Wedding Night (1973) - recenzja
Wampiryczny Eurohorror "The Devil's Wedding Night" bazuje na opowiadaniu Iana Danby i Ralpha Zuckera "The Brides of Countess Dracula". Reżyseruje zmarły w 2008 roku Luigi Batzella ("Nude for Satan" z 1974 roku czy "Beast in Heat" z 1977) pod pseudonimem Paolo Solvay oraz nie wymieniony w końcowych napisach Joe D'Amato będący jednocześnie operatorem filmowym. Po "Il Plenilunio delle Vergini" nie należy oczekiwać trzymającego się kupy scenariusza, gdyż absurdalna fabuła filmu stanowi jedynie pretekst do pokazania dużej dawki golizny w gotycko-hammerowskim sztafażu. Mnie to osobiście nie przeszkadza. Poza tym lubię włoski horror gotycki z lat 60-tych i 70-tych. To kino eleganckie, wysmakowane i częstokroć budzące dreszczyk emocji, choć w latach 70-tych często przypominało przesycone erotyką i krwią delirium. Oczywiście trudno "The Devil's Wedding Night" postawić obok znamienitych gothic horrorów Mario Bavy czy Antonio Margheriti'ego, bo to najwyższa półka gotyckiej grozy made in Italy. Mimo pozbawionej sensu fabuły i niskiego budżetu "Il Plenilunio delle Vergini" to nadal horror wizualnie elegancki, a jego ogromnym atutem jest seksowna Rosalba Neri - pamiętna nimfomanka z "Slaughter Hotel" (1971) Fernando Di Leo. Poza tym zwraca na siebie uwagę brazylijska piękność Esmeralda Barros w roli pozbawionej skrupułów służki hrabiny. Natomiast Marka Damona (tutaj w podwójnej roli braci Schillerów) kojarzę z "Black Sabbath" (1963) Mario Bavy, "Domu Usherów" (1960) Rogera Cormana oraz z erotycznego gothic horroru "Byleth" (1973) Leopoldo Savony. Wszystkie te filmy będę musiał w swoim czasie sobie odświeżyć.
wtorek, 30 grudnia 2014
Khodovarikha i samotnicza egzystencja Wiaczesława Korotki
Czy potrafilibyście żyć w kompletnej izolacji z dala od sadyb ludzkich i innych homo sapiens? Ja tak; ba, czasem obecność innych ludzi mnie po prostu męczy. Mam chwile gdy chciałbym się całkowicie odseparować od społeczeństwa i żyć gdzieś w odosobnieniu - wśród postrzępionych gór, pod groźnym wulkanem, gdzieś na samotnej, smaganej wiatrami wyspie. Zaintrygował mnie ostatnio krótki artykuł w liberalnym The New Yorkerze o 63-letnim meteorologu i polarniku Wiaczesławie Korotki ozdobiony galerią pięknych zdjęć autorstwa Evgenii Arbugaevej. Khodovarikha to niewielki punkcik na wybrzeżu Morza Peczorskiego będącego południowo-wschodnią częścią Morza Barentsa. W Khodovarikha znajduje się latarnia morska i wciąż działająca stacja pogodowa. Właśnie tam żyje Wiaczesław Korotki i tam też dokonuje pomiarów temperatury, wiatru, opadu śniegu, poziomu wody. Korotki tak do końca nie jest samotny - ma żonę, która mieszka w Archangielsku. Rzadko ją jednak odwiedza, dzieci nie posiada. Tętniące życiem i zgiełkiem miasta są dla Korotki obce. Mężczyzna woli swoją samotnię. Nie odczuwa jednak alienacji ani nie tęskni za innymi ludźmi. Pożywienie meteorologowi dostarcza załoga statku "Mikhail Somov" ("Michał Somow"), który raz na rok letnią porą roku przepływa przez lodowate Morze Barentsa. Korotki zimą porusza się na nartach, zbiera drewno na opał, by ogrzać latarnię morską, a mieszka w starym drewnianym domku, który w 1933 roku stał się stacją meteorologiczną. W wolnym czasie zajmuje się budowaniem domków z zapałek. Pali papierosy gdy je ma. Na jego biurku znajduje się między innymi zdjęcie kosmonauty Jurija Gagarina. Do najbliższego miasteczka jest tylko godzina lotu helikopterem.
