poniedziałek, 16 lipca 2018

Castle Party 2018 (fotorelacja)



















Kolejne Castle Party już za mną. Tym razem zdecydowałem się pojechać na dwa dni - piątek 13 lipca i sobotę 14 lipca. Na ostatni dzień festiwalu przewidziałem powrót. Inna sprawa że po raz wtóry nocowałem pod namiotem u znajomego. Nie da się ukryć że pole namiotowe nie należy do najcichszych miejsc na nocleg. Tam w zasadzie jest głośno i hałaśliwie przez całą noc, a ja mam płytki sen i regularnie się nie wysypiam. Zatem w niedzielę trzeba było odespać dwudniowy brak snu, tudzież próby zaśnięcia w dość spartańskich warunkach. Nieważne. Raz się żyje i trzeba wykorzystać to jednostkowe życie jak najlepiej.

Choć w Bolkowie pojawiłem się w piątek dość wcześniej (koło 12-13) to czas przed rozpoczęciem koncertów spędziłem (po zakupie trzydniowego karnetu, gdyż najlepiej mi się to kalkulowało) na rozmowach z kumplem. Na pierwszy koncert udałem się po 16 na małą scenę - słowacki Doomas grający melodyjny doom metal, przyjemny w odsłuchu, ale nie porywający. Porządna dawka melancholii. Co ciekawe, lider zespołu jest organizatorem corocznego festiwalu Gothoom Fest w Słowacji. Potem przyszła kolej na Rosk - atmosferyczne połączenie post metalu i black metalu. Można zatracić się w tej głębokiej psychodelii generowanej przez utalentowanych muzyków z Warszawy. Nie miałem pojęcia o istnieniu tej kapeli (zresztą czemu się dziwić, tak mało mamy czasu na odkrywanie rzeczy, które sprawiają nam autentyczną przyjemność), teraz już mam. Posłuchajcie ich debiutu "Miasma" (2017), gdyż warto. Koncert energiczny, wciągający i bardzo dobry.

https://roskband.bandcamp.com/album/miasma

Kumpel namówił mnie wcześniej na koncert Grausame Töchter (Okrutnych Córek), więc udałem się na zamek, by podejrzeć o co biega. A chodzi głównie o perwersyjny erotyzm w wydaniu BDSM, którym Okrutne Córki przesycają koncerty. Tak czy owak to co się działo na zamkowej scenie było bardzo stonowane - przynajmniej w porównaniu do klubowych występów Grausame Töchter (dobrym porównaniem jest także tutaj gotycko-black metalowy Satarial z Rosji). Później za skandaliczny uznany został epatujący erotyką, krwią, makabrą i sztuczną spermą koncert aggrotechowego Agonoize, którego jednak nie widziałem. Jako fan horroru i estetyki gore nie mam zamiaru oburzać się czyimś niesmacznym performansem. Nie należę do osób, które łatwo się oburzają. Owszem, mam swoje wyraźne zakreślone granice, ale dotyczą one REALNYCH obrazów śmierci i cierpienia. Tutaj jest tylko performans, często dość realistyczny, ale jednak zrodzony w czyjejś bujnej wyobraźni, a co za tym idzie nierzeczywisty. Poza tym oburzenie częstokroć kojarzy mi się z dość świętoszkowatym i purytańskim podejściem do życia, które wydaje mi się nadęte i puste. Wolę obrać ścieżkę: żyj i pozwól żyć innym.

Po ciekawym doświadczeniu Okrutnych Córek udałem się na zamek, by zobaczyć Mentor z Sosnowca na żywo. Rodacy wycinają niesamowicie energiczny black/thrash metal/hardcore punk tematycznie nawiązujący do estetyki tanich bluźnierczych horrorów i filmów eksploatacji. Swego czasu katowałem całkiem ostro ich album "Guts, Graves and Blasphemy" (2016) z Arachnophobia Records. Koncert petarda, choć krótki, ale było intensywnie.