Galerię zdjęć z samotniczego życia Wiaczesława Korotki znajdziecie tutaj (fotografia Korotki na tle latarni morskiej jest magiczna):
http://www.newyorker.com/project/portfolio/weather-man
poniedziałek, 29 grudnia 2014
Cisza/ Das Letzte Schweigen (2010) - recenzja
Wczoraj miałem okazję odświeżyć po kilku latach głośny thriller "Milczenie owiec" (1991) w reżyserii Jonathana Demme będący adaptacją znakomitej powieści Thomasa Harrisa pod tym samym tytułem. Swoją drogą w trakcie projekcji nie mogłem się oprzeć wrażeniu, że morderca krakowskiej studentki religioznawstwa Uniwersytetu Jagiellońskiego 23-letniej Katarzyny Zawady, tzw. Kuśnierz mógł się inspirować wyczynami Buffalo Billa związanymi ze ściąganiem ludzkiej skóry ze zwłok ofiar. To że powieściowe i filmowe postaci Hannibala Lectera i wspomnianego Buffalo Billa oparte są na wyczynach Eda Geina wiadomo od dawna. Gwoli przypomnienia morderca studentki zamordował młodą kobietę w 1998 roku, ściągnął z jej klatki piersiowej i pleców tworzącą jedną całość skórę (z zachowanymi okolicami intymnymi) i starannie ją wypreparował - zapewne w celu stworzenia dla siebie makabrycznego kostiumu-trofeum. 7 stycznia 1999 roku sczerniała od długiego znajdowania się w Wiśle skóra z przedniej części korpusu zamordowanej studentki wkręciła się w wał śruby statku rzecznego "Łoś-K-18" na krakowskim Zabłociu. Potem z rzeki wyłowiono jeszcze inne fragmenty: nogę z widocznymi śladami oskórowania, nieoskórowaną część pośladka, a także precyzyjnie wycięte skrawki ubrań ofiary. Sprawca tego bezprecedensowego dla światowej kryminalistyki morderstwa wciąż pozostaje nieznany, być może krąży gdzieś wśród nas rozpamiętując to co ongiś zrobił. Niemiecki dramat kryminalny "Das Letzte Schweingen" (2010) w reżyserii Barana bo Odara co prawda nie oferuje tak groteskowej historii kryminalnej jak "Milczenie owiec", ale to równie posępny i naładowany emocjami thriller. Pod kątem subtelności pokazywanych zdarzeń bliżej mu jednak do głośnego holenderskiego dreszczowca "Zniknięcie"/ "Spoorloos" (1988) George'a Sluizera.
Lipiec 1986 roku. Słoneczny żar leje się z nieba. Jedenastoletnia Pia wraca rowerem do domu. Za nią podąża samochód z dwoma mężczyznami w środku. Kierowca czerwonego Volkswagena zatrzymuje dziewczynkę, a gdy ta usiłuje uciec dopada ją w zbożu, gwałci i morduje. Jego wspólnik obserwuje morderstwo z obrzydzeniem i ledwie maskowaną fascynacją. Na miejscu zbrodni sprawcy porzucają rower dziewczynki i jej słuchawki, a zwłoki dziecka zostają wrzucone do pobliskiego jeziora. Mijają 23 lata. Znika kolejna dziewczynka, 13-letnia Sinikka Weghamm. Ten sam dzień, ta sama lokalizacja - następnego dnia od zniknięcia Sinikki zostają tam znalezione jej torba i kamień pokryty krwią. Czy obie sprawy są powiązane? Jeśli tak to w jaki sposób? A może to naśladownictwo tzw. copy-cat crime? Śledztwo zaczynają prowadzić zmagający się z traumą po śmierci żony policjant David Jahn, jego przełożony Matthias Grimmer oraz będąca w ciąży ich partnerka Jana Gläser. O zniknięciu Sinikki dowiaduje się matka zamordowanej przed 23 laty dziewczynki Elena Lange, która wciąż mieszka w pobliżu miejsca zbrodni. Sprawa odbija się szerokim echem wśród członków lokalnej społeczności - wstrząśnięty jest Timo Friedrich, żonaty architekt, kochający ojciec dwójki dzieci i... pedofil, który feralnego lipcowego 1986 roku przyglądał się jak jego przyjaciel gwałci i zabija dziewczynkę. Co ma znaczyć zagadkowe zniknięcie Sinikki po 23 latach od tamtych wydarzeń?
"Cisza" to doskonały i precyzyjnie wyreżyserowany mariaż dramatu psychologicznego i thrillera, w którym już od otwierających scen poznajemy morderców jedenastolatki. Nie wiemy natomiast kto stoi za zniknięciem drugiej ofiary 23 lata później, ale możemy się tego domyślać. Dużo w "Ciszy" smutku i lęku, a także pulsującej rozpaczy. Realistycznie ukazywano chociażby dramat rodziców czekających na jakiekolwiek informacje od zaginionej córki, ich kurczowe trzymanie się myśli, że ona żyje. Scenariusz "The Silence" oparto na powieści Jana Costina Wagnera po którą chętnie bym sięgnął. Najciekawszą postacią filmu wydaje się być Timo, wspólnik pierwszego morderstwa (i być może sprawca drugiego) konsumowany przez wyrzuty sumienia i nienawiść do samego siebie. Tematyka "Das Letzte Schweigen" (pedofilia, morderstwa dzieci) jest posępna, a jego zakończenie potrafi przygnębić i skłonić do refleksji. "Das Letzte Schweigen" nakręcono wśród złotych pól i malowniczych jezior Bawarii - w trakcie onirycznej sekwencji w której David ściga zakapturzonego osobnika przez las nie mogłem się oprzeć wrażeniu, że praca kamery w tym akurat momencie została zainspirowana niesamowitymi ujęciami Zbigniewa Rybczyńskiego, które możemy podziwiać w doskonałym austriackim horrorze Geralda Kargla "Angst" (1983). Żal, frustracja i poczucie winy - "Cisza" nie pozostawi widza obojętnym. Znakomite kino!
O sprawie krakowskiego Kuśnierza i jej powiązaniu z "Milczeniem owiec" możecie poczytać tutaj:
http://3dno.pl/w-skorze-psychopaty/
http://www.dziennikpolski24.pl/artykul/2104342,studentka-ofiara-psychopaty,id,t.html
niedziela, 28 grudnia 2014
Hotel 'Pod Poległym Alpinistą'/ Dead Mountaineer's Hotel (1979) - recenzja
Fabuła "Hotelu 'Pod Poległym Alpinistą'" wymaga nie lada skupienia, gdyż łatwo się można pogubić i nie ułożyć puzzli w należyty sposób. Postrzępiona górska lokalizacja sprzyja wykreowaniu nastroju izolacji, który dodatkowo potęgują mknące ze zboczy śnieżne lawiny. Utrzymany w neonowo-gotyckim klimacie hotel pełen jest luster, paneli ze szkła, fluorescencyjnych świateł i korytarzy. Nie można się w nim ukryć, bo ściany mają oczy i uszy. Oprócz znakomitych zdjęć Juri Sillarta na uwagę zasługuje także przypominająca dokonania Vangelisa elektroniczna ścieżka dźwiękowa Svena Grünberga. Recenzenci porównywali "Dead Mountaineer's Hotel" (skądinąd całkiem słusznie) do późniejszego o trzy lata "Łowcy Androidów" (1982) Ridleya Scotta. Nadto dostrzegam w filmie Grigori Kromanova wysmakowaną kolorystykę "Suspirii", a także fantasmagoryczne echa twórczości Davida Lyncha oraz mroczną elegancję kina noir. Poza tym wielbiciele powieści sci-fi Phillipa K. Dicka powinni po "Dead Mountaineer's Hotel" sięgnąć. Pamiętajcie! "Droga kończy się tutaj; można tylko powrócić".