Potem przyszła kolej na Shining - apologetów samobójstwa i autoagresji ze Szwecji. Dawno nie doświadczyłem tak długiej i wkurwiającej próby przed właściwym koncertem, ale jak już machina Niklasa Kvarfotha ruszyła to nie brała jeńców. Shining słynie z mocnych i kontrowersyjnych koncertów, a to przede wszystkim z dzięki autodestrukcyjnej osobowości Niklasa. No i rzecz jasna oskarżeń o gloryfikację autodestrukcji i samobójstwa. Niklas może cierpieć na chorobę psychiczną (np. schizofrenię), nadużywa alkoholu i nadużywał narkotyków w przeszłości. Lubi też przesuwać granice artystycznej ekspresji jak najdalej. Na małej scenie pił whisky na koncercie, pluł nią na ludzi, uderzył się raz w twarz, gryzł włosy jednej dziewczyny, zgasił sobie papierosa na nodze, etc. Miał też poharatane ręce. Normalka jak na niego. Koncert wściekły i pełen jadu, choć nie zabrakło łagodniejszych fragmentów. Dobrze zainwestowany czas, choć ten soundcheck przed nim przeciągał się w nieskończoność.

Następnie udałem się na zamek, by po latach znowu doświadczyć wspaniałego gotyckiego rocka The Eden House. Lubię ten zespół w dużej mierze dzięki znakomitemu warsztatowi muzycznemu oraz eterycznym i kojącym damskim wokalom. To dość wykwintna gotycka muzyka - nie zabrakło piosenek z "Songs for the Broken Ones" (np. zaśpiewanego po hiszpańsku "Verdades: I Have Chosen You") czy z "Half Life". Wokalistki The Eden House wyglądały niczym nimfy czy kapłanki animistycznego kultu w tych zwiewnych kreacjach.

Piątkowa noc nieprzespana, nadeszła sobota. Od rana rozmówki ze znajomym przy piwie, wódce i grillu o polityce, wierze (znajomy jest wierzący, ja nie), podróżach, muzyce i wulkanach (obaj uwielbiamy te bestie). Potem udałem się na małą scenę na koncerty. Tuż po ciekawym występie ritual dark ambientowej Gnozy dostaję telefon od mamy, który burzy mi resztę dnia. Rano umiera brat mojego ojca. Śmierć niestety nieunikniona, ale każda śmierć osoby bliskiej boli. Wychodzę z małej sceny, odpuszczam kolejny koncert, nie chcę aby otoczenie widziało że mam łzy w oczach. Idę do parku, siadam po drzewem, próbuję się otrząsnąć, palę papierosa za papierosem. Przyjaciółka pisze mi że Castle Party to dobre miejsce do odczuwania żałoby. Coś w tym jest. Zawsze najbardziej dołowała mnie nieodwracalność śmierci - ten złowieszczy fakt, który przez lata odsuwamy od siebie i od swoich bliskich jak najdalej. To że z czującej, świadomej swojego istnienia, cenionej, kochającej i kochanej osoby zostanie tylko sterta kości. Mniej lub bardziej wyraziste spomnienia, przedmioty, z którymi emocjonalnie była związana. Niby naturalna kolej rzeczy, śmierć istoty ludzkiej zapowiada odrodzenie innego życia, ale trudno się pogodzić z przemijalnością i banalną krótkością ludzkiego życia. No cóż, w końcu i moje życie kiedyś ustanie. Bylebym nie został przed śmiercią kompletnie samotny. Wróciłem na koncert Nytt Land z Syberii. Inspirowany Wardruną zrytualizowany folk z etnicznym instrumentarium, choć czasem nie mogłem się skupić na muzyce duetu. Załapałem się na zamku na końcówkę Tyske Ludder w odczekiwaniu na pierwszy w Polsce koncert The Coffinshakers ze Szwecji. Country podszyte gotycką grozą, zatęchłą atmosferą otwartego grobowca, czarny humor ballad o śmierci, wampirach i zjawach. To zespół idealny dla wielbicieli starego gothic horroru czy zagadkowego kina noir. Z niezwykle charyzmatycznym frontmanem Robem Coffinshakerem, którego wokale przypominają Johnny'ego Casha. Wspaniały koncert - zdecydowanie jeden z najfajniejszych na tegorocznej edycji. Zostałem na Gothminister, którego twórczość zachwalał mi kumpel. I super, bo zmetalizowany gotycki gig tego zespołu okazał się fajnym przeżyciem, choć w trakcie jego trwania miałem chwile kryzysu emocjonalnego. Dużo energii na scenie i przebojowej gitarowej jazdy.

Sobota powoli się kończyła. Załapałem się jeszcze na pół godziny ambientowego/synthpopowego koncertu Mortiis (eks-basista black metalowego Emperor), w trakcie którego panował bardzo unikalny i specyficzny klimat. Warto było się zatracić w tej mrocznej atmosferze, która powinna przypaść do gustu zarówno fanom metalu, jak i szeroko pojętej muzyki gotyckiej. Mój ostatni koncert na Castle Party 2018 roku to Death In Rome - fenomenalny neofolkowy cover band, który w swój własny charakterystyczny sposób przerabia słynne popowe kawałki gwiazd takich jak np. Miley Cyrus, Lana Del Rey (np. "Summertime Sadness") czy Whitney Houston. Te covery w wykonaniu DiR nabierają bardziej mroczno-onirycznej głębi i są fascynujące. Poważnie się zastanawiam aby zobaczyć DiR na żywo ponownie 2 września 2018 roku w Bazylu. Czas pokaże czy się uda.

wtorek, 3 lipca 2018

De Profundis, Melechesh i Belphegor w Bazylu, 30 czerwca 2018 roku (fotorelacja)



















Uff, dawno nie było tutaj wpisu. Zaniedbałem kompletnie galerie urbexowe, a kilka udanych tripów w międzyczasie było. Z drugiej strony stron, nagrań i fanpejdży o miejskiej eksploracji są w rodzimym internecie setki. Żadna nowość. Nic odkrywczego. Może od czasu do czasu coś z tej działki wrzucę. Natomiast na koncerty chodzę obecnie sporadycznie, ale o muzyce chciałbym czasem skrobnąć parę słów. Relacja z finalnego gigu trasy oczywiście spóźniona przez brak czasu na pisanie, gdyż feralny koncert odbył się 30 czerwca 2018 roku.

Na początek Brytyjczycy z De Profundis. Nie sprawdziłem ich muzyki przed otwierającym trasę występem. Zazwyczaj niezawodna Encyclopedia Metallum klasyfikuje ich muzykę jako progresywny death black metal. Jak ma moje ucho to black metalu w muzyce De Profundis nie za dużo (na pewno w sferze riffów) - to jednak bardzo przyzwoity techniczny i melodyjny death metal a la Necrophagist. W dodatku z doom death metalowymi naleciałościami. Nie znam set-listy 40 minutowego koncertu De Profundis, lecz siłą rzeczy Londyńczycy promowali najnowszy album "The Blinding Light of Faith". Koncert udany, choć bez szału. Jednak wtenczas zgromadzona publika bawiła się całkiem nieźle. Rola otwieracza koncertu jest raczej niewdzięczna, ale muzycy De Profundis wybrnęli z niej z energią i pasją.

Przerwa po gigu De Profundis zleciała mi na pogawędce ze znajomymi i ani się obejrzałem, a już rozpoczął się koncert Melechesh z Izraela. Black metal z wpływami blisko-wschodniego folka wywarł na mnie ogromne wrażenie. Ze względu na okultystyczną tematykę oraz odniesienia do mitologii dawnej Mezopotamii oraz Sumeru zespół musiał przenieść się z religijnej Jerozolimy do zlaicyzowanego Amsterdamu. Lokalna gazeta oskarżyła ówczesnych członków kapeli o praktyki okultystyczne. Wrażenia z koncertu bardzo pozytywne, orientalny black metal Melechesh przypadł mi do gustu. Doskonałe, tryskające jadem wokale założyciela grupy Ashmedi i ze wszech miar unikalna atmosfera!