piątek, 26 grudnia 2014
Cathy Wilson "Byłam żoną seryjnego mordercy: Moja historia" - recenzja
Cathy Wilson przez trzy lata dzieliła z Peterem Tobinem małżeńskie łoże. Owocem ich związku był syn Daniel. Tobina poznała w barze dla motocyklistów i zafascynowana nieznajomym i perspektywami finansowymi, które przed nią roztoczył rzuciła dla niego ówczesnego chłopaka. Zaszła w ciążę z o kilkanaście lat starszym Tobinem w wieku zaledwie 17 lat. Mimo że w trakcie związku i małżeństwa Tobin znęcał się psychicznie i fizycznie nad Cathy ta chciała kontynuować z nim relację dla dobra dziecka. Potrafiła uwierzyć w każde kłamstwo Petera, który całkowicie ją zdominował, a Daniela traktował jako kartę przetargową. Lecz w końcu przyszedł czas, że przestała się go bać. Wówczas zaplanowała udaną ucieczkę. O tym, że Tobin jest seryjnym mordercą dowiedziała się już po rozwodzie. Cathy przez wiele lat powielała błędy swojej matki, która zaszła w ciążę w wieku 15 lat, ćpała, zadawała się z szemranym towarzystwem i stoczyła się na samo dno ludzkiej egzystencji. Niedaleko pada jabłko od jabłoni. Inna sprawa, że Cathy (która już jako dziecko została wykorzystana seksualnie) bardzo szybko musiała dorosnąć. To na jej dziecięcych barkach spoczął obowiązek opieki nad zagubioną matką, która zmarnowała swoje życie. Dziewczynka była bez ojcowskiego wsparcia - kiedy dorosła i poznała Tobina chciała zapewnić swojemu dziecku pełną rodzinę. Trafiła jednak na narkomana, pedofila i seryjnego mordercę, o czym jednak do pewnego czasu nie miała pojęcia. Ten zaczął nią sprytnie manipulować, bił Cathy, poniżał i gwałcił. Raczej nie jestem fanem autobiografii, tutaj też odnoszę wrażenie, że za mało w książce pogłębionej charakterystyki psychologicznej Petera Tobina, ale z tego co wiem to bardzo skryty seryjny morderca, który do tej pory nie przyznał się do winy i nie wiadomo tak naprawdę ile osób skrzywdził w ciągu swojej 40-letniej kariery seryjnego dewianta seksualnego. Być może te trzy udowodnione mu morderstwa to tylko wierzchołek góry lodowej.
Na zdjęciach Angelika Kluk, miejsce odnalezienia jej zwłok oraz Dinah McNicol.
sobota, 20 grudnia 2014
Truppensturm/ Thorybos split "Approaching Conflict" (2014) - recenzja
Nadchodzi brzemienny w skutkach konflikt. Ludzkość nie może obejść się bez wyniszczających wojen - najczęściej lokalnych, rzadziej globalnych. Przelewa się krew w imię rywalizacji o zasoby, w celach poszerzania terytorium czy z przyczyn religijnych/ quasi-religijnych. Tematyką krwawej wojennej zawieruchy czy nuklearnej zagłady syci się szeroko pojęty metal, a zwłaszcza kapele należące do ultra-agresywnego nurtu war metalowego. Na Bestial Laceration wpadł mi w ręce smakowity split dwóch niemieckich hord parających się bestialskim black/death metalem. O ile Truppensturm znałem już wcześniej z "Fields of Devastation" (2007) i "Salute to the Iron Emperors" (2010), o tyle z muzyką Thorybos zetknąłem się tak na dobrą sprawę dopiero na koncercie 13 grudnia w Bazylu. Na "Approaching Conflict" (2014) pięć pierwszych odsłon należy do machiny zniszczenia zwanej Truppensturm. Składniki proste: praktycznie non-stop mordercze blasty (jako wyjątek raczej powolny i posępny "Dawn of Hadaikum"), złowieszcze riffy tremolo plus jadowite wokale. Muzyka Truppensturm jest bezwzględna - to militarny black/death metal najwyższej próby. Dzicz i jeszcze raz dzicz, acz czasem zaskakująca sporadyczną melodyjnością i kurewsko precyzyjna. Thorybos zajmujący drugą część splitu to także kipiący od nieubłaganej brutalności cios - w zasadzie przyswajalny wyłącznie dla zwolenników metalowej ekstremy. Tak powinno się grać szybki i zatęchły black/death metal. Jedna rzecz mi się nie zgadza: mój odtwarzacz CD uparcie wskazuje na 11 utworów na "Approaching Conflict", natomiast zarówno na płycie CD, jak i na Metal Archives pisze jak wół, iż Truppensturm i Thorybos nagrali po pięć kawałków. Który rzeźnicki wałek Thorybos się zatem zagubił? Dziwne.
Świetny sampel na początku "Broken Jaw Choir" ze słynnego horroru satanicznego "The Omen" (1976) Richarda Donnera ("Turning man against his brother, till man exists, no more.")
Doombringer "The Grand Sabbath" (2014) - recenzja
Doombringer stanowi muzyczny side-projekt muzyków Bestial Raids i Cultes Des Ghoules. Już od paru dni słucham debiutanckiego albumu studyjnego kieleckiego Doombringer zatytułowanego "The Grand Sabbath" (2014), który zakupiłem na CD na Bestial Laceration tour i z pełnym przekonaniem stwierdzam, że to świetna death/black metalowa płyta. Taki podziemny metal szanuję - złowieszczy, przesycony mrokiem i bezkompromisowy. Siedem utworów zawartych na Wielkim Sabacie emanuje złem i zapachem świeżo rozkopanego grobu. "The Grand Sabbath" jest krążkiem niezwykle zróżnicowanym, a co za tym idzie wciągającym niczym ukryte w mglistych oparach trzęsawisko. Do tej płyty jak ulał pasuje przymiotnik "monstrualna". Organiczne brzmienie perkusji, maniakalne gitarowe riffy, zmienność temp od doom metalowego miażdżenia po eksplozje blastów, wreszcie przepastny growling Medium Mortem znakomicie współgrający z jego black metalowymi wokalami oraz opętańczymi inkantacjami i zawodzeniami, które potrafią zjeżyć włosy na głowie. Na "The Grand Sabbath" usłyszymy lodowatą hybrydę black i death metalu o ciężkim i masywnym brzmieniu - pulsującą arterię po brzegi wypełnioną czarną smołą. Momentami czuć tutaj wampiryczno-okultystyczną grozę i szaleństwo Cultes des Ghoules, choć zasadniczo Doombringer brzmi inaczej. Nie mam ulubionych utworów na "The Grand Sabbath", cała siódemka kładzie na łopatki swoją kakofoniczną intensywnością i złowieszczością. Wielbiciele Grave Miasma, Teitanblood, Cultes des Ghoules, Morturary Drape czy Necros Christos powinni czym prędzej zastanowić się nad świątecznym zakupem "The Grand Sabbath". Kolejna doskonała pozycja metalowa wypluta w tym roku przez rodzime podziemie.
Odsłuch: http://nuclearwarnowproductions.bandcamp.com/album/the-grand-sabbath
















