Austriacki Belphegor to zespół kontrowersyjny ze względu na obrazowy sataniczny i bluźnierczy wizerunek. Przypomniałem sobie sytuację z trasy Belphegor i Nile po Rosji, która skończyła się opluciem wokalisty zespołu Helmutha przez ortodoksa religijnego i konfrontacją na lotnisku oraz odwoływaniem koncertów. Polska to jednak (jeszcze) nie Rosja, choć koncerty metalowe były już u nas odwoływane i utrudniane zarówno poprzez protestujących katolików, jak i radykalną lewicę. Z jednej strony religijna cenzura, z drugiej niekiedy zakrawająca o absurd polityczna poprawność. Belphegor koncert w Bazylu zagrał - był to bardzo demoniczny i złowrogi występ, który publika przyjęła doskonale - zwłaszcza gdy poleciały takie 'szlagiery' jak "Lucifer Insectus". Podobał mi się trupi wygląd muzyków (znakomity corpse-paint), który dodawał death metalowi Belphegor zgniłego uroku. :-)

Na koncercie rozmawiałem chwilę z gitarzystą Melechesh - zespół nagrywa nową płytę, premiera nie wiadomo kiedy, nadto poznański gig gitarzysta uznał za lepszy od katowickiego, który miał miejsce dzień wcześniej.

środa, 18 kwietnia 2018

Blast Rites, Implore, Rotten Sound i Exhumed w Bazylu 17.04.2018 (fotorelacja)



















Tym razem opis postaram się rzeczywiście ograniczyć do minimum, gdyż nie mam ostatnio tzw. weny twórczej. W każdym razie potrzebowałem świeżego zastrzyku grindcorowo-death metalowej agresji, zatem udałem się do Bazyla, by zobaczyć weteranów grindu z Finlandii Rotten Sound oraz inspirowanych makabrą weteranów death metalu/grindcore'a z USA Exhumed. Zainteresowanie koncertem, jeśli chodzi o frekwencje mocno takie sobie - co trochę dziwi, gdyż Batushka i Obscure Sphinx 24.04.2018 w Bazylu został szybko wyprzedany (na ten koncert nie planowałem się jednak wybrać, bo wówczas będę poza granicami kraju). Grają kapele mocno zasłużone dla metalowego podziemia i niewiele osób przychodzi. Rodzi się pytanie czy warto jeszcze w ogóle grać koncerty i je organizować? Czy jest to opłacalne dla muzyków i organizatorów? Myślę że tak, choć niektórzy organizatorzy mogą się ze mną nie zgodzić. Warto zagrać nawet choćby dla żywiołowej garstki przesiąkniętych podziemiem zapaleńców. I wczoraj takie osoby się pojawiły. Koncerty supportów Blast Rites (lokalna kapela z Poznania) i Implore (z Niemiec) podobały mi się i stanowiły miłą przystawkę przed Rotten Sound i Exhumed. Muszę przyznać że Finowie z Rotten Sound spuścili nieziemski łomot zgromadzonej w Bazylu widowni. Okrutnie intensywny i nabuzowany energią grind przy którym nie sposób nie szaleć przy barierkach. Prawie non-stop dźwiękowa przemoc, acz od czasu do czasu przerywana zmianami temp na umiarkowane. Do tego szalejący po scenie i uśmiechnięty wokalista RS Keijo Niinimaa, który od czasu do czasu częstował widzów swojskim słowem 'kurwa' (ktoś próbował go nauczyć wymówić 'kurwa mać'). Po koncercie zakupiłem ostatnią EP-kę Rotten Sound "Suffer to Abuse" z 2018 roku, którą właśnie katuję). Amerykanie z Exhumed zaprezentowali publiczności krwisty ochłap gore metalu (death metalu/grindcore'a, chociaż obecnie w muzyce Exhumed jest więcej death metalu niźli goregrindu), przy którym bawiłem się wybornie. Set-lista przekrojowa (nie pamiętam dokładnie jaka), poleciało na żywo sporo utworów z ostatniego albumu Exhumed "Death Revenge" (2017) poświęconego XIX-wiecznym szalonym anatomom i hienom cmentarnym. Koncert ubarwiła okrwawiona postać z piłą łańcuchową, uciętą, tryskającą sztuczną krwią głową i innymi makabrycznymi niespodziankami. Jako wielbiciel starych horrorów chętnie zobaczył bym Exhumed w Halloween.

Po dobrym koncercie metalowym człowiek wraca do domu zadowolony i szczęśliwy. Set-lista Rotten Sound niekompletna: "Power", "Salvation", "Decay", "Lies", "Slay".